Πάσχα στην Κύπρο!

Αγαπημένοι μου φίλοι, Χριστός Ανέστη, Χρόνια Πολλά και Καλά σε όλους!

Επιστρέψαμε, όπως υποσχέθηκα, χαρούμενες και ανανωμένες (μάνα και κόρη) από το ταξίδι μας στην Κύπρο! Ήταν η πρώτη φορά που η Χριστίνα ήρθε μαζί μου κι ο ενθουσιασμός και των δυο μας ήταν μεγάλος!

Περάσαμε πολλές περιπέτειες μέχρι να φτάσουμε και ν'ανταμώσουμε στην Κύπρο (δεδομένου ότι πήγαμε με διαφορετικές πτήσεις από ένα λάθος), τις οποίες αρχικά σκέφτηκα ν'αναφέρω, μετά όμως άλλαξα γνώμη. Τέλος καλό, όλα καλά. Πήγαμε κόντρα στο "κακό μάτι" και τελικά περάσαμε αξέχαστα!

Στην Κύπρο είχε καλοκαίρι, τουλάχιστον μέχρι το βράδυ της Ανάστασης, όπου αποφάσισε να βρέξει! Λιγάκι ήταν βέβαια, αλλά δημιουργήθηκε μια άλφα αναστάτωση στους πιστούς! Από την επόμενη μέρα, Κυριακή του Πάσχα, ο ήλιος ήταν και πάλι λαμπερός.

Μέναμε στη Λευκωσία και επισκεφτήκαμε την Λάρνακα, την Αγία Νάπα, τον Πρωταρά κι όλα αυτά τα μαγικά μέρη. Κάναμε ατέλειωτες βόλτες όλη την ημέρα και δε χορταίνανε τα μάτια μας!




























Εκεί που θέλω να σταθώ όμως, δεν είναι τα μέρη, αλλά οι άνθρωποι. Οι άνθρωποι που είναι ακόμα πιο εκπληκτικοί από τα τοπία και τις όμορφες πόλεις. Φιλόξενοι, περιποιητικοί, γελαστοί, ανοιχτόκαρδοι και γενναιόδωροι, άνοιξαν το σπίτι τους και τις καρδιές τους και μας κατέκτησαν. Οι γυναίκες μαγείρευαν ακούραστα παραδοσιακά φαγητά και γλυκά και δεν έφευγες από κοντά τους αν δεν είχες δοκιμάσει απ'όλα! Μη σας πω και για όλα αυτά που μου έδωσαν κι έφερα πίσω στην Αθήνα! Ήταν μια καταπληκτική παρέα και τους ευχαριστώ μέσα απ'την καρδιά μου για το ωραιότερό μας Πάσχα!






























Ομολογώ πως ήταν ένα Πάσχα αλλιώτικο από τ'άλλα. Μου έλειψε το θρησκευτικό συναίσθημα που ένιωθα κάθε χρόνο κάνοντας Πάσχα στην εκκλησία του χωριού μου. Εκεί που όλη τη Μ. Παρασκευή χτυπάνε οι καμπάνες πένθιμα και παρακολουθούσα όλες τις λειτουργίες με αληθινή κατάνυξη. Αυτό είναι το τίμημα του να κάνεις Πάσχα μακριά απ'τον τόπο σου, αλλά δε μπορώ να πω πως δεν άξιζε τον κόπο.

Χθες, Δευτέρα του Πάσχα, πριν ετοιμαστούμε για την επιστροφή μας στην Αθήνα, επισκεφτήκαμε την παλιά πόλη της Λευκωσίας και προχωρήσαμε και στα κατεχόμενα, στην οδό Λήδρας. Τα συναισθήματα ήταν πίκρα και θυμός. Ενώ σε όλες τις άλλες μας βόλτες γελούσαμε και διασκεδάζαμε, εκεί σα να παγώσαμε, παραμέναμε αμίλητοι κι αγέλαστοι. Μείναμε για πολύ λίγη ώρα και γυρίσαμε πίσω. Είναι τόσο κρίμα...

Το βράδυ της ίδιας μέρας μπήκαμε στο αεροπλάνο της επιστροφής. Γεμάτες από γλυκιές αναμνήσεις, ξεκούραστες, ανανεωμένες και σίγουρα πολύ χαρούμενες.

Το πιο όμορφο Πάσχα είναι αυτό που περνάς με ανθρώπους που αγαπάς. Και για μένα σίγουρα ήτανε.

Και του χρόνου να είμαστε καλά!

Ελάτε να παίξουμε με ρόδα και κρίνα, στεφάνια να πλέξουμε, στεφάνια μ'εκείνα

στο Μάη που σήμερα γιορτάζει στη γη!.....

Καλό μήνα! Καλή Πρωτομαγιά!

Καλό Πάσχα!

Ολόθερμες ευχές, σε όλους εσάς που με τιμάτε με την παρουσία σας, για ένα Πάσχα όμορφο γεμάτο αγάπη και χαρά!

Θα επαναλάβω τα υπέροχα λόγια που μοιράστηκε μαζί μας η Θάλεια κι ας είναι αυτή η ευχή και το μήνυμα της φετινής Ανάστασης....

Να είστε όλοι καλά, ραντεβού την Τρίτη 29/4!


Άφησέ με να μπω στην καρδιά σου και πιάσε το χέρι μου. Θέλω να μου δανείσεις τα φτερά σου, βοήθησε με να μεγαλώσω. Άνοιξε τα μπράτσα σου κι αγκαλιασέ με. Θέλω να είμαι ένα αστέρι για να παρατηρώ τον κόσμο,θέλω να'μαι το άρωμα σε κάθε λουλούδι, θέλω να σπάσω τα εμπόδια για να'μαστε μαζί. Θέλω να μοιραστώ τη μαγεία του τραγουδιού.
"Δεν είναι απαραίτητα τα χέρια για να αγγίξουμε τον ουρανό. Δεν είναι απαραίτητα τα πόδια για να πηγαίνουμε μπροστά. Δεν είναι απαραίτητα τα μάτια για να βλέπουμε μέσα μας."
Για να αισθανόμαστε ζωντανοί έχουμε την ανάγκη απο ένα όνειρο.
Γι'αυτό αφησέ με να μπώ στην καρδιά σου!

Α.Μ.Ε.Α. (Όπως λέμε Κ.Τ.Ε.Λ., Ο.Α.Ε.Δ., Ε.Υ.Δ.Α.Π. κλπ.....)

Ο Σπύρος Αθανασίου είναι ένας εικοσιτετράχρονος αναγνώστης μου. Επικοινώνησε μαζί μου μέσω του site του Ψυχογιού, γράφοντας κριτική για το βιβλίο μου. Εκτός από αναγνώστης μου όμως, είναι και πτυχιούχος της Γυμναστικής Ακαδημίας, με ειδικότητα στην «Προσαρμοσμένη Φυσική Αγωγή» (Α.Μ.Ε.Α.) και στην «Άσκηση και Χρόνιες Παθήσεις».
Το πρώτο ερώτημα έρχεται αυθόρμητα: γιατί ένα νέο ταλαντούχο παιδί επέλεξε ν’ασχοληθεί με τα άτομα με ιδιαίτερες ανάγκες, αντί να εργάζεται σε γυμναστήριο με καλογυμνασμένες κοπέλες, που είναι τόσο «της μόδας»;
Το γεγονός ότι απ’όλους τους ήρωες του βιβλίου ξεχώρισε τη Βασίλω, την «καθυστερημένη» μάνα του Στέλιου, μ’έκανε να καταλάβω το γιατί. Αυτός ο νέος έχει βαθύ και πραγματικό ενδιαφέρον για τη δουλειά του και την ασκεί ως λειτούργημα.
Μιλώντας μαζί του, πήρα ακόμα μια πληροφορία, που ομολογώ με συγκίνησε ιδιαίτερα. Η αδελφή του, η Θάλεια Αθανασίου, είναι δασκάλα ειδικής αγωγής (Ειδική Παιδαγωγός) κι εργάζεται στο δημοτικό σχολείο Σκουτάρεως στις Σέρρες, όπου υπάρχει τμήμα ένταξης για τα ιδιαίτερα αυτά παιδιά.
Αν ψάξει κανείς στο ίντερνετ μπορεί να βρει πολλές πληροφορίες για τα άτομα με ιδιαίτερες ανάγκες (θα συνεχίσω να τα αποκαλώ έτσι, αρνούμενη την ταμπέλα Α.Μ.Ε.Α.). Προβληματίστηκα πολύ για την ανάρτησή μου αυτή. Ήθελα να θέσω το θέμα, ήθελα τις γνώμες σας και τις απόψεις σας, δεν ήξερα όμως ακριβώς πώς να το κάνω. Θέλω ν’αποφύγω επιστημονικές ορολογίες και τετριμμένες τοποθετήσεις. Έτσι, αποφάσισα ν’αφήσω τα παιδιά να μιλήσουν, τον Σπύρο και τη Θάλεια. Τα παιδιά αυτά που είναι «μέσα» στα πράγματα κι όχι απέξω, όπως εγώ που κάθομαι στο γραφείο μου κι ό,τι γράφω είναι θεωρία και μόνο.
Θ’αναφέρω εδώ τον ορισμό των Α.Μ.Ε.Α. σύμφωνα με τους (Sherill et al 1896, Thomas J. et al 1988), για να ξέρουμε για τί μιλάμε:

Άτομο με ειδικές ανάγκες ή μειονεκτικό άτομο είναι αυτό που υποφέρει απο οποιαδήποτε συνεχιζόμενη ανικανότητα του σώματος, του πνεύματος ή της προσωπικότητας. Τα μειονεκτικά παιδιά υπάγονται σε 12 κατηγορίες:
Διαταραχές της ομιλίας
Δυσκολίες μάθησης
Ελαφρή ή μέση νοητική υστέρηση
Βαριά νοητική υστέρηση
Σοβαρές συναισθηματικές διαταραχές
Διάφορα οργανικά νοσήματα
Σοβαρή απώλεια ακοής
Πολλαπλές μειονεξίες
Ορθοπαιδικές βλάβες
Κώφωση
Ελλιπής όραση
Τύφλωση

Νόμος 2817/2000:
Άτομα με ειδικές ανάγκες θεωρούνται τα άτομα που έχουν σημαντική συσκολία μάθησης και προσαρμογής εξαιτίας σωματικών, διανοητικών, ψυχολογικών, συναισθηματικών και κοινωνικών ιδιαιτεροτήτων.

Κι αφού λοιπόν τους «κατηγοριοποιήσαμε» (μου θυμίζει εντομολογία), μήπως θα πρέπει ν’ασχοληθούμε και με την ψυχή τους κάποια στιγμή; Δεν έχω διάθεση ν’αρχίσω να μιλώ για την κρατική αναλγησία κι αδιαφορία και μπλα, μπλα, μπλα…. ΕΜΕΙΣ είμαστε το κράτος, από ανθρώπους αποτελείται, από μένα, από σένα, από όλους μας! Αντί λοιπόν να ρίχνουμε τις ευθύνες σαν μπαλάκια ο ένας στον άλλον κι όλοι μαζί στο «κράτος», ας κοιταχτούμε στον καθρέφτη κι ας κάνουμε την αυτοκριτική μας.
Πόσες φορές έχουμε γυρίσει το κεφάλι μας από την άλλη, στη θέα ενός καθυστερημένου παιδιού;
Πόσες φορές αλλάξαμε πεζοδρόμιο, προκειμένου να μη μας ζητηθεί βοήθεια από έναν άνθρωπο σε αναπηρικό καροτσάκι;
Πόσες φορές έχουμε παρακολουθήσει τους Παραολυμπιακούς Αγώνες (Special Olympics) κι έχουμε χειροκροτήσει με το ίδιο πάθος κι ενθουσιασμό που έχουμε παρακολουθώντας τους κανονικούς Ολυμπιακούς Αγώνες;
Πόσες φορές έχουμε νιώσει οίκτο για τους γονείς των ιδιαίτερων αυτών παιδιών κι έχουμε πει «θα προτιμούσα ν’αποβάλλω παρά να γεννήσω ένα τέτοιο παιδί!»;
Πόσες φορές προτρέψαμε το δικό μας παιδί να γνωρίσει ένα ιδιαίτερο παιδί, να το κάνει παρέα, να συναναστραφεί μαζί του;
Πώς μπορούμε να βοηθήσουμε έναν άνθρωπο να νιώσει καλύτερα, αν πρώτα δεν τον γνωρίσουμε;
Το δικό μου μήνυμα λοιπόν είναι αυτό: Γνωρίστε τους! Δώστε τους την ευκαιρία να σας αποδείξουν ότι όχι απλώς είναι άνθρωποι σαν εμάς, αλλά στις περισσότερες των περιπτώσεων καλύτεροι άνθρωποι από μας!
Προς το παρόν, κάντε αυτή τη γνωριμία κι ελάτε πιο κοντά τους, μέσα από την εμπειρία του Σπύρου και της Θάλειας. Έκανα και στους δυο τις ίδιες ερωτήσεις κι ακολουθούν οι απαντήσεις τους. Τα σχόλια δικά σας...

Τι ήταν αυτό που σ'έκανε να επιλέξεις την συγκεκριμένη ειδικότητα;

Σπύρος:
Απο τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου, πάντοτε "έτρεφα" μια ιδιαίτερη αγάπη και συμπάθεια για τα άτομα με ειδικές ανάγκες. Απο τότε ,έβλεπα τον οίκτο των γύρω μου για τα άτομα αυτά, αλλά δε συνέβαινε το ίδιο και με μένα. Έτσι θέλησα να ασχοληθώ και να μάθω όσα περισσότερα μπορώ γι'αυτά τα "μειονεκτικά" άτομα. Το να ασχολείται κάποιος με φυσιολογικά άτομα είναι κάτι συνηθισμένο! Η ασχολία όμως με άτομα με ειδικές ανάγκες θεωρώ πως είναι λειτούργημα. Δίνει την ευχαρίστηση της προσφοράς και την ικανοποίηση του αποτελέσματος. Ανάλογα ερεθίσματα είχα βέβαια και από την αδερφή μου η οποία είναι δυο χρόνια μεγαλύτερη και το επάγγελμά της είναι δασκάλα για παιδιά με ειδικές ανάγκες. Απο τα λεγόμενά της και τον ενθουσιασμό της, κατάλαβα ότι πρόκειται για κάτι πολύ όμορφο και δημιουργικό! Συνδυάζοντας την αγάπη μου για τον αθλητισμό και τα Α.Μ.Ε.Α. αποφάσισα να επιλέξω το συγκεκριμένο επάγγελμα και την συγκεκριμένη ειδικότητα.

Θάλεια:
Επέλεξα την ειδικότητα αυτή γιατί νιώθω πως δεν είναι ένα απλό καθημερινό επάγγελμα αλλά ένα λειτούργημα. Είναι ένα επάγγελμα προσφοράς που απαιτεί τρομερή υπομονή επιμονή και αγάπη. Κάθε μέρα με τα παιδιά αυτά είναι...μια διαφορετική ημέρα πού πάντα επιφυλλάσει εκπλήξεις...Αυτό με γοητεύει! Ποτέ δεν θα μπορούσα να φανταστώ τον εαυτό μου πίσω από ένα γραφείο πνιγμένη σε χαρτιά και αριθμούς να κάνω τα ίδια κ τα ίδια συνεχώς .Με τα παιδιά αυτά τίποτα δεν είναι ίδιο!!
Η ενασχόλησή μου με τα παιδιά με αναπηρία με έκανε καλύτερο ανθρωπο!Με έκανε πιο δυνατή πιο θαρραλέα! Κατάλαβα οτι η υπομονή η επιμονή και η θέληση υπερνικούν όλα τα φυσικά εμπόδια. Ευχαριστώ πολύ όλα τα παιδιά που συνάντησα και πρόκειται να συναντήσω γιατί μέσα από αυτά αντλώ κι εγώ δύναμη!!!!!

Στις πρώτες σου επαφές με τα παιδιά αυτά ένιωθες κάποια αμηχανία;

Σπύρος:
Ομολογώ πως όχι, δεν ένιωσα κάποια αμηχανία στις πρώτες μου επαφές με τα παιδιά αυτά. Μάλλον περιέργεια...μέχρι να δώ τι περιπτώσεις πρόκειται να συναντήσω! Όλα αυτά που έχεις διαβάσει στη θεωρία καλείσαι να τα εφαρμόσεις στην πράξη. Τα παιδιά με δέχτηκαν με τόση ζεστασιά και καλοσύνη που αμέσως ένιωσα οτι βρέθηκα σ'ένα φιλικό αλλά και οικείο για μένα περιβάλλον. Κάποια απ'αυτά μου έκαναν χειραψία ,άλλα με αγκάλιασαν και κάποια μου χάρισαν τις ζωγραφιές που μόλις είχαν φτιάξει!! Πραγματικά η υποδοχή τους θα μου μείνει αξέχαστη. Με συγκίνησαν!

Θάλεια:
Την πρώτη φορά που πήγα σε ειδικό σχολείο ήμουν πολύ αγχωμένη. Δεν είχα κοιμηθεί όλη τη νύχτα. Δεν ήξερα τι θα αντικρύσω κι αν είμαι έτοιμη να το αντιμετωπίσω. Η αλήθεια είναι οτι συγκλονίστηκα! 'Ηταν η πρώτη φορά που έβλεπα τόσα παιδιά ''διαφορετικά'' σ'ενα σχολείο.'Ολα ήθελαν να με αγκαλιάσουν και να με φιλήσουν. Αυτό μου δημιούργησε τροεμρή αμηχανία. Δεν είχα συνηθίσει να δέχομαι τόσο έντονα σωματική επαφη !Όταν γύρισα σπίτι δεν ήξερα αν θα το άντεχα όλο αυτό! Τελικά όταν τελείωσε η πρακτική μου στο σχολείο (στο τέλος της χρονιάς) έκλαιγα απαρηγόρητη γιατι άφησα αυτά τα παιδιά! Εγώ έμαθα από αυτά κι όχι αυτά απο μένα...

Πιστεύεις ότι οι γονείς των ατόμων με ιδιαίτερες ανάγκες θα έπρεπε να παίρνουν κάποια ειδική αγωγή από επαγγελματίες, σεμινάρια κλπ. για να μπορούν να στηρίξουν τα παιδιά τους ή η αγάπη και μόνο είναι αρκετή;

Σπύρος:
Σίγουρα η αγάπη αποτελεί την "κινητήριο δύναμη" των ανθρώπων αυτών! Απο μόνη της όμως δεν είναι αρκετή για να στηρίξει τα ιδιαίτερα αυτά άτομα. Το πιο σημαντικό απ’ όλα είναι να αποδεχθούν πρώτα οι ίδιοι οι γονείς την κατάσταση του παιδιού τους. Δεν είναι λίγες οι περιπτώσεις που δεν έχουν κατανοήσει ή μάλλον, χειρότερα, δεν έχουν αποδεχτεί τη διαφορετικότητα των παιδιών τους.
Οι γονείς σίγουρα χρειάζονται συνεχή ενημέρωση (π.χ. μέσα απο σεμινάρια ). Χρειάζεται να διδαχθούν μεθόδους αντιμετώπισης των παιδιών τους μέσα στο σπίτι καθώς και ιδιαίτερη συμπεριφορά απέναντι στα ίδια. Ωστόσο κάτι ανάλογο καλό θα είναι να γίνεται και απο άλλα μέλη της οικογένειας όπως για παράδειγμα τα αδέρφια.
Μόνο έτσι θα μπορέσει να υπάρξει μια ομαλή και κυρίως αποτελεσματική συνεργασία μεταξύ οικογένειας και ειδικών.

Θάλεια:
Οι γονείς, την τετράχρονη πορεία μου στον χώρο της ειδικής αγωγής, ήταν αυτοί που συνήθως δημιουργούσαν το μεγαλύτερο πρόβλημα. Σχεδόν κανένας δεν αποδέχεται το πρόβλημα του παιδιού του, αλλά εθελοτυφλεί σ'αυτό. Στην αρχή θύμωνα μαζί τους αλλά σιγά-σιγά αρχίζω να τους δικαιολογώ. Είναι δύσκολο να αποδεχτείς πως έφερες στον κόσμο ένα παιδί με αναπηρία και πως για μια ζωή θα φέρεις την ευθύνη της ανατροφής του. Σαφώς οι γονείς χρειάζονται ψυχολογική υποστήριξη πάνω απ'όλα και σεμινάρια επιμόρφωσης που θα τους βοηθήσουν να διαχειρίζονται ορθότερα την συμπεριφορά και τις ανάγκες των παιδιών τους.

Αν το οικογενειακό περιβάλλον είναι ιδιαίτερα υποστηρικτικό, πιστεύεις ότι τα άτομα αυτά θα είναι ισορροπημένα κι ευτυχή ή ο κοινωνικός ρατσισμός που θα αντιμετωπίσουν αργότερα θα τα επηρεάζει αρνητικά δια βίου;

Σπύρος:
Άν το οικογενειακό περιβάλλον είναι υποστηρικτικό θεωρώ ότι τα άτομα αυτά θα είναι σίγουρα ισορροπημένα και ευτυχή! Η οικογένεια παίζει σημαντικό ρόλο έτσι ώστε να βοηθήσουν τα άτομα ως προς την επιτυχή κοινωνικοποιησή τους. Έτσι θα μάθουν να ζουν με την ατομική τους ιδιαιτερότητα ως ισότημα μέλη της κοινωνίας. Κάτι τέτοιο θα έχει ως αποτέλεσμα, να μην αποκτήσουν ψυχολογικά προβλήματα, τα οποία θα αλλοιώσουν τις προσωπικότητές τους και να προσαρμοστούν ομαλά στο κοινωνικό περιβάλλον. Άν κατανοήσουν απο την αρχή και με τον σωστό τρόπο τις "ειδικές τους ανάγκες" νομίζω οτι ο ρατσισμός δεν θα τους απασχολήσει ποτέ!

Θάλεια:
Αναμφισβήτητα η οικογένεια παίζει καταλυτικό ρόλο στη διαμόρφωση του χαρακτήρα και της συμπεριφοράς των ατόμων με ειδικές ανάγκες. Άν το οικογενειακό περιβάλλον "αγκαλιάσει" το πρόβλημα του παιδιο, .δημιουργεί γύρω απ'αυτό μια "ασπίδα" που σίγουρα θα το προστατέψει στο μέλλον απο τον κοινωνικό ρατσισμό που δυστυχώς τα άτομα αυτά "κουβαλούν" πάνω τους.

Ποιό πιστεύετε ότι είναι το μεγαλύτερο πρόβλημα στην Ελλάδα που καθιστά τη ζωή δύσκολη για τους ανθρώπους αυτούς; Η κρατική αναλγησία ή η αδιαφορία κι ο σνομπισμός των υποτιθέμενων "αρτιμελών" συνανθρώπων μας;

Σπύρος:
Και τα δύο. Δυστυχώς η χώρα μας η Ελλάδα, ως χώρα των τεχνών και των γραμμάτων στο συγκεκριμένο θέμα.έχει μείνει αρκετά πίσω!! H υλικοτεχνική υποδομή σχεδόν πάντα είναι ελλιπής! Ακόμη στα σχολεία η ύπαρξη ειδικών όπως κοινωνικών λειτουργών, ψυχολόγων , εκπαιδευτικών γυμναστών ,φυσιοθεραπευτών και άλλων είναι πολλές φορές ανύπαρκτη. Διαβάζοντας την ιστορία βρίσκουμε τους Σπαρτιάτες να ρίχνουν στον Καιάδα τα παιδιά που υπολείπονταν σωματικά ή πνευματικά. Ο κοινωνικός ρατσισμός και ο στιγματισμός καταλαβαίνουμε οτι υπήρχε δυστυχώς απο τότε και συνεχίζει να υπάρχει ακόμη και στις μέρες μας!
Ο στιγματισμός ξεκινάει απο την κατηγοροποίηση του ατόμου με ειδικές ανάγκες και εκλαμβάνεται σαν μια ιδιότητα που προσδιορίζει το άτομο αυτό. Σίγουρα επιδρά αρνητικά στο άτομο και του δημιουργεί αισθήματα κατωτερότητας, αφού η κοινωνία το απομακρύνει καθώς...το θεωρεί διαφορετικό απ'όλους τους "άλλους".
Τα άτομα όμως με ειδικές ανάγκες δε χρειάζονται τον οίκτο μας! Έχουν ανάγκη τον σεβασμό και την αγάπη μας! Πρέπει να υπάρξει μια συνεχής πάλη απο μέρους μας μέχρι να φτάσουμε να τα θεωρούμε ισάξια με εμάς και να τους συμπεριφερόμαστε με ανάλογο τρόπο,όπως δηλαδή τους αξίζει! Θεωρώ οτι πρέπει να υπάρξουν πολλές νέες θέσεις εργασίας γι'αυτά τα άτομα, έτσι ώστε να μπορέσουν απο την πλευρά τους να βοηθήσουν στο μέγιστο δυνατό!!

Θάλεια:
Το μεγαλύτερο πρόβλημα στην Ελλάδα έιναι η άγνοια, οι προκαταλήψεις και ο φόβος που υπάρχει για τα άτομα αυτά.Οτιδήποτε παρεκκλίνει απ'το φυσιολογικό είναι δύσκολο να το αποδεχτούμε και να το εντάξουμε στην καθημερινότητά μας γιατί ίσως την ταράξει, γι'αυτό προτιμάμε να τα αγνοούμε και να περιοριζόμαστε σε συναισθήματα λύπης και οίκτου . 'Ετσι νιώθουμε οτι κάναμε το χρέος μας απέναντι στα άτομα αυτά κι ότι είμαστε ανίσχυροι να τους προσφέρουμε κατι άλλο.¨

Τελικά είναι δυνατόν ένας άνθρωπος με κινητικές δυσκολίες να έχει μια απόλυτα φυσιολογική ζωή και να δημιουργήσει μια ευτυχισμένη οικογένεια;

Σπύρος:
Απο προσωπική εμπειρία μπορώ να πώ οτι έχω γνωρίσει ζευγάρι, όπου ένας από τους δύο έχει κινητικά προβλήματα (για την ακρίβεια πολλές φορές χρησιμοποιεί αναπηρικό αμαξίδιο). Η αγάπη και ο σεβασμός που έχουν ο ένας για τον άλλο μπόρεσε και ξεπέρασε αυτού του είδους το πρόβλημα. Η ζωή τους είναι απόλυτα φυσιολογική, όπως και των άλλων γύρων τους. Επομένως πιστεύω απόλυτα, ότι όταν υπάρχουν αληθινά αισθήματα κάτι τέτοιο είναι εφικτό! Το άτομο μπορεί να ζήσει μια φυσιολογική ζωή και να δημιουργήσει μια ευτυχισμένη αλλά και αξιοζήλευτη οικογένεια!

Θάλεια:
Πιστεύω πως ναι. Γνωρίζω και παραδείγματα ατόμων που είχαν πολλά περισσότερα προβλήματα πέρα απο κινητικά που τα κατάφεραν πολύ καλά στη ζωή τους..Χρειάζεται θέληση πάνω απ'όλα. Τα εμπόδια εμείς τα δημιουργούμε.

Μπλογκοπαίχνιδο!

Να λοιπόν που μπήκα κι εγώ στο χορό και χορεύω! Αποδέχομαι την πρόσκληση της Ζαχαρούλας μας κι ομολογώ ότι με δυσκόλεψε πολύ το συγκεκριμένο! Δε θα προσκαλέσω ονομαστικά κάποιον να "παίξει" μαζί μας, θα αφήσω την πρόσκληση ανοιχτή, κι όσοι πιστοί προσέλθετε!

Οι κανόνες του παιχνιδιού:
1. Διαλέγεις όσα τραγούδια θέλεις από έναν καλλιτέχνη, άντρα ή γυναίκα, έλληνα ή ξένο, οποιουδήποτε ρεπερτορίου.
2. Σκέφτεσαι μια μικρή ιστορία. 10-20 γραμμές είναι αρκετές, αλλά μέχρι όσο θες.
3. Εντάσσεις μες στην ιστορία σου στίχους από αυτά τα τραγούδια και τους επισημαίνεις ώστε να καταλαβαίνουμε ποιοι είναι.
4. Αν μπορείς συνοδεύεις την ανάρτησή σου με τους ανάλογους ήχους.
5. Καλείς κι άλλους να σου πουν τη δικιά τους Μουσική Ιστοριούλα.

Σήμερα ξύπνησα αποφασισμένη. Θες η βροχή που μαστιγώνει τους δρόμους, η καρδιά που δεν αντέχει τους πόνους; Το πήρα απόφαση: Δεν έχω χρόνο για άλλο πόνο, για άλλα δάκρυα δεν έχω πια καιρό...
Μετά από τόσα χρόνια που σπατάλησα την ψυχή μου σε ανούσιες σχέσεις, κατάλαβα ότι δεν έχω ανάγκη από κανέναν σύντροφο για να είμαι καλά, για να νιώθω γεμάτη.
Αν ήταν η ζωή μου κόλαση και την έκανες απόλαυση, δεν είναι δικό σου κατόρθωμα, είναι δικό μου λάθος! Γιατί και πάλι κόλαση θα μείνει...
Κάποτε σου έλεγα: Δες καθαρά, για σένα υπάρχω. Πόσα λάθη έκανα... Αν δεν είμαι καλά με τον εαυτό μου, πώς θα είμαι καλά με τους άλλους ανθρώπους;
Κι αντί να φοβάμαι μη σε στείλω εγώ στα θυμαράκια κι ο δικαστής εμένα στο ψυχιατρείο, καλύτερα έτσι. Μόνη μου. Ναι, είναι η μόνη μου επιλογή...
Μέχρι να βρω τον εαυτό μου. Μέχρι να είμαι έτοιμη ν'αγαπήσω πραγματικά, αφού πρώτα θα έχω αγαπήσει εμένα.
Κι έπειτα, κάποτε, μια φορά εγώ θα νικήσω, μια φορά εγώ θα μιλήσω, μια φορά θα πω σ'αγαπώ, μια φορά και θα είναι για πάντα αυτό!
Δε με νοιάζει τι θα σκεφτείς για μένα, αδιαφορώ για το πώς θα με κρίνουν οι φίλοι. Δε θέλω τέτοιους φίλους που να με κάνουμε βαθιά να πληγωθώ. Έπεσαν όλοι να με φάνε όταν τους είπα ότι σκέφτομαι να φύγω από σένα. Επειδή τόλμησα επιτέλους ν'ακολουθήσω την καρδιά και το ένστικτό μου.
Αλλά όχι πια. Φτάνει, μέχρι εδώ! Enough is enough! Θα κάνω αυτό που νιώθω σωστό, θα κάνω κάτι για μένα και... Σ'όποιον αρέσουμε, για τους άλλους δε θα μπορέσουμε!!!...

Κώστας Ουράνης

Σήμερα έχω μια ποιητική διάθεση... Θες ο μελαγχολικός καιρός, θες που πλησιάζει το Πάσχα, θες που ο καλός μου είναι μακριά και μου λείπει τόσο... Ένιωσα την ανάγκη να μοιραστώ μαζί σας τα αγαπημένα μου ποιήματα του Κώστα Ουράνη.
Διαχρονικός, ρομαντικός, μιλάει κατευθείαν στην καρδιά μου. Ας κάνουμε αυτή την ανάρτηση λοιπόν μια ποιητική γωνιά και μαζί με την καλημέρα σας στείλτε μου, όποιος θέλει, κι ένα αγαπημένο σας ποίημα! Πάμε λοιπόν!

Νοσταλγίες

Μοιάζω στους γέρους ναυτικούς με τις ρυτιδωμένες και τις σφιγγώδεις τις μορφές, που είδα στην Ολλανδία,παράμερα στων λιμανιών τους φάρους καθισμένους,να βλέπουνε, αμίλητοι, να φεύγουνε τα πλοία.

Τα μάτια τους, που είχανε δει κυκλώνες και ναυάγια, λαχταριστά, νοσταλγικά τα παρακολουθούσαν, καθώς σηκώναν τις βαριές που τρίζαν άγκυρές τους και μπρος στους φάρους ήρεμα, πελώρια περνούσαν.

Σε λίγο στην απέραντη τη θάλασσα αλαργεύαν και χάνονταν αφήνοντας στην πορφυρή τη δύση έναν καπνό που αυλάκωνε τον ουρανό πριν σβήσει:

κι όμως οι γέροι ναυτικοί ακίνητοι στους φάρους, με τη μεγάλη πίπα τους σβησμένη πια στο στόμα, προς τα καράβια που 'φυγαν εκοίταζαν ακόμα...

Ερωτικά IV

Δεν είμαι εγώ που τη ζωή σου ήρθα σαν ήλιος να φωτίσω:το φως στα μάτια μου που λάμπει δικό σου-και στο στέλνω πίσω!

Του μαγικού του κόσμου αν έχω ανοίξει διάπλατη τη θύρα,το μυστικό χρυσό κλειδί της από το χέρι σου το πήρα.

Κι αν απ' τα βάθη ενός ληθάργου βγήκα, σε σένα το χρωστάω, σ' εσένα τους χυμούς που νιώθω, τη νέα γλώσσα που μιλάω!

Η αγάπη
Δεν ωφελεί να καρτεράς όρθιος στην πόρτα του σπιτιού και με τα μάτια στους νεκρούς τους δρόμους στυλωμένα,

αν είναι να 'ρθει, θε να 'ρθει, δίχως να νιώσεις από πού και πίσω σου ζυγώνοντας με βήματα σβησμένα

θε να σου κλείσει απαλά, με τ' άσπρα χέρια της τα δυο,τα μάτια που κουράστηκαν τους δρόμους να κοιτάνε

κι όταν γελώντας να της πεις θα σε ρωτήσει: "ποια είμ' εγώ;"απ' της καρδιάς το σκίρτημα θα καταλάβεις ποια 'ναι.

Δεν ωφελεί να καρτεράς... Αν είναι να 'ρθει, δε να 'ρθει. Κλειστά όλα να 'ναι, θα τη δεις άξαφνα μπρος σου να βρεθεί κι ανοίγοντας τα μπράτσα της πρώτη θα σ' αγκαλιάσει.

Ειδέ, κι αν έχεις φωτεινό, το σπίτι για να την δεχτείς, και σαν φανεί τρέξεις σ' αυτήν, κι εμπρός στα πόδια της συρθείς,

αν είναι να 'ρθει, θε να 'ρθει-αλλιώς θα προσπεράσει...

Κάτι μαγειρεύεται!...

Πριν μπω στον κόσμο των blogs, που ομολογώ δεν ήξερα καν τι είναι αυτό και τι διαφορά έχει απ’την ιστοσελίδα, έψαχνα κατά καιρούς συνταγές μαγειρικής στο ίντερνετ, σε διάφορα sites.
Ως εργαζόμενη βλέπετε και με τη μαμά μακριά μου, είχα πάντα ανάγκη από γρήγορες συνταγές, καινούργιες, πρωτότυπες. Ειδικά στις περιπτώσεις εκείνες που είχα τραπέζι στο σπίτι, πραγματικά σήκωνα τα χέρια ψηλά! Έψαχνα πανικόβλητη για συνταγές στο ίντερνετ, χωρίς όμως ποτέ να κατάφερνα να βρω κάτι που να με ικανοποιεί.
Και θα σας εξηγήσω τι εννοώ. Δεν έβρισκα κάτι οργανωμένο, παρά σκόρπιες συνταγές από δω κι από κει. Δεν μπορούσα να εκφράσω μια απορία, να ζητήσω μια διευκρίνηση, αφού βλέπετε τα sites αυτά δεν είναι interactive.
Μέχρι που γνώρισα τα blogs. Δημιουργώντας το δικό μου, βρήκα κι άλλα ιστολόγια, εντελώς διαφορετικού βέβαια περιεχομένου κι όμως τόσο χρήσιμα. Στην αρχή μπήκα από περιέργεια, για να ανταποδώσω την επίσκεψη στο δικό μου ιστολόγιο, όπως συνηθίζεται.
Με τον καιρό όμως έχω αρχίζει να παθιάζομαι με αυτά τα blogs! Το πόσο χρήσιμα πράγματα έχω διαβάσει εκεί μέσα, δε λέγεται! Βρίσκω ό,τι συνταγή θέλω, είτε για φαγητό, είτε για γλυκό κι είναι όλα εκφρασμένα με τόσο απλό κι αναλυτικό τρόπο, που η κουζίνα έχει γίνει ο αγαπημένος μου χώρος! Τα πάντα συνοδεύονται με φωτογραφίες, λίστα των υλικών, διαδικασία, χρόνους και προτάσεις σερβιρίσματος.
Στις ετικέττες κάθε ιστολογίου είναι συγκεντρωμένες οι συνταγές ανά κατηγορία και βρίσκεις αμέσως αυτό που ψάχνεις. Και πάνω απ’όλα: τα κορίτσια είναι πάντα εκεί, έτοιμα ν’απαντήσουν σε κάθε σχόλιο, πρόταση ή απορία.
Έτσι, όποια στιγμή το χρειαστώ, έχω μια μαγείρισσα δίπλα μου! Σπουδαίο πράγμα αυτό για εργαζόμενη μητέρα! Και να σημειώσω εδώ ότι όλα αυτά τα ιστολόγια που έχω ανακαλύψει, έχουν το καθένα την προσωπικότητά του. Δεν παρουσιάζουν μόνο συνταγές, αλλά και διάφορα άλλα θέματα της επικαιρότητας, θέματα που μας απασχολούν. Άλλα έχουν διηγήματα, παρουσιάσεις αγαπημένων βιβλίων, ταινιών κλπ. και άλλα φωτογραφικό υλικό από χίλια δυο θέματα, αγαπημένα μέρη, πίνακες ζωγραφικής, μπλογκοπαίχνιδα και τι να πρωτοθυμηθώ!
Κάθε ένα από αυτά μου θυμίζει τηλεοπτικό μαγκαζίνο, όπου μαθαίνεις χίλια χρήσιμα πράγματα, διασκεδάζεις αλλά και επικοινωνείς με άλλους ανθρώπους.
Με το αφιέρωμά μου αυτό σήμερα λοιπόν, θέλω καταρχήν να σας παρουσιάσω τα ιστολόγια που ήδη έχω γνωρίσει κι αγαπήσει, αλλά και να σας προσκαλέσω να προτείνετε κι άλλα που σίγουρα δεν γνωρίζω ακόμα κι είναι ευκαιρία να τα μάθω! Ήδη έφτιαξα εδώ δεξιά ειδική κατηγορία στα λινκς, για να τα ξεχωρίσω απ’τα υπόλοιπα και επιθυμία μου είναι αυτή η λίστα να γίνει ακόμα μεγαλύτερη.

Για όλους τους λάτρεις της καλής κουζίνας, αλλά και των καλών ιστολογίων, με ιδιαίτερη χαρά σας παρουσιάζω:

Cook the Book http://cookthebook.blogspot.com/


Η Αναστασία και η Μπέτυ, αλλά κι άλλα κορίτσια που δεν έχω γνωρίσει ακόμα, μας ταξιδεύουν με υπέροχες γεύσεις σε όλη την Ελλάδα! Και μας κάνουν και τα χατήρια να δημοσιεύουν διαιτητικές συνταγές!




Νοστιμότατο! http://nostimotato.blogspot.com/



Η Ζαχαρούλα, όνομα και πράγμα, δηλώνει chocoholic και μας παρασύρει στον εθισμό της με γλυκιές απολαύσεις και μαγικά φίλτρα!





Οι συνταγές της Ήβης http://ivys-household-recipes-advice.blogspot.com/

Η Ήβη μας λέει «κοπιάστε» και το εννοεί! Η φιλόξενη διάθεση της Κύπρου, αλλά και η αξεπέραστη κουζίνα της, μας χαρίζει συνταγές ξεχωριστές και μας κάνει λάτρεις της!


Επισκεφτείτε τες λοιπόν και σας εγγυώμαι ότι θα περάσετε πολλές ευχάριστες στιγμές και μέσα στα ιστολόγιά τους, αλλά και μέσα στην κουζίνα σας! Αφήστε δε που οι οικογένειές σας θα τις ευγνωμονούν, όπως τις ευγνωμονεί η κόρη μου, η οποία με έκπληξη τον τελευταίο καιρό δηλώνει: «επιτέλους βρε μαμά, τρώμε σπιτικό φαγητό και γλυκό!»

Ένα "τυπικό" ζευγάρι!

Ο Μπομπ και η Λούλα ήταν ένα ζευγάρι ψαράκια Gappies. Ζούσαν σ'ένα 50λιτρο ενυδρείο μαζί με άλλα ψαράκια του είδους τους, όμως εκείνοι ήταν ξεχωριστοί. Από την πρώτη στιγμή που συναντήθηκαν ερωτεύτηκαν κεραυνοβόλα κι από τότε έγιναν αχώριστοι.
Ο Μπομπ ήταν μεγαλύτερος σε ηλικία αλλά πιο μικρόσωμος από τη Λούλα. εκείνη ήταν "νταρντάνα", ακριβώς όπως του άρεσαν τα θηλυκά! Ήταν λευκή με μια πορτοκαλί ουρά - δε θα την έλεγες όμορφη με την κλασσική έννοια του όρου, ήταν όμως γοητευτική.

Ο Μπομπ από την άλλη ήταν ένας κούκλος! Τα χρώματά του ξετρέλαιναν όλα τα θηλυκά. Η ουρά του, μακριά και φουντωτή, είχε όλα τα χρώματα της ίριδας. Κολυμπούσε πάντα πιο γρήγορα απ'όλους τους αρσενικούς κερδίζοντας τις εντυπώσεις στο ενυδρείο.Κανένα άλλο ζευγάρι στο ενυδρείο δεν είχε σοβαρή σχέση, όπως αυτοί οι δυο. Ήταν συνέχεια μαζί, έτρωγαν μαζί, έπαιζαν μαζί, κοιμόντουσαν μαζί. Και φυσικά ζευγάρωναν μόνο μεταξύ τους. Τα άλλα δυο δύστυχα (λέμε τώρα!) αρσενικά είχαν επωμιστεί το βάρος των υπόλοιπων οκτώ θηλυκών! Κάποιοι, και κυρίως κάποιες, τους ζήλευαν για την σχέση τους και κάποιοι άλλοι τους κορόιδευαν και τους θεωρούσαν ντεμοντέ.
Σε γενικές γραμμές ο Μπομπ με τη Λούλα δεν είχαν προβλήματα - πέρα από τις απλές καθημερινές διαφωνίες. Όμως η Λούλα τον ζήλευε. Και ζήλευε πολύ. Ο Μπομπ, όσο κι αν την αγαπούσε, κάποιες φορές έφτανε στα όριά του και τότε ερχόταν η σύγκρουση. Ποτέ άλλοτε όμως η Λούλα δεν είχε ζηλέψει τόσο, όσο τώρα με την νεοφερμένη. Βλέπεις η μεγάλη κυρία της παρέας τους άφησε χρόνους και το αφεντικό τους θεώρησε καλό να την αντικαταστήσει. Κι έφερε τη Σάρα. Όμορφη όσο καμιά. Το κόκκινο χρώμα της ουράς της έκανε όλα τ'αρσενικά να τρέχουν από πίσω της. Κι εκείνη, περήφανη, σνομπ κι ατίθαση, τους γοήτευε με τη συμπεριφορά της πολύ περισσότερο απ'όσο με την ομορφιά της. Ε, κι ο Μπομπ ο κακομοίρης, τι να έκανε; Άντρας ήτανε κι αυτός, να μη ρίξει μια ματιά;

Έλα όμως που η Λούλα τα είχε πάρει στο κρανίο και του έκανε σκηνές κάθε πέντε λεπτά! Ήταν και σε προχωρημένη εγκυμοσύνη κι οι ορμόνες της την έκαναν ακόμα πιο οξύθυμη και γκρινιάρα!

Εκείνη τη μέρα ένιωθε πολύ άσχημα. Ανακατευόταν το στομάχι της, δεν είχε όρεξη για τίποτα. Είχε πιάσει μια γωνιά, πίσω από το κερατόφυλλο και καθόταν μουτρωμένη.

"Λούλα; Εδώ είσαι αγάπη μου; Γιατί κάθεσαι μόνη σου καρδιά μου;"

"Μπομπ, κάνε μου τη χάρη! Θυμήθηκες ότι υπάρχω επιτέλους κι ενδιαφέρθηκες; Δυο ώρες είμαι εδώ, εσύ πού ήσουνα;"

"Βρε μωρό μου πάνω ήμουνα με τα παιδιά. Είχε ρίξει αρτέμια το πρωί και τσιμπολογούσαμε κάτι υπολλείματα και τα λέγαμε"

"Ναι, με τα παιδιά... Πού τα πουλάς αυτά βρε; Πίσω απ'την ουρά της Σάρας είσασταν κολλημένοι, νομίζεις δε βλέπω από δω; Επειδή δε μιλάω;"

"Τι δε μιλάς βρε Λούλα μου, τι δε μιλάς που δεν το κλείνεις και λιγάκι το ρημάδι! Μέσα στη γκρίνια είσαι όλη μέρα! Πού πάω, τι κάνω, με ποιόν μιλάω, αμάν πια! Βαρέθηκα!"

"Βαρέθηκες; Βαρέθηκες κύριε; Μη σε κρατάμε τότε! Το κουβαδάκι σου και σ'άλλη παραλία, μπρος! Άκου βαρέθηκε ο κύριος! Ανέχομαι τόσο καιρό τις αλητείες σου και θα μας πεις ότι βαρέθηκες κιόλας! Ούτε την κατάστασή μου δε σέβεσαι, τέτοιος εγωιστής είσαι! Τον εαυτούλη σου μόνο και να περνάς καλά! Φύγε λοιπόν, τι με κοιτάς; Μπρος, άντε, δίνε του!"

"Τι να σου πω τώρα παιδάκι μου, τι να σου πω; Έχε χάρη που είσαι έγκυος αλλιώς θα έτρωγες καμιά να βρεθείς στο φίλτρο!"

"Ναι, απείλησέ μας κιόλας! Χα, θα μας δείρει ο νταής, ακούτε παιδιά! Τέτοιος άντρας είναι, να βαράει έγκυες γυναίκες!"

"Τι έγινε ρε παιδιά, τι φωνάζετε έτσι; Αχ, σιγά ρε Μπομπ, μη σπρώχνεις! Πού πάει αυτός καλέ έτσι φουριόζος; Τι έγινε Λούλα μου, μαλώσατε πάλι;"

"Άσε με Ρίτσα, άσε με, γιατί αν με πιάσεις απ'τη μύτη θα σκάσω!"

"Γιατί να σκάσεις παιδί μου, απ'το στόμα αναπνέεις!..."

"Που λέει ο λόγος ρε Ρίτσα, άντε κι εσύ τώρα! Τον είδες; Τον άκουσες; Πάει Ρίτσα τελείωσε, χωρίζω!"

"Ναι καλά, τα'χουμε ακούσει αυτά.... Εσείς δε χωρίζετε παιδάκι μου, είστε πλασμένοι ο ένας για τον άλλον"

"Είμασταν! Ό,τι είμασταν, είμασταν! Τελείωσε σου λέω, αυτό δεν του το συγχωρώ. Όλη μέρα χαριεντίζεται με τη βλαμμένη κι αντί να ζητάει και συγνώμη μου το παίζει και τσαμπουκάς! Με γκάστρωσε εμένα καλά καλά να μη μπορώ να πάρω την ουρά μου, για να κάνει ο κύριος ελεύθερος τις πομπές του! Όχι αγάπη μου, ως εδώ ήτανε! Δε με μεγάλωσε η μάνα μου εμένα έτσι. Πρηγκίπισσα με είχανε και με καμαρώναν όλοι! Και κοίτα που κατάντησα. Χοντρή και παραμελημένη..."

"Έλα ρε Λούλα, μην κλαις, γεμίζεις άλατα το νερό! Ο Μπομπ δεν κάνει τέτοια πράγματα. Να μου πεις για τον Ντάφυ να σου πω ναι. Ο Πιέρ; Μάλιστα. Αλλά ο Μπομπ το ξέρεις ότι σ'αγαπάει και δεν έχει μάτια γι άλλη"

"Δεν θα έχει σίγουρα, γιατί θα του τα βγάλω! Κοίτα την, κοίτα κούνημα και νάζι! Φταίω εγώ τώρα να της ρίξω μια πτερυγιά έτσι που περνάει να την ξεράνω;"

"Χα,χα, έλα ρε Λουλάκι, τι σου φταίει η Σάρα; Ελεύθερο κορίτσι είναι, θα κάνει το κομμάτι της. Τα ξέχασες τα δικά σου πριν γνωρίσεις τον Μπομπ; Δεν είχες αφήσει αρσενικό για αρσενικό μέσα στο ενυδρείο!"

"Δε φταίω εγώ, με κυνηγάγανε! Τους καλύτερους είχα, ααααχ, χαραμίστηκα με τον άχρηστο Ρίτσα μου. Κοίτα πώς με κατάντησε, να κλαίω σαν την κακομοίρα... εγώ που κουνούσα το μικρό μου πτερυγιάκι και πέφτανε ξεροί!..."

"Έλα σταμάτα, μάνα θα γίνεις. Κάτσε να γεννηθούν τα μωράκια σου και θα τα ξεχάσεις όλα. Δε θα είναι πια ο Μπομπ το κέντρο του κόσμου για σένα. Έλα, πάμε μια βόλτα μέχρι την ανούμπια, σήκωσε το κεφάλι σου και μη του δίνεις σημασία, κυρία εσύ! Να δεις πως θα τρέχει από πίσω σου μετά!"

"Ναι, καλά, κάτσε να'ρθει προς τα δω και θα δεις τι θα τον κάνω! Λέπι για λέπι δε θα του αφήσω!"

"Έλα τώρα! Δεν ακούς τι σου λέω τόση ώρα; Κυρία δεν είπαμε; Λούλα; Τι έπαθες Λούλα μου, γιατί κάνεις έτσι;"

"Αααααχ, πονάωωωω! Καλέ, δεν είμαι καλά, αχ,αχ, Ρίτσα γεννάω μου φαίνεται!..."

"Αμάααν! Τώρα; Πάμε, έλα πάμε γρήγορα στο κερατόφυλλο, πάω να φωνάξω τον Μπομπ, κάτσε εσύ εδώ, έτσι μπράβο".

................................................. .......... ...........

"Λούλα; Αγάπη μου; Τι έγινε κορίτσι μου, γεννάμε;"

"Εγώ γεννάω Μπομπ, ΕΓΩ! Εσύ τρέχεις πίσω απ'την τσουλίτσα σου! Ααααχ, πονάω Παναγία μου!...."

"Έλα κορίτσι μου, κουράγιο. Έρχονται τα παιδάκια μας. Κράτα το πτερύγιό μου, έτσι. Νάτα, βγαίνουνε, πω,πω, πόσα πολλά.... Καλά, έχω και σπέρμα δυνατό ο άτιμος!"

"Σκάσε ρε Μπομπ που δε χάνεις ευκαιρία να καυχηθείς! Σπρώξε μου λίγο την κοιλιά να βγούνε και τα υπόλοιπα! Α,πα,πα, τι ήταν αυτό! Πάει, τελευταία φορά ήτανε! Πήγαινε ν’ αφήσεις έγκυο τη Σάρα να περάσει αυτά που περνάω να το φχαριστηθώ!"

"Έλα κούκλα μου, έλα γκρινιάρα μου, αγάπη μου εσύ! Μανούλα εσύ όμορφη! Έλα να καμαρώσουμε τα παιδάκια μας. Σε λατρεύω Λούλα μου, δεν το ξέρεις;"

"Το ξέρω βρε άτιμε, το ξέρω. Κι εγώ σ'αγαπάω γι αυτό και ζηλεύω, δεν το καταλαβαίνεις; Άντε μάζεψε τα μωρά, βάλτα καλά μέσα στο κερατόφυλλο μη τα δουν οι άλλοι οι άχρηστοι και μας τα φάνε από τη ζήλια τους!...."

Ο Μπομπ αγκάλιασε τη Λούλα τρυφερά με το πτερύγιό του και της έδωσε ένα γλυκό φιλί στο στόμα. Κοίταξε τα νεογέννητα μωρά τους κι ένιωσε ένα συναίσθημα πληρότητας κι ευτυχίας. Πόσο όμορφη τελικά μπορεί να είναι η ζωή...

Φτερά από Μετάξι

Όταν μιλάμε για Πασχαλία Τραυλού, μιλάμε για Πένα από Μετάξι...

Μεταξένια γραφή πάνω στις καρδιές και τα αισθήματά μας.

Παραβρέθηκα χθες στην παρουσίαση του νέου της βιβλίου "Φτερά από Μετάξι", στο βιβλιοπωλείο Το Θέμα στον Βύρωνα. Για το βιβλίο μίλησε η Λένα Μαντά και αποσπάσματα διάβασε ο ηθοποιός Αυγουστίνος Ρεμούνδος. Συγκλονιστικοί κι οι δυο, ο καθένας στο είδος του. Η δε Λένα, τείνει να καθιερωθεί στον τομέα "παρουσιάσεις"! Είναι τόσο εκφραστική, τόσο ζεστή κι επικοινωνιακή, που κυριολεκτικά κρέμεσαι απ'τα χείλη της! Εγώ της το είπα και το εννοώ: θα μπορούσε να κάνει εκπληκτική καριέρα ως ηθοποιός, ή ακόμα καλύτερα, ως τηλεπαρουσιάστρια!

Επιτέλους λοιπόν, μετά από τόσο καιρό ηλεκτρονικής επικοινωνίας, γνώρισα την Πασχαλία Τραυλού. Μια γλυκιά, κομψή και νεότατη κοπέλα. Την κοιτούσα όσο στεκόταν δίπλα στους παρουσιαστές της και με την φαντασία μου την έβλεπα να δημιουργεί το βιβλίο που κρατούσα στα χέρια μου - ένα κομμάτι απ'την ψυχή της. Αυτόματα ένιωσα το δέσιμο εκείνο ανάμεσα στον συγγραφέα και τον αναγνώστη. Κι ένιωσα πως την γνώριζα, όπως γνώριζα την Ευτέρπη, τη Σμαραγδένια κι όλους τους άλλους ήρωες του βιβλίου της. Ή μάλλον, του βιβλίου μου - η μετάβαση είχε ήδη γίνει.

Ήξερα τους φόβους της, τα πάθη της, τις ευαισθησίες της. Ήταν όλα καταγεγραμμένα, τα κρατούσα στα χέρια μου, μέσα σ'εκείνες τις σελίδες. Τότε συνειδητοποίησα σε τι βαθμό εκτίθεται ένας συγγραφέας στους αναγνώστες του, πώς ξεγυμνώνεται μπροστά στα μάτια τους και τους επιτρέπει, τους παρακινεί να διαβάσουν την ψυχή του.

Την Πασχαλία λοιπόν, ως αναγνώστρια ήδη την είχα αγαπήσει, διαβάζοντάς την. Η προσωπική γνωριμία που έγινε χθες, απλά επισφράγισε αυτή τη σχέση. Μέγιστη κι ανέλπιστη χαρά με πλημμύρισε βλέποντας την αφιέρωσή της πάνω στο δικό μου Φτερά από Μετάξι, όπου με αποκαλεί ανερχόμενη συνάδελφο και φίλη. Ο δεύτερος χαρακτηρισμός ακόμα πιο τιμητικός από τον πρώτο...

Όσον αφορά στο συγκεκριμένο βιβλίο, όσοι δεν το έχετε διαβάσει, διαβάστε το. Θα γίνετε πλουσιότεροι και σε αισθήματα και σε γνώση. Ο τρόπος που η Πασχαλία προσεγγίζει τα άτομα με ιδιαίτερες ανάγκες (και όχι ειδικές ανάγκες), είναι τόσο ξεχωριστός, όσο ξεχωριστοί είναι κι αυτοί οι άνθρωποι. Μέσα από την Σμαραγδένια μας επιτρέπει να δούμε μια πλευρά της ζωής, αυτή που συνήθως προσπερνάμε, γιατί θεωρούμε δεδομένη. Μας βάζει στην ψυχολογία αυτής της ιδιαίτερης κοπέλας, μας επιτρέπει να θαυμάσουμε τη δύναμη της ψυχής μας, μας αναγκάζει να μπούμε στη θέση της, να καθηλωθούμε στο αναπηρικό της καροτσάκι. Μας σοκάρει. Και τελικά, μας ξυπνάει από τον λήθαργο της δικής μας δεδομένης ζωής, που μέσα στη φαινομενική αρτιμέλειά μας, την βαριόμαστε. Και γκρινιάζουμε και τρωγόμαστε, παραβλέποντας τα ουσιαστικά, κολλημένοι στα ασήμαντα. Μου θύμισε το ρητό: Παραπονιόμουν επειδή δεν είχα παπούτσια, μέχρι που είδα κάποιον που δεν είχε πόδια...

Τα Φτερά από Μετάξι μου δίδαξαν ότι η αναπηρία της ψυχής είναι πολύ χειρότερη απ'την αναπηρία του κορμιού. Και πολύ πιο δύσκολα θεραπεύεται.

Να μιλήσω περισσότερο για το έργο της Πασχαλίας, νομίζω είναι περιττό. Εξάλλου το έργο της μιλάει από μόνο του και μιλάει στις καρδιές χιλιάδων αναγνωστών. Όμως η αξία του συγγραφέα δεν υπολογίζεται με νούμερα, ούτε με πωλήσεις. Το εύσημο το παίρνει ο συγγραφέας τη στιγμή που ο κάθε αναγνώστης κλείνει το βιβλίο του και το κρατά σφιχτά στο στήθος, πάνω στην καρδιά του, γεμάτος από συναισθήματα και νεοαποκτηθείσα γνώση. Και η Πασχαλία Τραυλού έχει πάρει πάρα πολλά τέτοια εύσημα...

Πασχαλία Τραυλού, σ'ευχαριστούμε για τα ταξίδια της ψυχής μας!...

Υ.Γ. Να δώσω πολλά φιλιά και την αγάπη μου στην πιο αξιολάτρευτη συνονόματη που γνώρισα ποτέ: στο Μαράκι από την Τρίπολη! Να είσαι πάντα καλά και να μας ζεσταίνεις με την αγάπη σου...

Links : http://www.psichogios.gr/book.asp?cid=22494
http://pasxaliatravlou.psichogios.gr/

Καλή αντάμωση...

Έγειρε το κεφάλι της πίσω στο κάθισμα κι έκλεισε τα μάτια. Ένιωσε την επιτάχυνση του αεροπλάνου να της κόβει την ανάσα κι έπειτα εκείνο το γνωστό "ανέβασμα" του στομαχιού που σηματοδοτούσε την απογείωση. Μαζί απογειώθηκε και η χαρά της.
Χαμογέλασε. Ένιωσε την ανάγκη να γυρίσει στην κυρία που καθόταν στο ακριβώς διπλανό της κάθισμα και να της πει πως σε μιάμιση περίπου ώρα θα βρισκόταν στην αγκαλιά του, αλλά συγκρατήθηκε. Αντί αυτού, έκλεισε ξανά τα μάτια κι έφερε την εικόνα του μπροστά της.
Τα μάτια του, το χαμόγελό του, το κελαριστό γέλιο του. Άκουσε στ'αυτιά της τη φωνή του, την τραγουδιστή του προφορά...Πουρέκκα μου...
Μα ήταν στ'αλήθεια τόσο όμορφος, όσο τον έβλεπαν τα ερωτευμένα της μάτια; Πάλι θέλησε ν'απευθύνει την ερώτηση στην κυρία δίπλα, αλλά σκέφτηκε πως, πρώτον εκείνη δεν τον γνώριζε και δεύτερον, ακόμα κι αν της έδειχνε τη φωτογραφία του, η κυρία από ευγένεια θα παραδεχόταν πως ναι, ήταν τόσο όμορφος. Άρα, η κίνηση αυτή δε θα είχε κανένα αποτέλεσμα, δε θα της έλυνε την απορία. Αλλά και γιατί θα έπρεπε να λυθεί η απορία αυτή; Της έφτανε που για κείνην ο αγαπημένος της ήταν σαφέστατα κι αδιαπραγμάτευτα ο ομορφότερος, γοητευτικότερος και καλύτερος άντρας του κόσμου! Τελεία και παύλα!
Έπαψε ν'αγωνιά με το ερώτημα αυτό και χαλάρωσε για ν'απολαύσει την μαγική πτήση. Γιατί μαγική ήταν η πτήση αυτή, εφόσον επί μιάμιση ώρα θα φανταζόταν τις στιγμές που θ'ακολουθούσαν, από τη συνάντησή τους στο αεροδρόμιο και μετά. Το είχε ζήσει αρκετές φορές μέχρι τότε, αλλά η μαγεία δεν είχε χαθεί ούτε στο ελάχιστο.
Πάντα το ίδιο καρδιοχτύπι, η ίδια λαχτάρα, τα ίδια φτερά στα πόδια από τη στιγμή που πατούσε στο έδαφος, μέχρι τη στιγμή που εκείνος την σήκωνε από αυτό, στριφογυρίζοντάς την στην αγκαλιά του. Τα πιο βασανιστικά αλλά και τα πιο ευτυχισμένα μέτρα που είχε διανύσει ποτέ στη ζωή της.
Η αυτόματη πόρτα ν'ανοίγει και να τον βλέπει εκεί, μ'εκείνο το θεϊκό χαμόγελο να την περιμένει. Κι έπειτα εκείνη να τρέχει απ'τη μια κι εκείνος να τρέχει απ'την άλλη, δεδομένου ότι τους χώριζε ένα κακιασμένο κάγκελο, μέχρι την έξοδο απ'το αεροδρόμιο. Και τη στιγμή της αγκαλιάς, τότε που οι τσάντες αφήνονταν να πέσουν αδιάφορα στο έδαφος και τα χείλια διψασμένα ενώνονταν σ'ένα παθιασμένο φιλί, τότε πυροτεχνήματα να σκίζουν και να φωτίζουν τον ουρανό και μια γλυκιά μελωδία να απλώνεται σε όλη τη γη... Αλλά αυτό το τελευταίο μπορεί να ήταν και της φαντασίας της, δεν ήταν σίγουρη.
Ανοίγει την τσάντα της και βγάζει το καθρεφτάκι να τσεκάρει την εμφάνισή της. Θα του αρέσουν τα μαλλιά της χτενισμένα έτσι; Την κολακεύουν τα ρούχα που διάλεξε να φορέσει για το ταξίδι; Κάθε φορά το ίδιο άγχος. Κι ας την διαβεβαίωνε εκείνος πως, όπως κι αν ήταν, ό,τι κι αν φορούσε, μακιγιαρισμένη ή όχι, την λάτρευε το ίδιο.
Η απότομη ανατάραξη την έβγαλε βίαια από το ονειροπόλημά της. Η φωτεινή επιγραφή δέστε τις ζώνες σας άναψε στο ταμπλό πάνω απ'τα καθίσματα. Οι επιβάτες θορυβήθηκαν, η διπλανή κυρία άρχισε να σταυροκοπιέται και να μουρμουρίζει "βοήθα Παναγία μου!", σφίγγοντας με δύναμη τα χέρια της μεταξύ τους.
Εκείνη έβαλε το καθρεφτάκι πίσω στη θέση του και προσπάθησε να μην χάσει την ψυχραιμία της. Τα είχαν αυτά τα αεροπλάνα, δεν ήταν και για πανικό! Σκέφτηκε πως θα ήταν πολύ κρίμα, πολύ άδικο να χανόταν έτσι ξαφνικά, ενώ εκείνος την περίμενε στην έξοδο του αεροδρομίου. Ασυναίσθητα σκέφτηκε τον πόνο που θα του ξέσκιζε την καρδιά κι επικαλέστηκε τον Θεό να την προστατεύσει και να μην αφήσει τίποτα κακό να συμβεί. Τίποτα και κανένας προσευχήθηκε να μην διαλύσει τ'όνειρό τους, να μην γκρεμίσει την ευτυχία τους. Δεν γινόταν να τον χάσει τώρα που τον βρήκε, μετά από τόσα χρόνια άσκοπης συναισθηματικής περιπλάνησης. Ήταν ο άντρας της ζωής της, το γραμμένο της, το άλλο της μισό.
Θες το θαύμα της πίστης, θες η δύναμη της αγάπης, θες οι δεήσεις της διπλανής.... πάντως το αεροπλάνο σταμάτησε τα σκαμπανεβάσματα κι η αναπνοή της ξαναβρήκε τον ρυθμό της. Ξανά έγειρε το κεφάλι, ξανά χαμογέλασε. Όλα θα πήγαιναν καλά. Θα τον έβλεπε, θα τον άγγιζε, θα τον μύριζε, θα τον άκουγε. Σε λίγο...
Θυμήθηκε το τελευταίο μήνυμα που της έστειλε στο κινητό της, λίγο πριν απογειωθεί το αεροπλάνο: "Έρχεσαι αγάπη μου! Επιτέλους έρχεσαι! Είμαι πολύ τυχερός τελικά! Καλό ταξίδι και καλή αντάμωση ψυχή μου!"
Σταμάτησε μια αεροσυνοδό που περνούσε δίπλα της εκείνη τη στιγμή και της ζήτησε ένα φύλλο χαρτί κι ένα στυλό. Η κοπέλα πρόθυμα τα έφερε αμέσως κι εκείνη τότε άφησε το μελάνι να κυλήσει πάνω στο χαρτί, γράφοντας:

Η καρδιά μου είναι ανοιχτή, ζεσταίνει το μυαλό και το κορμί μου.
Η σκέψη μου σε μια και μόνο διαδρομή, σ'αυτή που θα σε φέρει στη ζωή μου.
Χρώμα, αρώματα και φως όπου κοιτάξω αντικρύζω,
αυτόν τον κόσμο τον γλυκό πρώτη φορά μου τον γνωρίζω.
Και μια χαρά τόσο τρελή με συνοδεύει όπου κι αν πάω.
Θαρρείς πως είσαι εσύ ο τυχερός; Εγώ είμαι η τυχερή που σ'αγαπάω!...

Καλή αντάμωση μάτια μου...

Υιοθεσία & Αναδοχή

Ένα τεράστιο κεφάλαιο.

Αλήθεια πόσα γνωρίζουμε για το θέμα αυτό; Εσείς γνωρίζετε τη διαφορά ανάμεσα στην υιοθεσία και την αναδοχή ενός παιδιού; Κι ακόμα κι αν όλοι έχουμε ακούσει διάφορα για την υιοθεσία, για τις διαδικασίες που απαιτούνται, τα ιδρύματα κ.λ.π., έχουμε καθόλου ασχοληθεί με τον ψυχικό κόσμο των παιδιών αυτών;

Το θέμα με απασχολούσε πάντα. Ακόμα και πριν ασχοληθώ με την ψυχολογία, από μικρό παιδί, έμπαινα στη θέση των υιοθετημένων παιδιών. Δεν ήταν λίγες οι φορές που σκεφτόμουν "Αν μάθω πως είμαι υιοθετημένη, πώς θα νιώσω; Πώς θ'αντιδράσω; Τι θ'αλλάξει;" Και πάντα κατέληγα στο ίδιο συμπέρασμα: Τίποτα. Ίσα ίσα που πίστευα πως η υιοθεσία είναι μια πράξη αγάπης πολύ μεγαλύτερη κι από την ίδια τη γέννηση. Δηλαδή αν οι γονείς μου είχαν μπει στη διαδικασία να με υιοθετήσουν, φανταζόμουν πως θα μ'αγαπούσαν ακόμα περισσότερο κι από ότι αν με είχαν γεννήσει. Γιατί θα ήμουν η απόλυτη επιλογή τους. Έτσι το ένιωθα.


Λίγα πράγματα έχουν αλλάξει από τότε στον τρόπο που σκέφτομαι. Κυρίως έχω συνειδητοποιήσει ότι έτσι θα έπρεπε να ήταν τα πράγματα. Έτσι θα έπρεπε να ήταν οι σχέσεις. Αλλά δυστυχώς στις περισσότερες των περιπτώσεων δεν είναι...

Να ξεκαθαρίσω πως δε γράφω αυτό το άρθρο για να δώσω απαντήσεις. Περισσότερο το γράφω για να μοιραστώ μαζί σας τους προβληματισμούς μου. Για τον ίδιο λόγο δηλαδή που έγραψα και το βιβλίο μου, το Παιδί της Αγάπης.

Θεωρώ πως το τραγικότερο λάθος που κάνουν οι γονείς που υιοθετούν ένα παιδί, είναι που του το κρύβουν. Του αποκρύπτουν το γεγονός πως είναι υιοθετημένο κι αμέσως αμέσως του περνούν το μήνυμα πως αυτό είναι κάτι "κακό". Και βέβαια το ότι το κρύβουν φανερώνει ότι κι οι ίδιοι ως κακό το αντιλαμβάνονται.

Για να σας προλάβω πριν σκεφτείτε "όποιος είναι έξω απ'το χορό πολλά τραγούδια ξέρει", σας ομολογώ ότι προσωπικά δεν είμαι καθόλου σίγουρη ότι θα μπορούσα να υιοθετήσω ένα παιδί. Το λέω με την έννοια του να το υιοθετήσω και να το μεγαλώσω όπως θα έπρεπε. Αισθάνομαι ότι είναι τεράστια ευθύνη. Ότι απαιτούνται μεγάλα αποθέματα αγάπης στην ψυχή μας. Κι όπως γράφω και στο παιδί της αγάπης:
"Η ανάδοχη μητέρα δύσκολα θ’αποδεχτεί ένα παιδί με προβλήματα, δύσκολα θα αντιμετωπίσει κάτι διαφορετικό από το πρότυπο του παιδιού που έχει εξιδανικεύσει στο μυαλό της κι ακόμα πιο δύσκολα θ’αγαπήσει με ανιδιοτέλεια ένα ξένο προς εκείνη πλάσμα. Εκτός κι αν είναι πλασμένη γι αυτό".

Από τη στιγμή όμως που θα το αποφασίσεις και θα το κάνεις - και θα πρέπει βέβαια να το έχεις σκεφτεί εκατό φορές περισσότερο απ'όσο θα σκεφτείς το να φέρεις στον κόσμο το βιολογικό σου παιδί - οφείλεις να είσαι ειλικρινής απέναντί του κι απέναντι στον εαυτό σου. Από την πρώτη στιγμή θα πρέπει να του περάσεις το μήνυμα ότι το αγαπάς, όχι σα να ήταν βιολογικό σου παιδί, αλλά ακόμα περισσότερο. Γιατί το επέλεξες, δε σου δόθηκε τυχαία.

Όταν εκείνο μεγαλώσει και μοιραία θα ρωτάει και πιθανόν θα ψάχνει για τους βιολογικούς του γονείς, ναι, εκείνη είναι μια ώρα πολύ δύσκολη για τους ανάδοχους γονείς. Χρειάζεται ψυχραιμία, ωριμότητα και κανένα ίχνος ανταγωνιστικότητας προς εκείνους τους "άλλους". Και φυσικά, καθ'όλη τη διάρκεια της ζωής του παιδιού, ποτέ μα ποτέ δεν πρέπει να κατηγορήσουμε σε αυτό τους φυσικούς του γονείς. Το παιδί μας δεν πρέπει ποτέ να νιώσει την απόρριψη μέσα στην ψυχούλα του. Όση αγάπη κι αν του δώσουμε εμείς, την πληγή από την απόρριψη του βιολογικού γονέα δε θα καταφέρουμε να την επουλώσουμε ποτέ.

Κατά τη διάρκεια της εφηβείας, στην ηλικία της αμφισβήτησης και της επανάστασης, θα αντιμετωπίσουμε τις μεγαλύτερες συγκρούσεις με το παιδί μας. Τις αντιμετωπίζουμε έτσι κι αλλιώς με τα βιολογικά μας παιδιά. Εμένα η κόρη μου κάποιες φορές μου λέει πάνω στα νεύρα της "μάνα είσαι εσύ; μόνο τον εαυτό σου σκέφτεσαι!". Κι άλλες φορές δείχνει να μην είναι ευχαριστημένη με τίποτα, ό,τι κι αν κάνω. Οι ορμόνες έχουν χτυπήσει κόκκινο!

Σκέφτομαι τότε πως αν την είχα υιοθετήσει, σίγουρα θα το χρησιμοποιούσε για να με χτυπήσει. Θα μου έλεγε πως γι αυτό δεν της κάνω το τάδε χατήρι που ζήτησε, γι αυτό δεν την αφήνω να κάνει το ένα ή το άλλο που επιθυμεί. Αν την έβαζα τιμωρία ή την μάλωνα άσχημα, θα μου έλεγε πως δεν την αγαπώ επειδή δεν είναι δικό μου παιδί και γι αυτό της φέρομαι έτσι. Και θα το πίστευε. Όπως όλα τα παιδιά στην εφηβεία πιστεύουν τα χειρότερα για τους γονείς τους. Κι είναι μια διαδικασία αυτή, απ'την οποία κανένας δε γλυτώνει!

Δύσκολα τα πράγματα, έτσι; Και δεν έχω θίξει καν τα μισά από τα προβλήματα που μπορεί να προκύψουν από την υιοθεσία ενός παιδιού. Όμως απ'την άλλη, είναι τόσο ιερή αυτή η πράξη, τόσο ευλογημένη απ'το Θεό, που μόνο δέος μου προκαλεί. Και θαυμάζω, βγάζω το καπέλο στους ανθρώπους εκείνους που παίρνουν την απόφαση και το φέρνουν εις πέρας και κάνουν ευτυχισμένα τόσα και τόσα παιδιά που ξεκίνησαν το ταξίδι τους στη ζωή χωρίς ίχνος αγάπης στις αποσκευές τους...

Για τους γονείς αυτούς γράφω το άρθρο και τους φωνάζω ένα μεγάλο ΜΠΡΑΒΟ μέσα απ'την καρδιά μου. Είναι οι άνθρωποι που χρειάζεται να κοιτάξουμε ψηλά για να τους δούμε...



Περισσότερα για την υιοθεσία μπορείτε να βρείτε εδώ