Η Χριστίνα μου...

Μια φορά κι ένα καιρό, ήταν ένα μικρό κοριτσάκι που είχε μανία με τις κούκλες. Είχε πολλές κούκλες και τις αγαπούσε όλες πάρα πολύ. Τις φρόντιζε, τις πρόσεχε, τους μιλούσε, σα να ήταν ζωντανές. Απ'όλες ξεχώριζε μια, με μακριά μαύρα μαλλιά: τη φώναζε Χριστίνα. Ήταν πανέμορφη η κούκλα αυτή κι ήταν η αγαπημένη της. Όπου πήγαινε την είχε μαζί της. Μόνο στο σχολείο δεν την έπαιρνε μαζί. Όταν το κοριτσάκι αυτό έγινε 12 χρονών, η μητέρα της τής είπε ότι έπρεπε πια να πάψει να παίζει με κούκλες γιατί είχε μεγαλώσει πολύ. Ήταν και ψηλό παιδί κι έμοιαζε ακόμα μεγαλύτερη από 12 χρονών. Η μαμά της ντρεπόταν να κυκλοφορούν έξω με την κούκλα, έλεγε πως την κορόιδευε ο κόσμος. Έτσι μια μέρα, το κοριτσάκι ξύπνησε και δε βρήκε καμιά κούκλα δίπλα της. Ακόμα κι η Χριστίνα έλειπε. Η μαμά της είχε χαρίσει όλες τις κούκλες σ'ένα άλλο κοριτσάκι, πιο μικρό. Έκλαψε, έκλαψε και στο τέλος πείσμωσε. Στάθηκε μπροστά στη μαμά της και της είπε θαρραλέα: "όταν μεγαλώσω θα κάνω ένα δικό μου μωρό, ένα κοριτσάκι που θα το λένε Χριστίνα κι αυτό δε θα μπορεί να μου το πάρει κανείς!"....

Τα χρόνια πέρασαν και το όνειρό μου πραγματοποιήθηκε με τη βοήθεια του Θεού. Θα ήθελα να είχα κάνει κι άλλα παιδιά, τα λατρεύω τα παιδιά, αλλά δεν ήταν γραφτό. Είμαι ευγνώμων όμως γιατί ο Θεός μου χάρισε τη δική μου Χριστίνα, την μονάκριβη κόρη μου. Το βιβλίο της ζωής μου θα είχε σίγουρα ως τίτλο τ'όνομά της...

Κι αφού λοιπόν τόσο καιρό που γνωριζόμαστε εδώ στην μπλογκόσφαιρα σας έχω παρουσιάσει πολλάκις το άλλο μου παιδί, το παιδί της αγάπης, νομίζω πως ήρθε η ώρα να σας παρουσιάσω και την κόρη μου, η οποία είναι πράγματι μια κούκλα όπως την ονερευόμουν, αλλά και πολύ πολύ καλό παιδί...

Η Χριστίνα μου γεννήθηκε στις 2 Ιανουαρίου του 1992 κι εγώ ήμουν μόλις 24 χρονών τότε. Την λάτρεψα από την πρώτη στιγμή που την ένιωσα στα σπλάχνα μου και πέρασα ώρες ατέλειωτες να της τραγουδώ (και όσο την είχα στην κοιλιά μου κι αργότερα στην αγκαλιά μου) τ' αγαπημένο μου τραγούδι: Δώδεκα αγόρια του σχολιού κι η Χριστινιώ μια τάξη, μη βρέξει και μη στάξει...

Σαν κούκλα την είχα και δεν την αποχωριζόμουν ποτέ, παρά μόνο όταν ήμουν αναγκασμένη. Χωρίσαμε με τον πατέρα της όταν ήταν μόλις 2 χρονών και μετά ξεκίνησα να δουλεύω και να μου λείπει όλο και περισσότερο. Όσο χρόνο είχα τον περνούσα μαζί της. Στα πάρκα, στις κούνιες, στο σπίτι. Παντού και συνέχεια μαζί. Ξαναέγινα παιδί με το παιδί μου και πολύ το χάρηκα! Έπαιξα ξανά με μπάρμπι, ζωγράφιζα, απίθανα πέρασα!

Μεγαλώνοντας έμενα να την θαυμάζω για την ομορφιά και την εξυπνάδα της. Παντού άκουγα κολακευτικά σχόλια για το παιδί μου κι ένιωθα τόσο περήφανη. Έτσι μεγαλώσαμε οι δυο μας, σα μάνα και κόρη, αλλά και σαν αδελφές που κάνανε σκανδαλιές παρέα - σκανδαλιές που κρύβαμε από τη γιαγιά και τον παππού μη μας "μαλώσουν"!...

Η Χριστίνα πάντα ήταν πιο ώριμη από την ηλικία της, ξεχώριζε από τα άλλα παιδιά. Ίσως επειδή αναγκάστηκε να ωριμάσει λόγω των συνθηκών, επειδή έμενε αρκετά μόνη της κι ανέλαβε ευθύνες από πολύ μικρή. Τώρα πια, στα 17 της, την νιώθω σαν μια φίλη με την οποία ζούμε μαζί και μοιραζόμαστε τη ζωή μας. Άλλες φορές την συμβουλεύω εγώ κι άλλες φορές εκείνη. Την αγαπώ και μ'αγαπάει με μια αγάπη όχι εξάρτησης, αλλά σεβασμού. Την στηρίζω και την σέβομαι και το ίδιο κάνει κι εκείνη. Όποτε τη ρωτάω τη γνώμη της για μια απόφασή μου, η απάντηση είναι πάντα η ίδια: "Ό,τι σε κάνει ευτυχισμένη μαμά μου, αυτό να κάνεις".

Δε μπορώ να πω ότι κουράστηκα να τη μεγαλώσω, σα νερό έτρεξαν τα χρόνια. Όμορφα χρόνια, αξέχαστα. Το μόνο που ήθελα ήταν να μ'εμπιστεύεται και να συζητάμε τα πάντα. Το κατάφερα. Κράτησα τις ισορροπίες ακριβώς εκεί που έπρεπε - πρώτα απ'όλα είμαι μητέρα της κι αυτός είναι ο ρόλος που υπερασπίζομαι. Φίλες έχει πολλές εξάλλου...

Είναι ένα παιδί που πάντα γελάει. Το χαμόγελό της είναι ικανό να φωτίσει ολόκληρη αίθουσα! Κοινωνική, ευαίσθητη, γενναιόδωρη, πονόψυχη αλλά και δυναμική, φοβερός "τσαμπουκάς" και υπερασπίστρια των αδυνάτων. Δεν κολλάει πουθενά, ώρες ώρες την θαυμάζω κι αναρωτιέμαι πώς είναι δυνατόν να είναι δικό μου παιδί! Είναι ευγενέστατη αλλά δε χαρίζεται. Το δίκιο της θα το διεκδικήσει. Λατρεύει το χορό κι έχει τρελή αδυναμία στα μωρά, ειδικά στα μαυράκια και τα κινεζάκια! Έχει άπειρες φίλες και φίλους, αλλά μια κολλητή από το δημοτικό ακόμα - τη Δήμητρα. Σαν παιδί μου τη νιώθω και την Δημητρούλα πλέον. Είναι η κοπέλα που βλέπετε μαζί της στη φωτογραφία. Οι δυο τους αυτοαποκαλούνται "Κολλητου-bitches"! Ευφάνταστο, μη μου πείτε....!!!

Μη νομίζετε ότι δεν έχει κι ελαττώματα όμως... Είναι πεισματάρα κι αντιδραστική και πολλές φορές μιλάει απότομα - σε μένα τουλάχιστον! Αλλά αυτά είναι της εφηβείας, το γνωρίζω και πάλι καλά λέω! Όταν τσακωνόμαστε (σπάνια) γράφουμε γράμματα η μια στην άλλη, τα οποία τα διαβάζουμε μετά και κλαίμε αγκαλιασμένες! Μετά που χώρισα μου έλεγε να μην στεναχωριέμαι κι αγχώνομαι για το μέλλον - θα παντρευόταν, έλεγε, εκείνη και θα με έπαιρνε μαζί της στο σπίτι της. Τη ρωτούσα τότε: κι αν ο άντρας σου δε με θέλει; Και μου έλεγε: τότε δε θα τον παντρευτώ!

Η Χριστίνα θέλει να γίνει αισθητικός. Φέτος τελείωσε την πρώτη λυκείου κι αυτό το επάγγελμα έχει αποφασίσει να το ακολουθήσει ήδη από την ηλικία των 10 ετών! Έχει πολύ ταλέντο ομολογουμένως. Εδώ και χρόνια μου φτιάχνει τα νύχια, μου κάνει μακιγιάζ, σε μένα και σε όλες τις φίλες της και στις μαμάδες τους! Πλέον είναι η προσωπική μου στυλίστρια...

Αυτή είναι η κόρη μου, η Χριστίνα μου, το σπουδαιότερο επίτευγμα της ζωής μου. Και τίποτε άλλο να μην είχα καταφέρει σ'αυτή τη ζωή, το γεγονός ότι έφερα στον κόσμο αυτό το πλάσμα, θα ήταν από μόνο του αρκετό για να νιώθω πως υπήρχε λόγος να γεννηθώ. Με κάνει περήφανη κι είμαι σίγουρη πως θα πετύχει στη ζωή της και θ'αγαπηθεί πολύ.

Γιατί το αξίζει...

Το τέλος της ιστορίας "Και μετά;"

Ήρθε η ώρα να δημοσιεύσουμε το τέλος της ιστορίας "Και μετά;", όπως δόθηκε από την νικήτρια του διαγωνισμού ο οποίος διεξήχθη στον "κήπο του Theo"!

And the winner is..... η Αχτίδα μας!!!

Και ιδού η ιστορία μας ολοκληρωμένη με τη φαντασία της μοναδικής και ταλαντούχας Αχτιδούλας!

Η Άννα κλείδωσε το αυτοκίνητό της και κατευθύνθηκε προς την είσοδο της πολυκατοικίας. Ήταν τόσο κουρασμένη που δεν έβλεπε την ώρα ν'ανεβεί στο διαμέρισμά της, να πετάξει τα ρούχα και τα παπούτσια της που φορούσε απ'το πρωί και να χωθεί μέσα στη μπανιέρα με το αφρόλουτρο. Σε όλη τη διαδρομή μέχρι το σπίτι της το στομάχι της διαμαρτυρόταν απ'την πείνα, αλλά τώρα πια η κούραση είχε νικήσει μέχρι κι αυτή της την ανάγκη για φαγητό. Μόνο ύπνο χρειαζόταν - οτιδήποτε άλλο θα ήταν χάσιμο χρόνου. Ίσως τελικά να παρέλειπε και το ευεργετικό μπάνιο και να έπεφτε κατευθείαν στο κρεβάτι της.Με το που έβαλε το κλειδί στην κλειδαριά, ένιωσε πως κάτι δεν πήγαινε καλά. Της φάνηκε πως άκουσε έναν θόρυβο μέσα απ'το σπίτι, ο οποίος στάτησε απότομα με το που ακούμπησε το κλειδί της στην πόρτα. Ίσως η κούραση να την είχε κάνει να είχε και παραισθήσεις τελικά.Ανοίγοντας και μπαίνοντας στο σκοτεινό διαμέρισμα, πάλι η ίδια αίσθηση. Ένας κρύος αέρας - από πού να ερχόταν; Εκείνη ήταν σίγουρη πως είχε κλείσει καλά όλα τα παράθυρα το πρωί πριν φύγει. Κι ο Φέλιξ; Πού ήταν ο γάτος της που ερχόταν πάντα να την καλωσορίσει;

Και τότε τον είδε… καθισμένος στην πολυθρόνα.. αφημένος θα έλεγε με τον Φελιξ στην αγκαλιά του- τον προδότη- και δεν μπορούσε να καταλάβει για ποιόν από τους δυο το έλεγε . Το παράθυρο ορθάνοιχτο με τη κουρτίνα να ανεμίζει και το φεγγάρι να ρίχνει τις αχτίδες του ανελέητα φωτεινές στο αγαπημένο σχήμα του προσώπου του.

Τον αγαπούσε ακόμα.. Θεέ μου πόσο τον αγαπούσε και πόσο τον μισούσε συγχρόνως.. στεκότανε αμίλητη με τα κλειδιά στο χέρι.. αλήθεια πως κατάφερε να μπει μέσα; Όχι ,δεν της τα είχε επιστρέψει ποτέ ,σαν κλέφτης έφυγε χτυπώντας πίσω την πόρτα. Κλέφτης της ευτυχίας της ,στυλητής της ψυχής της ,την άφησε διαλυμένη να μαζεύει τα κομμάτια της για να συνεχίσει τη ζωή της χωρίς αυτόν.

-Γιατί γύρισες; Ήθελε να του φωνάξει.. ήθελε να του ξεσκίσει τη ψυχή όπως της ξέσκισε τη καρδιά όταν της είπε :- δεν μπορώ να ζήσω άλλο μαζί σου.. αγαπώ μια άλλη.. φεύγω.. δεν σε ποθώ πια.... την λένε Μαρία..

Αυτό μίσησε περισσότερο σ' αυτόν ,ότι έδωσε μορφή στο μυαλό της αυτήν που τον πήρε μακριά της.. μίσησε και τον εαυτό της στους μήνες που περνούσαν γιατί δεν έφευγε από το μυαλό της η μορφή του , γιατί όποτε άκουγε το όνομα του έψαχνε τη φιγούρα του στο πλήθος, γιατί προσπαθούσε να βρει δικαιολογία να τον περιμένει.

Νάτος τώρα εδώ μπροστά της λες και δεν πέρασε ούτε μια ώρα από τότε που έφυγε, να κάθεται στη πολυθρόνα της , να χαϊδεύει το γάτο της λες και του ανήκει κι αυτός ο προδότης να γουργουρίζει στην αγκαλιά του.

-Άννα.. τον άκουσε να ψελλίζει δειλά το όνομα της.. όχι ..όχι ξανά ..τον αγαπούσε ακόμα μα δεν της άφησε καρδιά για να την γεμίσει ξανά με τη παρουσία του.

Έκλεισε τη πόρτα πίσω της και έφυγε ακριβώς όπως εκείνος τότε…μπορούσε χωρίς αυτόν πια ,είχε μάθει…

Συγχαρητήρια Αχτίδα μου, έσκισες!!!!

10+1 άχρηστες πληροφορίες για μένα!

Πριν ξεκινήσω το μπλογκοπαίχνιδο στο οποίο με κάλεσε η Κοπέλα με το Καναρινί Φόρεμα, θα ήθελα να αναφερθώ για λίγο στη χθεσινή βραδιά, στην Έκθεση Βιβλίου στο Πασαλιμάνι.
Και πάλι η ανάγκη μου είναι ν'απευθύνω ευχαριστίες.
Η προσέλευση του κόσμου ήταν μεγάλη, προς έκπληξή μου ομολογώ! Πολλοί άγνωστοι σε μένα μέχρι πριν, με πλησίασαν και θέλησαν να μου μιλήσουν για το Παιδί της Αγάπης, να μοιραστούν μαζί μου τα συναισθήματα και τη συγκίνηση που ένιωσαν διαβάζοντας το βιβλίο. Άλλοι το αγόρασαν εκείνη τη στιγμή και ζήτησαν την αφιέρωσή μου στην πρώτη του σελίδα. Θα ευχαριστήσω μέσα απ'την καρδιά μου όλον αυτόν τον κόσμο, αλλά και τον φίλο μου Θοδωρή (Theogr) που ήρθε στην έκθεση με τη σύζυγό του (γειά σου Γεωργία!) και κάθησε μαζί μου και με τη Λένα Μαντά κουβεντιάζοντας γι αρκετή ώρα. Γνωριστήκαμε καλύτερα, γνώρισα και τα πανέμορφα παιδιά του από φωτογραφίες και μιλήσαμε βέβαια και για το νέο εγχείρημά μας, το blog Ταξιδεύοντας μ'ένα βιβλίο κι ένα τραγούδι. Πρόκειται για ένα ιστολόγιο το οποίο βέβαια θα διαχειρίζεται ο Θοδωρής και θα συμμετέχω κι εγώ με κάποιες κριτικές βιβλίων - κυρίως. Θα φιλοξενεί εκδηλώσεις που έχουν σχέση με την Λογοτεχνία, τη Μουσική και την Τέχνη γενικότερα, καθώς και κριτικές διαφόρων έργων. Ακόμα βρίσκεται σε "πειραματικό στάδιο", θα λειτουργήσει κανονικά από Σεπτέμβρη, οπότε και θα ενημερωθείτε σχετικά. Θοδωρή σ'ευχαριστώ για όλα, καλό ταξίδι σε σένα και τη Γεωργία, να περάσετε τέλεια εύχομαι!

Με τον Theogr

Η Λίλυ δυστυχώς δεν τα κατάφερε να έρθει να γνωριστούμε από κοντά, αλλά μου τηλεφώνησε η γλυκιά μου και την ευχαριστώ πολύ γι αυτό! Λίλυ μου, κάποια άλλη φορά θα κανονίσουμε να το πιούμε το καφεδάκι σίγουρα! Μένουμε αρκετά κοντά εξάλλου.

Αυτή όμως που τα κατάφερε και με εξέπληξε ευχάριστα ήταν η φίλη μου η γλυκιά η Μαρία Έλενα! Ήρθε με τον άντρα της και τη γλυκύτατη κόρη της και γνωριστήκαμε επιτέλους από κοντά! Πόσο πολύ χάρηκα, ήταν ήδη σα να την ήξερα από καιρό! Πολλά φιλιά Μαράκι μου, σε σένα και την όμορφη οικογένειά σου! Σ'ευχαριστώ για όλα!

Η μεγάλη έκπληξη της βραδιάς όμως ήταν η συνάντηση με την Σταματίνα! Την μικρή αναγνώστριά μου, η οποία είχε την καλοσύνη κατά καιρούς να μου στέλνει κείμενά της να δημοσιεύω εδώ στο μπλογκ μου. Η Σταματίνα, που ενώ ορκιζόταν το κορίτσι στα γραπτά της ότι είναι μόλις 13 χρονών, αν δεν την έβλεπα δε θα το πίστευα! Κι όσοι δεν ξέρετε, διαβάστε τα κείμενα της Σταματίνας εδώ κι εδώ και θα με καταλάβετε...
Σταματίνα μου γλυκιά, σ'ευχαριστώ για την όμορφη έκπληξη που μου έκανες, να είσαι πάντα καλά και να χαίρεσαι τη μανούλα σου την όμορφη! Περιμένω σύντομα να έχω νέα σου και πάλι. Να έχεις ένα πολύ πολύ όμορφο καλοκαίρι!

Και πάμε τώρα στο παιχνιδάκι μας! Νομίζω πως η Καναρινένια με κάλεσε στο πρώτο, με τις αλήθειες και τα ψέμματα, αλλά αφού αυτό το έχω ήδη παίξει στα Κοχύλια, θα παίξω εδώ το δεύτερο παιχνίδι, το "10+1 άχρηστες πληροφορίες για μένα"! Το βρίσκω πολύ ενδιαφέρον, γιατί όσο κι αν αυτές οι πληροφορίες μοιάζουν άχρηστες, θεωρώ ότι μας βοηθούν να γνωρίσουμε καλύτερα τους ανθρώπους... Κι επειδή δεν ξέρω ποιοί από τους φίλους το έχουν ήδη παίξει, αφήνω την πρόσκληση ανοιχτή σε όποιον το επιθυμεί να συμμετάσχει!

1. Όταν ήμουν μικρή με φώναζαν "σκουντούφλω", επειδή συνέχεια έπεφτα όταν περπατούσα!
2. Η νονά μου είναι η αδελφή της γιαγιάς μου κι επειδή στη βάφτισή μου έλειπε στην Αγγλία, με βάφτισε η ίδια η γιαγιά μου!
3. Έχω μια αδελφή 3 χρόνια μεγαλύτερη η οποία είναι καθηγήτρια αγγλικών κι έχει καταπληκτική φωνή στο τραγούδι!
4. Από μικρή ό,τι αδέσποτο έβρισκα στο δρόμο, το μάζευα στο σπίτι! Η μαμά μου ακόμα φοβάται μην της πάω κάποια γάτα ή σκύλο που δεν μπορώ εγώ να υιοθετήσω στο σπίτι μου!
5. Στο γυμνάσιο η έκθεσή μου με θέμα "αποταμίευση" κέρδισε το πρώτο βραβείο στον πανελλήνιο μαθητικό διαγωνισμό. Το έπαθλο ήταν ένας κουμπαράς από το Ταχυδρομικό Ταμιευτήριο. Η πλάκα είναι πως προσωπικά δεν έχω κάνει αποταμίευση στη ζωή μου ποτέ!
6. Στα 12 μου χρόνια, έγινα μάρτυρας του θανάτου του σκύλου μας, που τον χτύπησε αυτοκίνητο, ενώ τον είχα βγάλει βόλτα χωρίς λουρί. Καθώς ξεψυχούσε πήγα να τον σηκώσω αγκαλιά κι έχωσε τα δόντια του στον καρπό μου κι εκεί πέθανε. Για πολύ ώρα προσπαθούσαν οι περαστικοί να απεγλωβίσουν το χέρι μου απ'το στόμα του. Το σημάδι το έχω ακόμα...
7. Την αγαπημένη μου κούκλα την φώναζα Χριστίνα, στην ηλικία των 6 ετών. Όποιος με ρωτούσε έλεγα ότι όταν μεγάλωνα θα έκανα ένα κοριτσάκι που θα το ονόμαζα Χριστίνα. Έτσι κι έγινε...
8. Σ'όλη τη διάρκεια των σχολικών χρόνων ήμουν ψηλότερη απ'όλα τ'αγόρια της τάξης, με αποτέλεσμα στα πάρτυ να μη μου ζητάει κανείς να χορέψουμε μπλουζ!
9. Πριν λίγα χρόνια είχα στο σπίτι μου 13 χάμστερ! (όχι, δεν έκανα πειράματα, απλά τα δυο που είχα γέννησαν!)
10. Κάποτε ήμουν υπέρβαρη και με δική μου απόφαση και προσπάθεια κατάφερα κι έχασα 20 κιλά μέσα σε έξη μήνες.

10+1. Δεν είμαι φυσική ξανθιά - λες και δεν το ξέρατε!!!

Μια καταπληκτική ιδέα!

Tupperware® Online

Η πολύ καλή μου φίλη και εκπληκτική μαγείρισσα Ήβη Λιακοπούλου, σας είναι σίγουρα γνωστή από το μπλογκ της "Οι συνταγές της Ήβης".

Η καταγωγή της είναι από την Κύπρο και συνεχώς μας εντυπωσιάζει με πεντανόστιμες και πρωτότυπες συνταγές κυπριακής, ελληνικής αλλά και διεθνούς κουζίνας!

Η Ήβη είναι μέλος σε πολλά διεθνή μπλογκς μαγειρικής κι έχει κερδίσει ουκ ολίγα βραβεία με τις συνταγές της. Η ίδια μας εξηγεί το μεράκι για το χόμπυ της που την οδήγησε στη δημιουργία του μπλογκ: "Εφτιαξα αυτό το blog με σκοπό να καταγράψω και να κάνω γνωστές τις συνταγές του τόπου μου αλλά και άλλες συνταγές κυρίως ελληνικές. Σκοπός μου είναι οι συνταγές να γίνονται κατανοητές και από ανθρώπους που πρώτη φορά θα επιχειρούν να μαγειρέψουν και έτσι «τα αυτονόητα δεν θα παραλείπονται». Επίσης θα βρείτε συμβουλές για το μαγείρεμα και το νοικοκυριό."

Ο λόγος όμως που της αφιερώνω σήμερα την συγκεκριμένη ανάρτηση, δεν είναι το μπλογκ με τις συνταγές της - αν και βεβαίως το βαθμολογώ ως το καλύτερο του είδους! Είναι για να προβάλλω την καταπληκτική της ιδέα να δημιουργήσει ένα ηλεκτρονικό μαγαζί, με τα γνήσια προϊόντα της εταιρείας Tupperware! Με πραγματικό μεράκι και πολύ κόπο και χρόνο, η Ήβη κατάφερε να "ανοίξει" αυτό το "μαγαζί" και με αυτόν τον τρόπο να λύσει τα χέρια όλων των σύγχρονων εργαζόμενων γυναικών - αλλά και αντρών.

Μια επίσκεψη στο e-μαγαζί της Ήβης είναι σίγουρο ότι θα σας εντυπωσιάσει. Θα βρείτε όλη την ποικιλία των προϊόντων με αναλυτική επεξήγηση για τη χρήση του καθενός και την τιμή του. Μπορείτε να κάνετε τις παραγγελίες σας μέσω e-mail, εύκολα, απλά και γρήγορα και να παραλάβετε τα προϊόντα σας ταχυδρομικώς ή με κούριερ, πληρώνοντας είτε με κατάθεση σε τραπεζικό λογαριασμό, είτε με αντικαταβολή. Μέχρι τις 25/6 η Ήβη προσφέρει κι ένα όμορφο δώρο με κάθε παραγγελία κι όλοι όσοι κάνουν τις αγορές τους από το "μαγαζάκι" της θα συμμετέχουν σε κλήρωση μ'ένα επίσης όμορφο και πρακτικό δώρο.

Κάντε την ηλεκτρονική σας βόλτα στο e-μαγαζί της Tupperware κι απολαύστε την ευκολία που μας προσφέρει η τεχνολογία. Από μένα ένα μεγάλο μπράβο στην Ήβη μας για την καταπληκτική της ιδέα και καλή επιτυχία στο εγχείρημά της! Ελπίζω ότι θα έχει την στήριξη όλων μας εδώ στη μπλογκόσφαιρα, αφού έτσι κι αλλιώς είναι δικό μας παιδί!

Και μετά;....

Διάλεξα να σας αποχαιρετήσω για το τριήμερο του Αγίου Πνεύματος, παραπέποντάς σας στον διαγωνισμό που βρίσκεται σε εξέλιξη στο ιστολόγιο του φίλου μας Θοδωρή (Theogr). Σας καλούμε και σας προ-καλούμε να γράψετε τη συνέχεια της ιστορίας που θα βρείτε εκεί. Βάλτε τη φαντασία σας να δουλέψει, αφήστε ελεύθερη τη δημιουργικότητά σας και στείλτε το κείμενό σας στο e-mail: falakros44@yahoo.gr , με θέμα: Και μετά;

Θα βρείτε όλες τις λεπτομέρεις για τον διαγωνισμό εδώ

Το βραβείο γι αυτόν που θα επιλεγεί ότι έχει γράψει το πιο πρωτότυπο τέλος για την ιστορία μας, θα είναι ένα αντίτυπο του βιβλίου μου, το Παιδί της Αγάπης. Ακόμα κι αν οι περισσότεροι από σας το έχετε ήδη διαβάσει, είναι μια καλή ευκαιρία να το κερδίσετε για να το δωρίσετε σ'ένα αγαπημένο σας πρόσωπο. Η ιστορία που θα κερδίσει τον διαγωνισμό θα δημοσιευτεί και στο δικό μου ιστολόγιο και στου Θοδωρή φυσικά.

Περιμένουμε την συμμετοχή σας - όσοι μείνετε σπίτι το τριήμερο θα έχετε μια ενδιαφέρουσα απασχόληση! Για τους υπόλοιπους θα περιμένουμε μέχρι στην επόμενη Παρασκευή 20/6

Καλή επιτυχία με πολύ φαντασία!

Ό,τι κι αν κάνετε να περάσετε όμορφα - καλό τριήμερο σε όλους!

Μικρές Απιστίες, Μεγάλες Τιμωρίες από την Ελένη Δαφνίδη

Προβληματίστηκα πολύ ως την παρουσίαση του συγκεκριμένου βιβλίου. Και θα σας πω γιατί. Είθισται εμείς οι γραφιάδες (όρος της αγαπημένης Πόλυς Μηλιώρη που υιοθετώ) να παρουσιάζουμε βιβλία άλλων ομότεχνων, κάνοντας βαθύτερες αναλύσεις, χρησιμοποιώντας δόκιμη ορολογία και λογοτεχνική γλώσσα.

Όμως θα είμαι ειλικρινής μαζί σας: δε μου ταιριάζει. Όπως απλά γράφω τα βιβλία μου, έτσι απλά μιλάω κι έτσι απλά θα παρουσιάσω και το βιβλίο της Ελένης Δαφνίδη, με λόγια που πηγάζουν κατευθείαν απ'την καρδιά μου.

Θα σας πω λοιπόν, χωρίς να σας κουράσω, ότι πρόκειται για ένα υπέροχο βιβλίο που το λάτρεψα και παρόλο που το έχω τελειώσει απ'την Παρασκευή που πέρασε , το σκέφτομαι ακόμα. Μου χάρισε απολαυστικές στιγμές γέλιου και συγκίνησης, δεν έβλεπα την ώρα να το ξαναπιάσω στα χέρια μου (όταν αναγκαζόμουν να το αφήσω) και ξενύχτησα παρέα του.

Σε δυο μέρες το είχα διαβάσει. Κι ενώ αρχικά πίστευα πως πρόκειται για ένα απλό ευθυμογράφημα που με πολύ ευφυή τρόπο σατυρίζει μια σύγχρονη πραγματικότητα, όταν έκλεισα και την τελευταία του σελίδα, η ψυχή μου είχε γεμίσει συναισθήματα και το μυαλό μου προβληματισμούς.

Τόσο πετυχημένο πάντρεμα γέλιου και συγκίνησης, πρώτη φορά συναντώ σε βιβλίο, ειλικρινά. Μακάρι να μπορούσα να σας αποκαλύψω την πλοκή για να με καταλάβετε, δεν θέλω όμως και δεν πρέπει να χαλάσω το "σασπένς". Ας πούμε λίγα λόγια για την υπόθεση, για να σας βάλω στο κλίμα. Διαβάζουμε στο οπισθόφυλλο:

Ο Στάνταλ, ένας αμετανόητος εργένης, φανατικός πολέμιος του γάμου και των δεσμεύσεων και λάτρης του ωραίου φύλου, πιστεύει ότι το νόημα της ζωής βρίσκεται κρυμμένο μέσα στις εφήμερες σχέσεις, στις ερωτικές συναντήσεις της μιας βραδιάς και στην εκτόξευση της αδρεναλίνης που προκαλεί η απιστία. Τι γίνεται όμως όταν η ζωή του αποδεικνύει ότι ο έρωτας δεν σε ρωτάει ποτέ πριν σου χτυπήσει την πόρτα; Τι θα συμβεί όταν θα βρεθεί αντιμέτωπος με πρωτόγνωρα συναισθήματα γι' αυτόν, τα οποία θα προσπαθήσει να χειριστεί αδέξια; Και τα πράγματα γίνονται ακόμη πιο δύσκολα όταν στο σκηνικό έρχεται να προστεθεί μία γυναίκα που στο παρελθόν την είχε πληγώσει, αποφασισμένη να πάρει εκδίκηση για όλα όσα της έκανε και να τον καταστρέψει αφού πρώτα του κάνει τη ζωή κόλαση. Έρωτας, ανατροπές και εκδίκηση σε μία ιστορία αφιερωμένη σε όλους εκείνους που κάνουν το λάθος να πιστεύουν ότι μπορούν να ελέγξουν τα πάντα. Ακόμα και τον έρωτα.

Θα αναφερθώ σε ένα ακόμη θέμα του βιβλίου που δεν θίγεται στο οπισθόφυλλο: στη φιλία ανάμεσα σε έναν άντρα και μια γυναίκα. Η ιστορία του Στάνταλ και της Βικτόρια μπορεί να σας δώσει την απάντηση που γυρεύετε στο αιώνιο ερώτημα: μπορεί ένας άντρας και μια γυναίκα να είναι ποτέ πραγματικοί φίλοι και μόνο φίλοι;...

Όλα αυτά τα μηνύματα, όλα τα μαθήματα ζωής δίνονται από τη συγγραφέα με ένα τρόπο απόλυτα κατανοητό, άλλοτε σπαρακτικά χιουμοριστικό κι άλλοτε απλά συγκινητικό. Το βιβλίο έχει πλοκή, αγωνία, μεγάλες δόσεις αλήθειας και σίγουρα πολύ γέλιο! Και θα σταθώ σε αυτό.

Δεν υπερβάλω όταν σας λέω ότι γελούσα δυνατά σε σημείο που δάκρυζαν τα μάτια μου και δεν έβλεπα τις παρακάτω σειρές! Δυο-τρεις φορές ήρθε η κόρη μου στο δωμάτιο να δει τι έπαθα! Είχα χρόνια, ίσως από την εποχή της Έλενας Ακρίτα, να γελάσω τόσο πολύ με την καρδιά μου διαβάζοντας ένα βιβλίο! Γι αυτό και μόνο θα ήμουν ευγνώμων στην Ελένη Δαφνίδη - παρ'όλα αυτά εκείνη με εξέπληξε ακόμα πιο ευχάριστα με την τροπή που έδωσε στην ιστορία της και στις τελευταίες σελίδας έφτασα να δακρύζω, από συγκίνηση αυτή τη φορά.

Έχοντας διαβάσει όλο το βιβλίο πια, δε μου μένει παρά να της δώσω τα θερμά μου συγχαρητήρια γι αυτό το υπέροχο έργο της κι ένα τεράστιο ευχαριστώ για όλα τα συναισθήματα που γέμισαν την ψυχή μου διαβάζοντάς το.

Δεν σας συστήνω απλώς να διαβάσετε τις Απιστίες. Σας προειδοποιώ πως αν δεν τις διαβάσετε, θα χάσετε! Σε περίπτωση που επιλέξετε να πάρετε το βιβλίο αυτό μαζί σας στις διακοπές σας, να είστε προετοιμασμένοι για τα παράξενα βλέμματα που θα σας ρίχνουν οι συνταξιδιώτες σας στο πλοίο, ή οι λουόμενοι της παραλίας, καθώς εσείς θα ξεκαρδίζεστε στα γέλια χωρίς κανέναν (γι αυτούς) προφανή λόγο!....

Για όσους δεν το γνωρίζουν, η Ελένη Δαφνίδη έχει γράψει και το εξίσου ξεκαρδιστικό "Η εξολόθρευση της Μπάρμπι", το οποίο όμως μου ξέφυγε και δεν το έχω διαβάσει - ακόμα. Είναι σίγουρα η επόμενή μου κίνηση. Το συγκεκριμένο βιβλίο έχει μεταφραστεί και στα Γερμανικά.

Η υπόθεσή του: Δεν ήθελα να τις εξολοθρεύω. Πιστέψτε με. Όμως η ύπαρξή τους με προκαλούσε. H ομορφιά τους μου θύμιζε την ασχήμια μου. H ευτυχία τους ειρωνευόταν τη μιζέρια μου. Ύστερα ήρθε Aυτός. Ψηλός, μελαχρινός, υπέροχος. Όπως όμως ο Kεν, έτσι κι αυτός προοριζόταν για μια Mπάρμπι και όχι για μένα… Η Θένια έμαθε από μωρό ότι αγάπη σημαίνει φαγητό. Τώρα, εικοσιτριάχρονη φοιτήτρια Νομικής, προσπαθεί να ισορροπήσει στα εκατόν είκοσι κιλά της, αντιμέτωπη με άντρες που δε δίνουν την παραμικρή σημασία για εκείνη. Κάνει απόπειρες να αδυνατίσει και απόπειρες να αγαπηθεί. Μέχρι τη στιγμή που ένας αναπάντεχος έρωτας θα φέρει τα πάνω-κάτω στη ζωή της. Και τώρα, τι γίνεται; Τέρμα οι σοκολάτες, οι τυρόπιτες και οι πίτσες. Η Θένια θα πρέπει να γίνει μια Μπάρμπι. Ή μήπως είναι καλύτερα να εξολοθρεύσει τις Μπάρμπι όλου του κόσμου; Μπορεί τελικά μια χοντρούλα να βρει τον έρωτα την σήμερον ημέραν; Ένα μυθιστόρημα φρέσκο, δροσερό και ξεκαρδιστικό, βγαλμένο από την ίδια τη ζωή!

Νομίζω πως δε χρειάζονται άλλα λόγια... Σπεύστε στο βιβλιοπωλείο της γειτονιάς σας, ή παραγγείλτε το βιβλίο της Ελένης Δαφνίδη ηλεκτρονικά από το site του Ψυχογιού ή τη Βιβλιοκίνηση που θα βρείτε εδώ δίπλα στα λινκς μου (κάτω απ'το ρολόι).

Για απευθείας επικοινωνία με τη συγγραφέα επισκεφτείτε το ιστολόγιό της εδώ. Είναι μια καλή ευκαιρία να πάρετε μια γεύση από το ταλέντο και το πηγαίο χιούμορ της...

Σεισμός στην Ανδραβίδα

Σε ένδειξη σεβασμού για τους ανθρώπους που χάθηκαν από τον σημερινό καταστροφικό σεισμό, καθώς και για όλους εκείνους που τραυματίστηκαν κι όσους έμειναν άστεγοι κι αυτή τη στιγμή περνούν το προσωπικό τους δράμα, αλλάζω την ανάρτηση που είχα κάνει και της οποίας το πνεύμα δεν ταιριάζει με τα όσα συμβαίνουν σε συνανθρώπους μας λίγα χιλιόμετρα πιο μακριά. Ας ενώσουμε τις σκέψεις μας και τις φωνές μας σε μια προσευχή για να μη χαθούν άλλοι άνθρωποι και να παρηγορηθούν εκείνοι που πονούν. Και το κακό να σταματήσει εδώ...

ΠΑΡΑΘΕΣΗ:

Κίνηση αγάπης για τους σεισμοπαθείς της Αχαΐας-Ηλείας που επλήγησαν σήμερα από τα 6,5R του Eγκέλαδου.

Όπως όλοι-όλες γνωρίζουμε, χθες το μεσημέρι έγινε ισχυρή σεισμική δόνηση 6,5R με επίκεντρο την Ανδραβίδα Ηλείας. Από τον σεισμό εκατοντάδες σπίτια και καταστήματα έχουν καταρρεύσει, ενώ πολλά άλλα έχουν υποστεί σοβαρές ζημιές.

Το kinwniawramiden2.blogspot.com μας καλεί σε μια Κίνηση Αγάπης για τους κατοίκους των περιοχών που επλήγησαν από τον σεισμό. Η Κίνηση Αγάπης έχει ως εξής: Συγκεντρώνουμε είδη πρώτης ανάγκης(Γάλα μακράς διαρκείας και εβαπορέ, ζυμαρικά, εμφιαλωμένο νερό, χαρτί υγείας, ρούχα(ενδεχομένως και παπούτσια),παιδικά βιβλία και παιχνίδια, και γενικά οτιδήποτε θα μπορούσε να φανεί χρήσιμο. ΠΡΟΣΟΧΗ: Αποφεύγουμε ευπαθή τρόφιμα για να μην χαλάσουν.

Από το blog οίκος συν(ουσίας)

Από Δευτέρα αρχίζω δίαιτα!

Κυριακή πρωί κι η Έλλη με τον Νίκο είναι αραχτοί στις πολυθρόνες της βεράντας τους πίνοντας τα φραπεδάκια τους και διαβάζοντας - αθλητική εφημερίδα εκείνος, γυναικεία περιοδικά μόδας εκείνη. Για μπάνιο δε θα πάνε σήμερα, αφού τα βλαστάρια τους έχουν να πάνε σε παιδικό πάρτυ νωρίς το απόγευμα κι έτσι δεν υπάρχει ο απαιτούμενος χρόνος για να πάνε σε μια παραλία της προκοπής και ΔΩΡΕΑΝ! Μετά την τραυματική εμπειρία της προηγούμενης Κυριακής, ο Άλιμος και τα περίχωρα απορρίπτονται ασυζητητί!

Μια χαρά είναι τα φιλαράκια μας στην βεράντα τους, καθόλου δεν τους στεναχωρεί. Ξεκουράζονται, απολαμβάνουν τη θέα, διαβάζουν και κάπου κάπου λένε και καμιά κουβέντα.

Ξαφνικά, η Έλλη κλείνει το περιοδικό και το πετάει με πάταγο στο τραπεζάκι μπροστά τους Αυτό από μόνο του δεν είναι αρκετό να τραβήξει την προσοχή του άντρα της από τα νέα της αγαπημένης του ομάδας.

"Λοιπόν το αποφάσισα!", αναφωνεί η Έλλη.

Ούτε που σηκώνει τα μάτια του ο Νίκος.

"Νίκο! Σου μιλάω!" Η φωνή τώρα συνοδεύεται από κλωτσιά στο καλάμι. Ε, αυτό του τράβηξε την προσοχή για τα καλά!

"Αουτς! Τρελάθηκες παιδάκι μου; Τι κλωτσάς;"

"Μα σου μιλάω και δε με κοιτάς καν βρε Νίκο! Δε με ακούς!"

"Με τ'αυτιά ακούνε οι άνθρωποι αγάπη μου, όχι με τα μάτια! Λέγε, τι θες;"

"Σου είπα το αποφάσισα! Είδες που δεν ακούς; Δε με ρώτησες καν τι αποφάσισα!"

"Αφού θα μου το πεις από μόνη σου πουλάκι μου, γιατί με βασανίζεις;"

"Εντάξει λοιπόν, στο λέω: Από Δευτέρα αρχίζω δίαιτα!"

Ο Νίκος την κοιτά για περίπου δυο δευτερόλεπτα ακόμα και μετά ξαναγυρίζει στην εφημερίδα του.

"Καλά, δε θα πεις τίποτα; Σου μιλάω παιδάκι μου!" Κι άλλη κλωτσιά.

"Έλλη! Αν είναι να με σακατεύεις για κάθε τρελή ιδέα που σου έρχεται στο κεφάλι, σε λίγο καιρό θα με έχεις ανάπηρο εδώ μέσα! Άσε με ρε αγάπη μου να διαβάσω την εφημερίδα μου, τι σε έπιασε τώρα με τις δίαιτες πάλι;"

"Όχι, αυτή τη φορά σοβαρολογώ. Θα το κάνω μέχρι τέλους! Θα αδυνατίσω!"

"Μέχρι τέλους, όταν λες; Μέχρι να πεθάνεις;"

"Νίκο κόφτο! Μέχρι να χάσω τα κιλά που πρέπει!"

"Μάλιστα.... Και πόσα πρέπει δηλαδή;"

"Τουλάχιστον 10!"

"Ναι,ε; Και ποιός το λέει αυτό;"

"Να, εδώ το γράφει, δες!" Η Έλλη ξαναπιάνει το περιοδικό και ψάχνει την επίμαχη σελίδα.

"Τι θα μου δείξεις τώρα; Ρωτάει ο Νίκος βαριεστημένα, ρίχνοντας ταυτόχρονα κρυφές ματιές στο άρθρο που άφησε στη μέση για τις μεταγραφές του ολυμπιακού. "Κανένα από εκείνα τα άρθρα με τίτλο Πώς να χάσετε 30 κιλά σε 30 λεπτά;"

"Άσε τις βλακείες επιτέλους και δες! Να εδώ είναι! Κοίτα αυτήν εδώ. Με τη συγκεκριμένη δίαιτα έχασε 20 κιλά κι έγινε έτσι, την βλέπεις; Κούκλα,ε;"

"Κοριτσάκι μου γλυκό, αυτό που δεν καταλαβαίνεις είναι ότι αυτή η συγκεκριμένη κοπέλα έτσι ήταν και ΠΡΙΝ την θαυματουργή δίαιτα! Είναι δυνατόν να πιστεύεις αυτά τα πράγματα;"

"Ναι, τα πιστεύω! Και θ'αδυνατίσω, πάει και τελείωσε και λέγε ό,τι θες!"

"Ν'αδυνατίσεις μωρό μου, είπα εγώ όχι; Να το κάνεις σωστά κι οργανωμένα όμως και κυρίως: υγιεινά! Μη σε πιάνει υστερία με κάθε βλακεία που διαβάζεις εκεί μέσα. Και μην παραμυθιάζεσαι πως θα γίνεις σαν τα μοντέλα που φιγουράρουν στα περιοδικά. Αυτές μάλλον κάνουν δίαιτα από τότε που γεννήθηκαν, είναι σε διαρκή πόλεμο με τις θερμίδες, ξημεροβραδιάζονται στα γυμναστήρια και μη σου πω ότι έχουν τραβήξει κι από πέντε λιποαναρροφήσεις η καθεμιά! Είσαι εσύ διατεθημένη να ζήσεις έτσι και μάλιστα σ'αυτή την ηλικία;"

"Δεν κατάλαβα! Τι έχει η ηλικία μου δηλαδή;"

"Κατάληξη σε -άντα αγάπη μου! Αυτό έχει!"

"Ωραία μου συμπαραστέκεσαι! Μου ρίχνεις την αυτοπεποίθηση, κουρέλι με κάνεις! Δε μπορώ να συζητήσω μαζί σου!"

"Καλύτερα, να διαβάσω και την εφημερίδα μου!"

Η Έλλη τότε βγάζει τον άσσο απ'το μανίκι. Το ύστατο όπλο. Το ανίκητο. Αρχίζει να κλαίει.

'Έλα βρε μωρό μου τώρα! Κλαις; Έλα δω κοριτσάκι μου, έλα στην αγκαλιά μου" Η εφημερίδα πέφτει ηττημένη στο πάτωμα. Η μάχη με τα δάκρυα της Έλλης είναι άνιση κι ως εκ τούτου χαμένη.

"Γιατί σε πιάνει η κρίση αγαπούλα μου κάθε χρόνο τέτοια εποχή,ε; Έχεις γίνει γραφική πια, σαν αλλεργία ένα πράγμα!"

"Με πιάνει...(κλαψ)...γιατί...να...βλέπω όλες αυτές...(κλαψ)...κι εγώ έχω τα χάλια μου...και...θέλω...(κλαψ)..να...τους μοιάσωωωωω(κλαψ,κλαψ,κλαψ)"

"Έλα αγάπη μου, σταμάτα. Είναι δυνατόν να λες τέτοια πράγματα εσύ, μορφωμένη γυναίκα;"

"Οι μορφωμένες είναι που έχουν την κυτταρίτιδα όμως!" (κλαψ)

"Εγώ μωρό μου σ'αγαπώ και σε θέλω όπως είσαι. Γι αυτό που είσαι. Ούτε η κυτταρίτιδα μ'ενδιαφέρει, ούτε η χαλάρωση, ούτε τίποτα. Εγώ σε παίρνω στην αγκαλιά μου και γεμίζει η ψυχούλα μου χαρά. Μου αρέσεις και σε θέλω, το κατάλαβες; Όπως είσαι σε θέλω, δεν έχεις ανάγκη να μοιάσεις σε καμιά!"

"Αχ, αγάπη μου, αλήθεια το λες; Είμαι καλύτερη απ'αυτές δηλαδή;"

"Ε, καλά, μην το παρακάνουμε κιόλας! Έλα, έλα, αστειεύομαι, μη βαράς! Για μένα ναι, η καλύτερη είσαι. Αλλά αν το θες να κάνεις μια διατροφή να βρεις τη φόρμα σου, να ξέρεις θα είμαι στο πλευρό σου. Αλλά όχι υπερβολές, εντάξει; Κι όχι υστερία. Να τρως απ'όλα σε μικρότερη ποσότητα. Έτσι και κιλά θα χάσεις και δε θα ρισκάρεις την υγεία σου. Κι όσο πιο αργά τα χάσεις, τόσο περισσότερο θα τα διατηρήσεις. Εντάξει ματάκια μου;"

"Ναι μωρό μου, εντάξει! Νιώθω πολύ καλύτερα τώρα! Σ'ευχαριστώ Νίκο μου, είσαι ο καλύτερος άντρας του κόσμου! Πόσο σ'αγαπώ! Πάω τώρα να μαγειρέψω, θα κάνω το σουφλέ, ξέρεις εκείνο με τα τυριά και το μπέικον. Έτσι κι αλλιώς, από Δευτέρα θ'αρχίσω τη δίαιτα, να μην το φχαριστηθώ σήμερα;"

Με το που σηκώθηκε η Έλλη, ο Νίκος έβγαλε έναν αναστεναγμό ανακούφισης. Τα πόδια του διαμαρτύρονταν τόση ώρα κάτω από το αυξημένο βάρος της γυναίκας του, αλλά πού να τολμήσει να μιλήσει ο φουκαράς; Όχι, εσείς θα τολμούσατε; Έχει κι εφημερίδα να τελειώσει ο άνθρωπος!...

Το παιδί της αγάπης έγινε Best Seller!

Δε θα μπορούσα παρά να μοιραστώ μαζί σας αυτό το τόσο ευχάριστο νέο που έμαθα σήμερα το πρωί! Μπαίνοντας στη σελίδα του Ψυχογιού είδα το Παιδί της Αγάπης να συγκαταλέγεται επίσημα στη λίστα των Best Sellers! Κι οι ανατυπώσεις του συνεχίζονται...

Στο μυαλό και στην καρδιά μου ο χαρακτηρισμός best seller μεταφράζεται ως best loved και η συγκίνηση που νιώθω είναι τεράστια... Για κάποιους άλλους ομότεχνους ίσως να είναι μια τυπική διαδικασία, για μένα όμως είναι πρωτόγνωρα τα συναισθήματα που με πλημμυρίζουν αυτή τη στιγμή, σε τέτοιο βαθμό που χάνω και την εκφραστική μου ικανότητα! Είναι αδύνατον να σας τα περιγράψω...

Το Παιδί της Αγάπης, ο Στέλιος, μπορεί να μην υιοθετήθηκε ως παιδί, όμως υιοθετήθηκε η ιστορία του από όλους εσάς και αυτό με κάνει περήφανη. Του το χρωστούσα κι ο λόγος που χαίρομαι τόσο πολύ είναι γιατί νιώθω ότι έστω και εκ των υστέρων δικαιώθηκε. Δεν ήρθε άδικα σε αυτόν τον κόσμο, δεν ξεχάστηκε και ναι, τελικά αγαπήθηκε...

Σας ευχαριστώ μέσα απ'την καρδιά μου όλους εσάς που ανοίξατε την αγκαλιά σας και του δώσατε όλα εκείνα που η ζωή του στέρησε. Ευχαριστώ τον εκδοτικό μου οίκο Ψυχογιό που απ'την αρχή πίστεψε στην ιστορία του Στέλιου και στήριξε τόσο πολύ αυτό το βιβλίο. Δεν είναι τυχαίο που σε όποιο βιβλιοπωλείο πηγαίνω, το πρώτο που μου λένε είναι το πόσο τυχερή είμαι που με ανέλαβε ο Ψυχογιός...

Κι επίσης θέλω να ευχαριστήσω κι επίσημα τον κύριο Νίκο Ψάλτη για τα λόγια αυτά που έγραψε για το Παιδί της Αγάπης. Ειλικρινά, δε μπορώ να γράψω κάτι άλλο αυτή τη στιγμή, οι λέξεις μου χάνουν τη δύναμή τους μπροστά στα συναισθήματά μου...

Εξαιρετική και προσεγμένη δουλειά, με άριστο τρόπο γραφής, που έντεχνα δίνει έμφαση σε «λεπτομέρειες», χωρίς να χρησιμοποιεί «κραυγαλέες» επικεφαλίδες. Τριακόσιες εβδομήντα σελίδες, που συγκλονίζουν. Γεμάτες συναίσθημα, καθηλώνουν και προβληματίζουν ιδιαίτερα, τον αναγνώστη. Δεν πρόκειται για μια απλή εξιστόρηση μιας πραγματικής ιστορίας, με σκοπό να συγκινήσει. Αντίθετα, μέσα από το επιστημονικό πρίσμα της συγγραφέως-ψυχολόγου, αναδεικνύονται κρυφές πτυχές των διανθρώπινων σχέσεων της σύγχρονης κοινωνίας, όπου κάθε ώριμος άνθρωπος, θα μπορούσε να αναγνωρίσει κάποια «απόκρυφα» της ζωής του, που προσπέρασαν και ίσως λησμονήθηκαν. Κάποια γεγονότα, κάποιες επιλογές ζωής, που πραγματοποιήθηκαν αβασάνιστα, γιατί έτσι έπρεπε, χωρίς να υπάρξει μια δεύτερη ευκαιρία. Μέσα από τη διαδρομή του μικρού Στέλιου, η συγγραφέας βρίσκει την ευκαιρία, με πολύ επιδέξιο τρόπο, να θίξει σοβαρά κοινωνικά θέματα, όπως τα προβλήματα που δημιουργεί η «κλειστή» κοινωνία της επαρχιακής πόλης, ο καθορισμός της ζωής του διαζευγμένου γονιού από το ανήλικο τέκνο, η απόρριψη του ομοφυλόφιλου γιου, οι εύκολες επιλογές προς την επιτυχία και αναγνώριση, η απόρριψη του εαυτού και η παραίτηση από τη ζωή… και τόσα άλλα. Κάπου όμως υπάρχει και η ελπίδα. Και δεν έχει ημερομηνία λήξης. Έστω για μια ύστατη προσπάθεια. Το «θεριό» οφείλουμε να μην το αποδεχθούμε. Πρέπει να μπούμε «μέσα» του και να το αντιμετωπίσουμε, έστω και με ένα μικρό μαχαίρι. Κάθε μέρα λίγο-λίγο. Με μόνο εφόδιο λίγο «ψωμί και νερό» για να μας δίνουν δύναμη. «Αγαπάμε έναν άνθρωπο και τον επιλέγουμε για αυτό που είναι, όχι για να τον κάνουμε αυτό που εμείς θέλουμε...» «Όλοι οι άνθρωποι ζουν έχοντας κάτι να περιμένουν. Τελικά, αυτό είναι που μας κρατάει ζωντανούς.» «Ο πόνος δε δόθηκε τυχαία στους ανθρώπους. Όπως ακριβώς πονάς κάπου στο σώμα σου κι αυτό σε προειδοποιεί ότι κάτι δεν πάει καλά, κάτι έχει αρρωστήσει και πρέπει να το γιατρέψεις, έτσι ακριβώς και ο πόνος της ψυχής σε προτρέπει να ασχοληθείς μαζί της. Κι ενδεχομένως να τη γιατρέψεις. Αν τον αγνοήσεις, αν τον προσπεράσεις, κοροϊδεύεις τον εαυτό σου - ο πόνος θα είναι πάντα εκεί.»

Αγαπητή Μαρία, δεν θέλω απλά να σε συγχαρώ για το δημιούργημά σου, αλλά και να σε ευχαριστήσω, γιατί με έκανες να νοιώσω περισσότερο «Άνθρωπος». Το «Παιδί της Αγάπης» είναι ένα βιβλίο, που προορίζεται για όσους επιθυμούν να προβληματιστούν και όχι για εκείνους που θέλουν να περάσουν μερικές ευχάριστες ώρες. Δεν πρέπει να λείψει από τη βιβλιοθήκη κάθε βιβλιόφιλου και είμαι σίγουρος, πως όποιος το διαβάσει, θα νοιώσει τα ίδια συναισθήματα με εμένα.

Νίκος Ψάλτης, οδοντίατρος

Στην Αθήνα για μπάνιο; Ευχαριστώ, δε θα πάρω!

Αγαπημένοι μου φίλοι, καλό μήνα! Δε σας ξέχασα, πώς θα μπορούσα; - αλλά το σαβ/κο έλειπα και σήμερα στο γραφείο δεν είχα ίντερνετ! Έτσι έμεινα αποκομμένη από το μπλογκ και τη ζεστή σας παρέα, επανέρχομαι όμως δριμύτερη!

Με τη σημερινή μου ανάρτηση εγκαινιάζω ένα νέο κύκλο ιστοριών με τίτλο: "Οι περιπέτειες της Έλλης και του Νίκου / Ο ΕλληΝικος μύθος".

Δεν είμαι σίγουρη ότι στις ιστορίες αυτές ταιριάζει ο χαρακτηρισμός "παραμύθια για μεγάλα παιδιά", κλίνω περισσότερο προς το "παραμύθια γι αγρίους"!

Η Έλλη και ο Νίκος είναι ένα νέο ζευγάρι ελλήνων που ζουν στην Αθήνα του 2008 και κατοικούν δίπλα μας ή ίσως και μέσα μας. Κάθε τόσο θα σας διηγούμαι τις περιπέτειές τους, θα σας εξιστορώ τα παθήματά τους, καθώς αυτά τα δυο παιδιά ζουν τραγελαφικές καταστάσεις μιας σύγχρονης ελληνικής πραγματικότητας.

Άλλοτε θα γελάμε μαζί τους, άλλοτε θα συγκινούμαστε κι άλλοτε θα αγανακτούμε. Ελπίζω πως με τον καιρό θα τους αγαπήσουμε και ίσως να μπορέσουμε να τους βοηθήσουμε να κάνουν τη ζωή τους λίγο καλύτερη...

Στην Αθήνα για μπάνιο; Ευχαριστώ δε θα πάρω!

Κυριακή πρωί κι η Έλλη σηκώνεται απ’το κρεβάτι μέσα στην καλή χαρά! Ξέρετε, σαν τις διαφημίσεις εκείνες όπου κελαηδούν τα πουλάκια, ο ήλιος λάμπει, ανοίγεις τις κουρτίνες κι ο γείτονας σε καλημερίζει με χαμόγελο και πας στην τραπεζαρία όπου ο άντρας σου έχει ετοιμάσει ένα θεσπέσιο πρωινό με ζεστό ψωμί και φρέσκο βούτυρο που μοσχοβολάει. Τα βλαστάρια σου, πλυμένα, ντυμένα, σε περιμένουν να σου σερβίρουν τον καφέ σου... ή κάπως έτσι τέλος πάντων!
Η ουσία είναι πως ξύπνησε πολύ χαρούμενη, αφού είχαν αποφασίσει με τον Νίκο σήμερα να πάνε για το πρώτο μπάνιο του φετινού καλοκαιριού. Ήταν και σημαδιακή μέρα, 1η Ιουνίου, η πρώτη επίσημη καλοκαιρινή μέρα.
Ο καιρός ήταν σύμμαχος, ο ήλιος έλαμπε ζεστός, ό,τι έπρεπε για μια δροσιστική βουτίτσα. Χρόνος για να βγουν εκτός Αθηνών δεν υπήρχε, έτσι είχαν σκεφτεί να πάνε προς τα νότια, κάπου στον Άλιμο. Μια χαρά παραλίες έχουμε και στην Αθήνα, δεν κατάλαβα δηλαδή; Γιατί να τους φάει το πήγαινε-έλα τους ανθρώπους; Βιολογικά καθαρισμένη η θαλασσίτσα, με τις μπλε σημαιούλες τους οι ακτές, χαρά Θεού!
Αποκλίνοντας αισθητά από τη διαφήμιση περί πρωινού ξυπνήματος, η Έλλη χρειάστηκε περίπου δυο ώρες μέχρι να τακτοποιήσει το σπίτι, να ετοιμαστεί η ίδια και να ετοιμάσει και τα παιδιά για την εξόρμησή τους. Ο Νίκος εντωμεταξύ είχε άπλετο χρόνο να μελετήσει την αθλητική κυριακάτικη εφημερίδα του, αγνοώντας την συνηθισμένη πια γκρίνια της αγαπημένης του. Όπου εκείνον δεν τον ενδιέφερε τίποτα, όλα από τα χέρια της περνάγανε, αλλά βέβαια έτσι τον έμαθε η μαμάκα του, που δεν μπορούσε να επιβληθεί λιγάκι στα παιδιά και του είχαν πάρει τον αέρα κλπ. κλπ. Τίποτα όμως δε στάθηκε ικανό να της χαλάσει το κέφι – είχε αποφασίσει ότι σήμερα θα περνούσε καλά, τελεία και παύλα.
Το πρώτο συννεφάκι φάνηκε στον ορίζοντα κατά το πρώτο μισάωρο αφού είχαν φύγει από το σπίτι και δυστυχώς το συννεφάκι είναι μεταφορικό και μόνο, αφού ο ήλιος έκαιγε αμείλικτος το αυτοκίνητο μαζί με τους επιβάτες του. Τα παιδιά ρωτούσαν κάθε τρία λεπτά, εναλλάξ, «φτάνουμε;» κι η Έλλη κοιτούσε τον Νίκο κι ο Νίκος την Ελλη κι οι δυο μαζί το φανάρι που εδώ και δέκα λεπτά δεν έλεγε να έρθει ούτε εκατοστό πιο κοντά.
«Μα πού πάνε όλοι αυτοί;», τόλμησε να ρωτήσει κάποια στιγμή η Έλλη τον ήδη φανερά εκνευρισμένο σύζυγό της.
«Εκεί που ήθελες να πάμε κι εμείς! Για μπάνιο!»
Μετά από περίπου μια ώρα κι αφού ένα μπάνιο το είχαν κάνει όλοι μαζί μέσα στο αυτοκίνητο από τον ιδρώτα, έφτασαν. Με το που έφτασαν κι ο Νίκος έπιασε παραλιακή, σταμάτησαν στην πρώτη παραλία που βρήκαν μπροστά τους. Όλη η λεωφόρος ήταν τόσο πήχτρα που ούτε που διανοήθηκαν να πάνε παρακάτω.
Εκεί που σταμάτησαν δεν ήταν ακριβώς παραλία. Ήταν ένα καφέ (έτσι το έλεγε η Έλλη), το οποίο είχε και πλαζ κι έτσι θα είχαν τη δυνατότητα και τον καφέ τους να πιουν και να πάρουν και κάτι στα παιδιά να τσιμπήσουν κι επιτέλους να μην ταλαιπωρηθούν άλλο στα πέρα δώθε. Με μεγάλη τους χαρά ανακάλυψαν ότι διέθετε και πάρκιν κι ευτυχώς η ταλαιπωρία τους θα τελείωνε εκεί. Νόμιζαν.
Το μαγαζί ήταν πραγματικά εντυπωσιακά όμορφο. Η Έλλη ενθουσιάστηκε και πίστεψε πως σ’εκείνο το μέρος θα χαλάρωναν για τα καλά και θ’απολάμβαναν πραγματικά το πρώτο τους μπάνιο. Ο Νίκος δεν έδειχνε να συμμερίζεται τη χαρά της, ήταν καπως επιφυλακτικός. Κάτι είχε ακούσει από συναδέλφους του γι αυτά τα καφέ της «χαράς», αλλά δε μίλησε για να μη χαλάσει το κέφι της οικογένειας.
Πλησιάζοντας προς την είσοδο του μαγαζιού, βρίσκονται αντιμέτωποι μ’έναν φουσκωτό, αλλά κατά τ’άλλα πολύ ευγενικό κύριο. Τους κόβει από πάνω μέχρι κάτω και τους λέει απλά: «από την άλλη», δείχνοντας σε μια άλλη κατεύθυνση. Από την άλλη λοιπόν, σύσσωμη η οικογένεια Ελληνιάδη κι άντε επιτέλους να βγούμε σ’αυτήν την πολυπόθητη παραλία. Η κυρία που στεκόταν στην είσοδο του «απ’την άλλη», αφού τους καλημέρισε χαμογελαστά, τους είπε: «18 ευρώ παρακαλώ».
«Για ποιό πράγμα;», ρωτάει ο Νίκος αφελώς.
«Για να περάσετε», απαντά η κυρία, με το χαμόγελο πάντα. Α, ναι, αυτό της το αναγνώρισαν. Το χαμόγελο, χαμόγελο. Τώρα να μου πεις, αν έπαιρνες κι εσύ από κάθε άτομο που περνούσε μπροστά σου 6 ευρώ κι από τα πιτσιρίκια 3 κι η ουρά ήταν μέχρι απέναντι, γιατί να μη χαμογελάς;
«Είναι για τον καφέ μας το εισητήριο;», ρωτάει η Έλλη αυτή τη φορά.
«Όχι, απλά για να περάσετε. Στη καφετέρια μέσα ό,τι πάρετε θα το πληρώσετε εκεί».
Ο Νίκος τραβάει πίσω την Έλλη και τα παιδιά και το μάτι του έχει αρχίσει να θολώνει.
«Να πληρώσουμε 18 ευρώ ΜΟΝΟ ΓΙΑ ΝΑ ΜΠΟΥΜΕ ΜΕΣΑ; Είμαστε με τα καλά μας;»
«Έλα βρε Νίκο μου τώρα....», τον καλοπιάνει η σύζυγος. «Αντέχεις να μπούμε πάλι στο αυτοκίνητο να πάμε αλλού;»
«Αυτό που σίγουρα δεν αντέχω αγάπη μου είναι να με πιάνουνε κορόιδο!», της απαντά περήφανα και κατευθύνεται προς την πρώτη είσοδο του μαγαζιού. Πίσω η Έλλη και τα ανυπόμονα πιτσιρίκια με τα κουβαδάκια ανά χείρας.
«Γιατί δε μπορούμε να μπούμε από δω;», ρωτάει τον κύριο φουσκωτό. «Το ίδιο μαγαζί δεν είναι;»
«Το ίδιο μαγαζί είναι, αλλά η πλαζ είναι από κει και πρέπει να πληρώσετε είσοδο για την πλαζ. Εδώ είναι μόνο για καφέ»
«Αν μπούμε δηλαδή από κει δεν μπορούμε να πιούμε καφέ εδώ;»
«Μπορείτε»
«Τότε;»
«Δεν μπορείτε να περάσετε.... έτσι», είπε ο κύριος με μια χροιά αηδίας τη στιγμή που πρόφερε τη λέξη «έτσι».
Ο Νίκος άρχισε ν’αγριεύει πραγματικά.
«Πώς έτσι δηλαδή;», ρώτησε σχεδόν μέσα από τα σφιγμένα του δόντια.
«Με τις πετσέτες, με τα κουβαδάκια....»
Με μια γρήγορη κίνηση ο Νίκος βούτηξε τις πετσέτες από τα χέρια της Έλλης, τα κουβαδάκια από τα απορημένα παιδιά και κάνοντας μεταβολή κατευθύνθηκε προς το πάρκιν, απ’όπου επέστρεψε μετά από δυο λεπτά, με άδεια χέρια αυτή τη φορά.
«Τώρα μπορούμε να περάσουμε;», ξαναρωτάει τον φουσκωτό και κυριολεκτικά τον κατακεραυνώνει με το βλέμμα.
«Περάστε», λέει εκείνος αδιάφορα κι ανοίγει την αλυσιδίτσα.
Η Έλλη δεν έβγαζε μιλιά. Αντιλαμβανόταν τον δικαιολογημένο εκνευρισμό του άντρα της και δεν ήθελε να σπρώξει την τύχη της ακόμα παραπέρα.
Κατεβαίνοντας επιτέλους στην παραλία, συνειδητοποίησαν ότι επρόκειτο για τον ίδιο ακριβώς χώρο, όπου από τη μια μεριά (του φουσκωτού) είχε πιο κυριλέ καθίσματα κι από την άλλη πιο λαϊκά τραπεζάκια και καρέκλες. Όμως ήταν ακριβώς το ίδιο μαγαζί κι όπου ήθελες καθόσουν. Στην παραλία υπήρχαν ξαπλώστρες και ομπρέλες, όπου για να τις χρησιμοποιήσεις, έπρεπε να πληρώσεις 5 ευρώ την ξαπλώστρα και 3 την ομπρέλα. Ανεξάρτητα από το άν είχες πληρώσει είσοδο ή όχι.
Ο Νίκος, χωρίς να το σκεφτεί έπιασε ένα τραπέζι και κάθησε, ελπίζοντας να μην της έρθει καμιά τρελή ιδέα της γυναικούλας του να πάει να πιάσει ξαπλώστρα. Τα παιδιά γκρίνιαζαν γιατί δεν είχαν τα κουβαδάκια τους να παίξουν κι η Έλλη παρέμενε αμίλητη με τα μούτρα κατεβασμένα.
«Τι έχεις; Μήπως φοβάσαι ότι θα μας ζητήσουν λεφτά και για το τραπέζι και τις καρέκλες; Ικανούς τους έχω!»
«Αμάν βρε Νίκο! Αφού δεν πληρώσαμε είσοδο, γιατί να μην πάρω μια ξαπλώστρα; Πού θα καθήσω να στεγνώσω μετά τη βουτιά; Πετσέτα δεν έχω!»
«Η καρέκλα δε σου κάνει;»
«Στην καρέκλα κάθεσαι Νίκο, δεν ξαπλώνεις!»
«Κι άμα ήθελες να ξαπλώσεις βρε γυναίκα, γιατί δεν καθόσουν στο κρεβάτι σου, στη δροσιά σου, που είναι και τσάμπα; Εδώ ήρθες να ξαπλώσεις, να ξερογκαργκανιάσεις στον ήλιο;»
«Ώχου, δε μιλάω άλλο μαζί σου, παράγγειλέ μου καφέ!»
Μια κουβέντα ήταν αυτή όμως. Διότι το μαγαζί διέθετε μεν γύρω στους 20 σερβιτόρους (χωρίς υπερβολή), κανείς από αυτούς όμως δεν ασχολήθηκε με τους φίλους μας. Περνούσαν δίπλα τους χωρίς να τους δίνουν καμιά σημασία, λες κι ήταν αόρατοι. Τελικά σταμάτησαν έναν από αυτούς και τον ανάγκασαν να τους πάρει παραγγελία. Και ζήτησαν νερό. Τι πιο φυσιολογικό από το να ζητήσεις νερό σε μια καφετέρια και δη δίπλα στη θάλασσα στους 35 βαθμούς υπό σκιάν;
Τη στιγμή που και τα δυο παιδιά είχαν βάλει τα κλάματα από τη δίψα, έφτασε στο τραπέζι τους ένα μπουκάλι νερό. Με τρία ποτήρια.
«Γιατί μας φέρατε μόνο 3 ποτήρια;», ρωτάει η Έλλη μας τον βαριεστημένο σερβιτόρο, ο οποίος την κοίταξε σα να είχε προσωπικά μαζί της. «Τέσσερις είμαστε», του είπε μελιστάλαχτα μην τον εκνευρίσει και πάρει πίσω το πολύτιμο νερό τους.
«Α....καλά. Δεν ήξερα», απάντησε εκείνος κι έφυγε με αργά βήματα, καθόλου βιαστικός να επανορθώσει.
«Τι δεν ήξερε λέει αυτός ρε; Να μετράει δεν ήξερε;», σχολιάζει ο Νίκος, προκαλώντας το τρανταχτό γέλιο των παιδιών, που το βρήκαν ιδιαίτερα αστείο. Και μάλλον ήταν τα μόνα της παρέας.
Μην τα πολυλογούμε, μετά από άλλο ένα τέταρτο, ήρθαν οι καφέδες των μεγάλων και τα (λιωμένα) παγωτά των παιδιών. Προσπαθώντας να περισώσουν ό,τι απέμεινε από τα σπασμένα νεύρα τους, ο Νίκος με την Έλλη έδειχναν να χαλαρώνουν κι άρχισαν να κουβεντιάζουν περί ανέμων και υδάτων, ενώ τα τέκνα τους έπαιζαν με κάτι άλλα παιδάκια στην παραλία. Οι δυο τους τελικά, άλλο μπάνιο, πέραν εκείνου του ιδρώτα, δεν έκαναν, δεδομένου ότι δεν είχαν κάπου να καθήσουν για να στεγνώσουν. Το τραπέζι τους βλέπεις ήταν στη σκιά – πάλι καλά!
Η Έλλη κοιτώντας τριγύρω, παρατήρησε ότι, όπως και να το κάνεις, ο κόσμος εδώ ήταν πιο κλασσάτος. Δεν υπήρχαν γριούλες με ταπεράκια, υστερικές μαμάδες που να ουρλιάζουν στα παιδιά τους. Άσε που τα παιδιά αυτά καθαυτά ήταν ελάχιστα. Αντιθέτως έβλεπες παντού καλογυμνασμένα νεαρά κορμιά, ακριβά μαγιό με τα αντίστοιχα αξεσουάρ, προσεγμένα σανδάλια και ακριβά παρεό... άλλο πράγμα βρε παιδί μου. Γυρνώντας προς τον Νίκο να μοιραστεί τις σκέψεις της για να επιβεβαιωθεί για την επιλογή της να πάνε σε εκείνο το συγκεκριμένο μέρος, είδε ότι ο καλός της είχε καρφωμένο κάπου το βλέμμα του. Κι αυτό το «κάπου» ήταν ακριβώς αυτό που σκεφτόταν τόση ώρα και η Έλλη και χαιρόταν - τρομάρα της. Τα καλογυμνασμένα, μαυρισμένα νεανικά κορμιά. Τα γυναικεία όμως! Πάει κι αυτό της το επιχείρημα.... χίλιες φορές οι ανοιχτές στο κοινό παραλίες με τις γριούλες και τα ταπεράκια...
Η ώρα πέρασε, τα παιδιά πείνασαν, αλλά επουδενί λόγος να έτρωγαν εκεί. Ήδη για 2 καφέδες και δυο απλά παγωτά είχαν πληρώσει 20 ευρώ! Τα μάζεψαν κι έφυγαν και παίρνοντας το αυτοκίνητό τους από το πάρκιν (το οποίο ανήκει στο ίδιο μαγαζί) πλήρωσαν κι άλλα 5 ευρώ στον παρκαδόρο. Εν ολίγοις η ιδέα της οικογένειας για μπάνιο εντός των τοιχών (που μπάνιο δεν έκαναν) στοίχισε 25 ευρώ, χωρίς τη βενζίνη και θα μπορούσε να είχε στοιχίσει 43, αν ο Νίκος δεν είχε τσαμπουκαλευτεί με τον φουσκωτό κύριο της εισόδου. «Νταβατζιλίκι» κοινώς, όπως χαρακτηριστικά είπε εκείνος την ώρα της επιστροφής...
Έτσι λοιπόν φίλοι μου, σκεφτείτε το δυο φορές πριν επιλέξετε μια οργανωμένη πλαζ των Αθηνών για το μπανάκι σας. Είναι πολύ πιθανό να σας βγει «ξινό», ενώ κάποιοι επιτήδειοι θα θησαυρίζουν παρανόμως εις βάρος της οικογενειακής σας γαλήνης και του οικογενειακού σας προϋπολογισμού βεβαίως βεβαίως!