Το Νησί της Victoria Hislop

"Ήταν η έκπληξη της χρονιάς στα εκδοτικά πράγματα της Αγγλίας. Το πρώτο της μυθιστόρημα με τίτλο «Το Νησί» έμεινε για καιρό στην πρώτη θέση των πωλήσεων, ξεπερνώντας τα 800.000 αντίτυπα. To 2006 η Βικτόρια Χίσλοπ, που γράφει σε περιοδικά άρθρα με τις περιπέτειές της από τα ταξίδια που πραγματοποιεί μανιωδώς, κέρδισε το βραβείο του πρωτοεμφανιζόμενου συγγραφέα στα Βρετανικά Βραβεία Βιβλίου, γνωστότερα ως Nibbies, ένας θεσμός που είναι για τη βρετανική βιομηχανία βιβλίου ό,τι είναι τα Όσκαρ για τον αμερικανικό κινηματογράφο. Όλα αυτά με ένα μυθιστόρημα που λαμβάνει χώρα στην Ελλάδα, και μάλιστα όχι σε τουριστικό θέρετρο, αλλά στο νησάκι της Σπιναλόγκα στην Κρήτη, μια αποικία λεπρών μέχρι τα μέσα του περασμένου αιώνα. "

Δημήτρης Αγγελίδης, περιοδικό Έψιλον

Η Βικτόρια Χίσλοπ είναι δημοσιογράφος και συνεργάζεται με τις εφημερίδες Sunday Telegraph και Daily Telegraph, όπως και με το περιοδικό Woman & Home. Ζει στο Κεντ, της Αγγλίας, μαζί με το σύζυγό της και τα δυο παιδιά της. Το Νησί, κυριάρχησε για 24 βδομάδες στο Βρετανικό τοπ 10 και οι πωλήσεις του ξεπέρασαν ήδη τα 850.000 αντίτυπα Τα δικαιώματα του βιβλίου πουλήθηκαν σε 17 χώρες!

http://www.victoriahislop.com/

Διαβάζουμε στο οπισθόφυλλο:

Η Αλέξις λαχταρά να μάθει για παρελθόν της μητέρας της, Σοφίας, που εκείνη τόσα χρόνια έκρυβε. Ξέρει μόνο ότι η μητέρα της μεγάλωσε σ’ ένα μικρό χωριό της Κρήτης προτού φύγει οριστικά για το Λονδίνο. Όταν η Αλέξις αποφασίζει να επισκεφθεί την Κρήτη, η Σοφία της δίνει ένα γράμμα για μια παλιά της φίλη και της υπόσχεται πως απ’ αυτήν θα μάθει την αλήθεια.
Έκπληκτη η Αλέξις, ανακαλύπτει πως η ζωή της οικογένειάς της συνδέεται άμεσα με το μικρό και εγκαταλελειμμένο νησί της Σπιναλόγκας - την πρώην αποικία των λεπρών.
Μαθαίνει την ιστορία της γιαγιάς της και της μητέρας της, όπως και τη διάλυση της οικογένειάς της από την τραγωδία, τον πόλεμο και τα πάθη.

Νομίζω πως όλοι θα έχετε ακούσει για το περιβόητο αυτό βιβλίο και πιθανόν οι περισσότεροι θα το έχετε ήδη διαβάσει. Το διάβασα πρόσφατα κι ομολογώ εντυπωσιάστηκα. Όχι επειδή είναι πολύ καλογραμμένο (που είναι) ή επειδή έχει την τρομερή πλοκή και αγωνία (που δεν έχει) και που εγώ εκτιμώ πολύ σ'ένα μυθιστόρημα. Αλλά εντυπωσιάστηκα επειδή είναι γραμμένο από μια αγγλίδα που σου είναι αδύνατον να πιστέψεις ότι δεν έχει ζήσει όλη της τη ζωή στην Κρήτη!

Χαίρομαι που το διάβασα, γιατί έμαθα πράγματα που δεν ήξερα για την εποχή εκείνη και την ιστορία της Σπιναλόγκα, την οποία μάλιστα έχω επισκεφτεί. Πολύ διαφωτιστικά τα όσα μας μαθαίνει η συγγραφέας γι αυτή την αρρώστια, τη λέπρα, γύρω από την οποία υπάρχει τεράστια προκατάληψη ακόμα και στις μέρες μας. Οι περιγραφές της ακριβείς, λεπτομερείς, η γραφή της απλή αλλά και γλαφυρή, σίγουρα είναι ένα βιβλίο που διαβάζεται μ'ενδιαφέρον, πατά τις 500 σελίδες του!

Παραδέχομαι πως ίσως είναι πιο ενδιαφέρον για τους Βρετανούς ή τους άλλους λαούς, παρά τους έλληνες κι αυτό γιατί το βιβλίο περιέχει λεπτομερείς περιγραφές ελληνικού γάμου, κηδείας και διάφορων ελληνικών εθίμων, τα οποία εμάς μας είναι πολύ γνωστά αλλά σαφώς εντυπωσιάζουν τους ξένους. Σε ορισμένα σημεία με κούρασε η αναλυτική περιγραφή και θα προτιμούσα περισσότερους διαλόγους και "ζωντάνια".

Όπως και να'χει το βιβλίο μου άρεσε, διαφορετικά δε θα το παρουσίαζα εδώ. Με απογοήτευσε λίγο το τέλος του, που το περίμενα πιο συγκλονιστικό, σε γενικές γραμμές όμως θα έλεγα πως είναι ένα βιβλίο που αξίζει να διαβάσετε.

Απόσπασμα:

Πλάκα, Κρήτη, 1953

Μια ψυχρή ριπή ανέμου διέσχισε τα στενά δρομάκια της Πλάκας και η παγωνιά του φθινοπωρινού αέρα αγκάλιασε τη γυναίκα, παραλύοντας το κορμί και το νου της, προκαλώντας της ένα μούδιασμα που σχεδόν εκμηδένισε τις αισθήσεις της, αλλά δε μπορούσε να κάνει τίποτα για να της απαλύνει τη θλίψη. Καθώς περπατούσε με δυσκολία τα τελευταία λίγα μέτρα μέχρι την αποβάθρα, έγειρε βαριά στον πατέρα της. Το βάδισμά της έμοιαζε με ταλαιπωρημένης γριάς, που κάθε βήμα τής προκαλεί διαπεραστικό πόνο. Αλλά ο δικός της πόνος δεν ήταν σωματικός. Το κορμί της ήταν τόσο δυνατό όσο και οποιασδήποτε νεαρής γυναίκας που έχει περάσει τη ζωή της αναπνέοντας τον καθαρό κρητικό αέρα, η επιδερμίδα της τόσο νεανική και τα μάτια της τόσο έντονα καστανά και λαμπερά όσο κι εκείνα οποιουδήποτε κοριτσιού πάνω σε αυτό το νησί.

Η μικρή βάρκα, φορτωμένη άτακτα με μπόγους που είχαν περίεργο σχήμα και ήταν δεμένοι με σκοινί, χόρευε στο θαλασσινό νερό. Ο ηλικιωμένος άντρας, σκυφτός, ανέβηκε πάνω της αργά, και προσπαθώντας με το ένα χέρι του να κρατιέται σφιχτά από την κουπαστή, άπλωσε το άλλο για να βοηθήσει την κόρη του. Μόλις εκείνη επιβιβάστηκε με ασφάλεια, την τύλιξε προστατευτικά με μια κουβέρτα για να την προφυλάξει από τα στοιχεία της φύσης. Τότε, η μόνη ορατή ένδειξη ότι το κορίτσι δεν αποτελούσε απλώς μέρος του φορτίου ήταν οι μακριές, μαύρες πλεξούδες των μαλλιών του, που τινάζονταν εδώ κι εκεί απ'τον αέρα. Ο άντρας έλυσε ποροσεχτικά τον κάβο - δεν υπήρχε τίποτα περισσότερο να ειπωθεί ή να γίνει - και το ταξίδι τους άρχισε. Δεν ήταν η αρχή μιας σύντομης διαδρομής για την παράδοση προμηθειών. Ήταν η αρχή ενός ταξιδιού χωρίς επιστροφή, με προορισμό το ξεκίνημα μιας καινούργιας ζωής. Μια ζωής σε αποικία λεπρών. Της ζωής στη Σπιναλόγκα.

7 Αλήθειες!

Να'μαι λοιπόν που βρίσκομαι, μετά από πρόσκληση της αγαπημένης μου Κόκκινης Ομπρέλας, να παίζω κι εγώ το πολύ δημοφιλές αυτό μπλογκοπαίχνιδο! Οι φίλοι εδώ στη μπλογκόσφαιρα το αγαπούν ιδιαίτερα, επειδή μας βοηθά να γνωρίζουμε περισσότερο ο ένας τον άλλον. Με τιμιότητα λοιπόν, σας παραθέτω τις αλήθειες μου....

Οι κανόνες:

Γράψε 7 αλήθειες για σένα στο blog σου, κάποιες κοινές, κάποιες περίεργες.

Κάνε tag 7 άτομα στο τέλος της ανάρτησης βάζοντας τα ονόματα τους και links προς το blog τους.

Ειδοποίησε τους ότι του έχεις κάνει tag αφήνοντας σχόλιο στο blog τους.

Αλήθεια πρώτη: Θεωρώ πως είμαι από τους τυχερούς ανθρώπους που έχουν βρει την αληθινή αγάπη στη ζωή.

Αλήθεια δεύτερη: Πιστεύω πολύ στο Θεό κι ακολουθώ τη χριστιανική διδασκαλία: αγαπώ τους ανθρώπους, βοηθάω τον διπλανό μου, δεν κρατάω κακία, συγχωρώ αμέσως, δεν εκδικούμαι κι αν με χαστουκίσουν θα γυρίσω και το άλλο μάγουλο. Όποιος το εκλαμβάνει αυτό ως αφέλεια, απλά είναι δικό του πρόβλημα...

Αλήθεια τρίτη: Είμαι πολύ γενναιόδωρη, πολλές φορές σπάταλη, αλλά μου δίνει απίστευτη χαρά να ξοδεύω χρήματα για να περνάω καλά εγώ κι όσοι είναι δίπλα μου. Αν δεν έχω χρήματα όμως και πάλι θα βρω τον τρόπο να περνάω καλά!

Αλήθεια τέταρτη: Λατρεύω τα ζώα κι είμαι μέλος σε φιλοζωικό σύλλογο. Επίσης έχω πάθος με τα ενυδρεία κι ειδικά τα χρυσόψαρα, αλλά αυτό φαντάζομαι το ξέρετε ήδη όλοι!

Αλήθεια πέμπτη: Έχω δίπλωμα στην ιταλική γλώσσα και γι αρκετά χρόνια δίδασκα ιταλικά σε παιδιά αλλά και σε ενήλικες. Κάποτε είχα και δικό μου φροντιστήριο!

Αλήθεια έκτη: Ο πατέρας μου ήταν υψηλόβαθμος αξιωματικός της αεροπορίας και πάντα τον θαύμαζα αφάνταστα. Είναι ένας πανέξυπνος άνθρωπος, χαρισματική προσωπικότητα, τον λατρεύω, όμως η αδυναμία μου είναι η μαμά μου. Η μαμά μου που δεν είναι τόσο μορφωμένη, που έχει πολλά ελαττώματα και παραξενιές, αλλά πάντα την ένιωθα πιο ανθρώπινη...

Αλήθεια έβδομη: Έχω κάνει αρχή της ζωής μου το εξής ρητό: "Ευτυχία δεν είναι να έχεις ό,τι σου αρέσει, αλλά να σου αρέσει αυτό που έχεις". Ακολουθώντας αυτό δεν γίνομαι ποτέ άπληστη και ποτέ δε στεναχωριέμαι για ανούσια πράγματα και κυρίως υλικά πράγματα. Είμαι πραγματικά ευγνώμων για όσα γενναιόδωρα ο Θεός μου έχει δώσει.

Καλώ με τη σειρά μου να καταθέσουν τις αλήθειες τους:

Τον Πειρατή μας

Την Άσπα μας

Την Έλενά μας (από Φλώρινα!)

Την Αδαμαντία μας

Τη Μαριέλα τη ζωγράφο μας

Την Αχτίδα μας

Την Ξυπολυτούλα μας

Κώστας Καρακάσης - Ο συγγραφέας των μεγάλων επιτυχιών!

Σκεφτόμουν από καιρό να κάνω αυτή την ανάρτηση - αφιέρωμα στον Κώστα Καρακάση, τον μεγάλο δάσκαλο λογοτέχνη που είχα την χαρά και την τιμή να γνωρίσω κι από κοντά. Αφορμή μου έδωσε το γεγονός ότι ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ ο κος Καρακάσης έχει το δικό του μπλογκ κι όπως δηλώνει κι ο ίδιος, έγινε ξανά παιδί και σερφάρει στο διαδίκτυο - για να είναι μέσα στα πράγματα! Με την ευκαιρία λοιπόν, τον καλοδέχομαι στη μπλογκόσφαιρα και προσκαλώ όλους τους φίλους να τον επισκεφτούν στο: http://blog.k-karakassis.gr/

Ο Κώστας Καρακάσης γεννήθηκε στην Αίγυπτο από Έλληνες γονείς. Η οικογένεια του πατέρα του ήταν από την Κωνσταντινούπολη και της μητέρας του από την Κεφαλλονιά. Μετά τον πόλεμο εγκαταστάθηκε στην Αθήνα.
Υπηρέτησε εθελοντής στο Βασιλικό Ναυτικό, αλλά μετά από δεκατρία χρόνια υπηρεσίας προτίμησε την ελευθερία από τη σιγουριά της καριέρας του. Αποφοίτησε από την Σχολή Ξεναγών Κρήτης και στην συνέχεια έκανε σπουδές στην Ιστορία Τέχνης.
Οι κόσμοι του μητροπολιτικού ελληνισμού και αυτού της διασποράς παραμένουν οι δύο πυλώνες που διατρέχουν τις σκέψεις, τα βιώματα και τα κείμενά του.
Αν και δεν θεωρεί τον εαυτό του ποιητή, έχει γράψει μια μεγάλη συλλογή ποιημάτων που δεν δημοσιεύτηκε ποτέ -εκτός από δύο τα οποία μελοποίησε τη δεκαετία του ’70 η Ηλέκτρα Παπακώστα και τραγούδησε η Καίτη Χωματά- αν και είχε την επίνευση του γνωστού ποιητή, λογοτέχνη, βιολονίστα και μουσικολόγου Σταύρου Καρακάση, αδελφού του πατέρα του.
Άρθρα, κριτικές, διηγήματα και πολλά κείμενά του έχουν δημοσιευτεί κυρίως στον ημερήσιο και περιοδικό Τύπο.
Στην πεζογραφία εμφανίσθηκε μόλις το 2000 με το εκτενές μυθιστόρημά του «Αθηνά. Ευτυχώς που δεν Γεννήθηκα Όμορφη» (εκδόσεις Ψυχογιός, 2000), το οποίο παραμένει μέχρι σήμερα ανάμεσα στα πλέον ευπώλητα βιβλία των τελευταίων πενήντα χρόνων και έλαβε βραβείο λογοτεχνίας και ηθικών αξιών από την Ε.Ε.Χ.Γ. και είχε προταθεί για το πρώτο Βραβείο Λογοτεχνίας του Ιδρύματος Τρανούλη.
Το 2005 από τις εκδόσεις Λιβάνη εκδόθηκε το «Πορτραίτα σε θρυμματισμένο καθρέφτη».
Το μυθιστόρημα του «Η αγάπη δεν έχει τέλος» (εκδόσεις Ψυχογιός, 2006), εξελέγει δεύτερο από τον Πανελλήνιο διαγωνισμό που οργάνωσε το ΕΚΕΒΙ και ο ΣΚΑΙ, και παρέμεινε πρώτο επί ένα χρόνο στη λίστα των Best sellers σε όλη την χώρα.
Μαζί με το «Η αγάπη δεν έχει τέλος» εκδόθηκε το «Ιστορίες για τον Θεό και τον άνθρωπο». Το βιβλίο αυτό (εκδόσεις Ψυχογιός, 2006) αφιερωμένο στον Μακαριστό Αρχιεπίσκοπο Αθηνών και Πάσης Ελλάδος Χριστόδουλο τον Α!, έγινε δεκτό με ενθουσιασμό και εξαιρετικά κολακευτικά λόγια, τόσο από τον Οικουμενικό Πατριάρχη, όσο και από τους Πατριάρχες Ιεροσολύμων και Αλεξανδρείας Διόδωρο Α! και Θεόδωρο Α!, τον Αρχιεπίσκοπο Τιράνων και πάσης Αλβανίας κ.κ. Αναστάσιο, όπως και από το σύνολο των ιεραρχών της Εκκλησίας της Ελλάδος, και των αυτοκέφαλων εκκλησιών Κρήτης και Δωδεκανήσου.
Το 2007 από τις εκδόσεις Λογοσοφία εξεδόθει το βιβλίο του «Ένας Ίκαρος ήταν αρκετός».
Έχει τιμηθεί με το Μετάλλιο πολυετούς ευδοκίμου υπηρεσίας του Β.Ν., με το διάσημο των Υποβρυχίων και των Ανώτερο Ταξιάρχη του Τάγματος Ιπποτών του Αγίου Ιωάννου της Ιερουσαλήμ (O.S.J.).
Το 1990 εγκαταστάθηκε στο Ναύπλιο. Συνεργάστηκε με τον Δημοτικό Ραδιοφωνικό Σταθμό Ναυπλίου για έξη χρόνια με πέντε εβδομαδιαίες εκπομπές, εκ των οποίων το "Πολιτιστικό Περισκόπιο της Κυριακής" άφησε εποχή για την ενημέρωση των ακροατών σε θέματα πολιτισμού από την Ελλάδα και τον Κόσμο, με αναμετάδοση κλασικής μουσικής. Ταυτόχρονα είχε αναλάβει πρώτος Διευθυντής της Δημοτικής Επιχείρησης Πολιτιστικής Ανάπτυξης Ναυπλίου (Δ.Ε.Π.Α.Ν.) και είναι ο εμπνευστής και δημιουργός του "Μουσικού Φεστιβάλ Ναυπλίου" το οποίο και υφίσταται μέχρι σήμερα.Επί των ημερών του, το Ναύπλιο αναδείχθηκε σε πόλη με την μεγαλύτερη πολιτιστική δραστηριότητα στην Ελλάδα εκτός της πρωτεύουσας.
Συνεχίζει να ζει στο Ναύπλιο εφησυχάζων και ασχολείται με την συγγραφή.

Ο κος Καρακάσης με συγκίνησε αφάνταστα όταν δέχτηκε να παρουσιάσει ο ίδιος το βιβλίο μου στο Ναύπλιο, που είναι η κοινή μας πατρίδα. Είχα σκοπό να σας βάλω λινκ να δείτε την σχετική ανάρτηση, αλλά με μεγάλη μου χαρά διαπίστωσα ότι σήμερα που ετοίμαζα εγώ αυτή την ανάρτηση, εκείνος αναδημοσιεύει στο μπλογκ του την παρουσίαση του Παιδιού της Αγάπης στο Ναύπλιο! Έτσι, εφόσον τον επισκεφτείτε, θα δείτε εκεί τα σχετικά. Σας διαβεβαιώ ότι ούτε στα πιο τρελά μου όνειρα δεν είχα φανταστεί ότι ο Κώστας Καρακάσης, ο συγγραφέας που λάτρεψα τόσο μέσα από την Αθηνά του, θα μιλούσε κάποτε για το δικό μου έργο! Ακόμα και τώρα που το σκέφτομαι, νιώθω πως είναι τεράστια η τιμή που μου έκανε και θα τον ευγνωμονώ για πάντα...

Μετά το πολυδιαβασμένο βιβλίο ΑΘΗΝΑ, ΕΥΤΥΧΩΣ ΠΟΥ ΔΕΝ ΓΕΝΝΗΘΗΚΑ ΟΜΟΡΦΗ, ο Κώστας Καρακάσης επιστρέφει… με μια συναρπαστική ερωτική ιστορία που εξελίσσεται στην Σμύρνη, λίγο πριν την μεγάλη καταστροφή του '22. "Η Αγάπη δεν έχει τέλος". Οι ήρωες, η πλοκή, τα γεγονότα και το έντονο συγκινησιακό τέλος, φαντάζουν στον αναγνώστη σαν μια συνταρακτική εποποιΐα πάθους, αδυναμιών, αλλά και πίστης στον άνθρωπο και την αγάπη. Η Μαγδαληνή και ο Λένης, γίνονται ήρωες που στοιχειώνουν τη φαντασία του κάθε αναγνώστη, τον γεμίζουν συγκίνηση και φορτίζουν την ψυχή του με νοσταλγία και τρυφερότητα για τούτο τον έρωτα που είναι ταυτόχρονα και μια αδυσώπητη νέμεση και για τους δύο.

Όσοι δεν έχετε διαβάσει αυτό το βιβλίο του κου Καρακάση, σας συνιστώ να το κάνετε άμεσα! Αν η Αθηνά σας ενθουσίασε, αυτό το βιβλίο θα σας ξετρελάνει. Η πένα του Κώστα Καρακάση έτσι κι αλλιώς απαράμιλλη, σε μαγεύει. Η πλοκή του έργου αυτού θα σας κρατήσει με κομμένη την ανάσα μέχρι το τέλος. Ο κος Καρακάσης με αυτό το βιβλίο απέδειξε πως έχει πολλά να δώσει ακόμα στη λογοτεχνία μας κι η Αθηνά ήταν απλώς η αρχή.

Απόσπασμα από το "Η Αγάπη δεν έχει τέλος"

Ο γερο-Ζέφης μόλις τακτοποίησε και τα τελευταία ψάρια στα τελάρα, ξεχώρισε ένα μεγάλο υπέροχο φαγκρί και είπε στον Λένη να το τυλίξει από τώρα σε ένα χοντρό χαρτί γιατί το "είχε ταμένο…" Ο εγγονός του υπάκουσε και δεν ρώτησε τίποτα, μια και ποτέ δεν ρωτούσε για τις αποφάσεις του παππού του. Κατόπιν του έδωσε ορμήνια σε ποιους μαχαλάδες θα πέρναγε πρώτα και σε ποιους μετά. Ο ίδιος θα πήγαινε το ταμένο ψάρι εκεί όπου έπρεπε, και θα συναντιόνταν στο τέλος του γύρου του στο σπίτι τους, που βρισκόταν στις παρυφές της ελληνικής συνοικίας.Έτσι κι έγινε. Ο Λένης έσυρε την Κανέλα από τα γκέμια της απαλά και ροβόλησε κατά τον πρώτο μαχαλά, όπως του είχε πει ο παππούς. Σήκωσε ψηλά στο κούτελο το κασκέτο του και βάλθηκε να φωνάζει με την βροντώδη κιόλας φωνή του την καλή του πραμάτεια.Λίγο αργότερα, ο γερο-Ζέφης χτυπούσε το ρόπτρο στην εξώπορτα της Μαγδαληνής της χήρας. Δεν χρειάστηκε να περιμένει πολύ και μια υπηρέτρια άνοιξε την πόρτα. Όλο χαμόγελα και του έκανε τόπο να περάσει, ενώ εκείνος της έδινε το δέμα που κρατούσε με το λαχταριστό ψάρι."Κάτσε εδώ στην αυλή, Καπετάνιο, και θα ειδοποιήσω την κυρά μου", είπε χαμογελαστά γεμάτη σκέρτσο. "Θα σου φτιάξω και σερμπέτικο καφέ με μπόλικο καϊμάκι μέχρι να κατέβει η κυρά μου", πρόσθεσε και έφυγε τρεχαλώντας προς το σπίτι. Ο γερο-Ζέφης κάθισε κάτω από την μεγάλη κληματαριά που έπιανε σχεδόν όλο το πλάτος της μεγάλης πλακόστρωτης αυλής, έβγαλε το σακούλι με τον καπνό και έφτιαξε ένα τσιμπούκι. Οι αμέτρητες και ολάνθιστες γλάστρες που ήταν απλωμένες στα ριζά όλων των γύρω τοίχων έχυναν ένα γλυκό άρωμα, που όμως δεν έπαυε να μην σε βαλαντώνει.Η ματιά του ταξίδεψε γεμάτη νοσταλγία λίγα χρόνια πριν, τότε που η Μαγδαληνή ήταν μικρή και άγουρη κοπελούδα εκείνος ώριμος άντρας, και όμως δεν μπορούσε να πάρει τα μάτια του από πάνω της καθώς στριφογύριζε στο μαχαλά που έμενε με τους γονιούς της. Μα κι εκείνη δεν έκρυβε καθόλου τις επιθυμίες της για τον Ζέφη και με κάθε τρόπο τού το έδειχνε κάθε που θα σταματούσε στην γωνία του σπιτιού της, για να πουλήσει την πραμάτεια του. Τα πράγματα, όμως, δεν μπορούσαν να προχωρήσουν καθόλου, αφού εκείνη ήταν μικρή κοπέλα κι αστεφάνωτη ακόμα κι ο ίδιος παντρεμένος με την κυρα-Ουρανία. Και παρόλο που η μικρή γέμιζε με εφιάλτες τα όνειρά του, ο ίδιος είχε το κουράγιο να κάνει πως δεν καταλαβαίνει ούτε και της έδωσε δικαίωμα για το παραμικρό, παρά το ότι αυτή η διαβόλισσα του είπε μια μέρα όλο τόλμη και αναίδεια: "Ξέρω ότι με θέλεις, όπως σε θέλω κι εγώ….Δεν με νοιάζει που είσαι παντρεμένος και δεν με νοιάζει που είμαι αστεφάνωτη. Μαζί σου θα κάνω όποια τρέλα μού ζητήσεις…""Άμε σύρε μέσα στο σπίτι και στην μάνα σου, μην σε ξυλοφορτώσω για τα καλά. Άκουσες;" της είχε απαντήσει οργισμένος, αλλά εκείνη, είχε διαβάσει άλλα λόγια στα μάτια του."Καλάααα!" του αντιγύρισε με την ίδια αναίδεια. "Μα να ξέρεις, θα 'ρθει μια μέρα που θα γύρεις στον κόρφο μου κι εγώ στον δικό σου…" Κι έκανε μεταβολή και -ευτυχώς για κείνον- χάθηκε στην αυλή του σπιτιού της.

Με μεγάλο σεβασμό κι ειλικρινή αγάπη τον καλωσορίζω λοιπόν από το ιστολόγιό μου στον κόσμο των μπλόγκερς, του εύχομαι καλή συνέχεια στο έργο του και του δίνω ραντεβού για χρόνου την άνοιξη στο Ναύπλιο, για την παρουσίαση του δεύτερου βιβλίου μου! (Είδατε πόσο πονηρά πάω ν'αποσπάσω υπόσχεση;...)

Μάρω Βαμβουνάκη - εφ'όλης της ύλης!

Την Δευτέρα 13/10 είχα τη χαρά να παραβρεθώ στην εκδήλωση που πραγματοποιήθηκε στο Μουσείο "Μαρίκα Κοτοπούλη" στου Ζωγράφου, με θέμα "Μ'ένα βιβλίο συζητώ". Η Ελληνική Λέσχη του Βιβλίου σε συνεργασία με το Πνευματικό Κέντρο Δήμου Ζωγράφου διοργάνωσαν αυτή την υπέροχη βραδιά, με επίσημη καλεσμένη την κυρία Μάρω Βαμβουνάκη.

Δεν ήταν ακριβώς παρουσίαση βιβλίου, με την στενή έννοια που γνωρίζουμε όλοι. Φυσικά η συγγραφέας και ψυχολόγος αναφέρθηκε στο τελευταίο της βιβλίο best seller "Το φάντασμα της αξόδευτης αγάπης", από τον Ψυχογιό, αλλά το μεγαλύτερο μέρος της βραδιάς κύλησε με συζήτηση και τοποθετήσεις της ίδιας πάνω σε θέματα ουσιώδη που απασχολούν όλους μας: την αγάπη, την προσωπική ελευθερία, την αλήθεια.

Πρώτη φορά είδα τόσο κόσμο σε αντίστοιχη εκδήλωση, στέκονταν μέχρι και όρθιοι για να την ακούσουν και σίγουρα πρώτη φορά είδα τέτοια εκδήλωση θαυμασμού και αγάπης σε συγγραφέα. Και σίγουρα η Μάρω Βαμβουνάκη το αξίζει και με το παραπάνω.

Δυο ολόκληρες ώρες δεν κατάλαβα πότε πέρασαν. Ειλικρινά κρεμόμασταν όλοι απ'τα χείλη της κι όχι μόνο δε μας κούρασε, αλλά στεναχωρηθήκαμε που τελείωσε. Κι αν νομίζετε πως υπερβάλλω, θα σας πω απλώς ότι είχα μαζί και την 17χρονη κόρη μου, η οποία είχε ακριβώς τα ίδια συναισθήματα με μένα, ενώ μέχρι πριν σε όλες τις παρουσιάσεις βιβλίων - ακόμα και στις δικές μου - βαριόταν!

Ναι είναι πολύ μορφωμένη, πολύ διαβασμένη, γράφει πολύ όμορφα, αλλά δεν ήταν αυτός ο λόγος που μας μάγεψε. Η μορφή της και η φωνή της έχουν μια ηρεμία, μια γλύκα, που μιλάει κατευθείαν στην ψυχή σου. Όταν βρίσκεσαι στον ίδιο χώρο μαζί της και την ακούς, νιώθεις πως είσαι με μια πολύ καλή φίλη, με μια μάνα που σε αγαπάει πραγματικά και θέλει το καλό σου. Σε πείθει γι αυτό. Όλος ο κόσμος ήθελε να της απευθύνει ερωτήματα, στα οποία απαντούσε εύστοχα και όχι θεωρητικά κι ακαταλαβίστικα. Λίγο ακόμα και θα νιώθαμε όλοι ξαπλωμένοι στο ντιβάνι ενός ψυχαναλυτή με διακή πόθο να ακουμπήσουμε εκεί όλα τα προβλήματα και τα πάθη της ψυχής μας!

Το ίδιο απλό, κατανοητό κι εύστοχο στα προβλήματα των ανθρώπινων σχέσεων είναι το βιβλίο της "Το φάντασμα της αξόδευτης αγάπης". Η κυρία Βαμβουνάκη μας εξήγησε πώς η αγάπη που ποτέ δεν ΔΩΣΑΜΕ κι όχι δεν πήραμε, είναι ο πραγματικός καημός μας κι αυτό που τελικά μας οδηγεί σε μαρασμό και μελαγχολία. Δεν ξέρω σε τι να πρωτοαναφερθώ από τα όσα θαυμαστά άκουσα το βράδυ εκείνο. Θα σας παραθέσω ορισμένα αποσπάσματα από το βιβλίο της, το οποίο ανεπιφύλακτα σας συνιστώ να διαβάσετε. Θα σας οδηγήσει σε αυτογνωσία, θα σας πονέσει γιατί θα σας ξύσει πληγές, αλλά όπως λέει κι η συγγραφεάς: "Μ'αρέσει εκείνος που η ψυχή του είναι πιο βαθιά απ'την πληγή του"...

Αν στέρηση είναι να μην έχεις αυτό που επιθυμείς, ανικανοποίητο είναι να έχεις μεν αυτό που επιθυμείς, αλλά να μη σου προσφέρει τη γεύση που περίμενες να σου προσφέρει. Η απόκτησή του να αποδεικνύεται απογοητευτική. O άνθρωπος σήμερα μαραίνεται μέσα στην εποχή του ανικανοποίητου. Κι αν, όταν στερείσαι, μπορείς να ονειρεύεσαι και να προσδοκάς, μέσα στην ανικανοποίητη καθημερινότητα και τις απανωτές απογοητεύσεις -όχι απ' αυτά που δεν έχεις αλλά απ' αυτά που έχεις-, δεν ξέρεις πια τι ακριβώς να επιθυμήσεις. Από παντού ακούς χείλη πικρά να συμπεραίνουν πως δεν υπάρχει συναίσθημα, δεν υπάρχει φιλία, δεν υπάρχει εμπιστοσύνη, αξίες, φιλότιμο.Οι άνθρωποι παραπονιούνται πως δεν τους αγαπούν. Είναι εξάρτηση να περιμένεις από τους άλλους να σου χαρίσουν την αγάπη. Η αγάπη όντως είναι η μεγάλη πλήρωση της ύπαρξης, αλλά μόνο όταν πρόκειται για αγάπη που δίνεις. Όσο κι αν αγαπιέσαι, το ανικανοποίητο θα επιμένει ζοφώδες στην καρδιά, αν αυτή η καρδιά δεν μπορεί να αγαπήσει. Γεμίζουμε μονάχα απ' την αγάπη που εμείς δίνουμε, από την πίστη που ασκούμε, από όσα δικά μας χαρίζουμε. Ακόμη κι η ψυχή διά της απωλείας της κερδίζεται. Είναι μοίρα ή ελεύθερη επιλογή η ικανότητά μας στο συναίσθημα; Πρέπει να είναι ελεύθερη επιλογή, γι' αυτό και η καρδιά είναι διαρκώς θυμωμένη με τον μίζερο εαυτό μας που τη στενεύει. Κι αν είναι δύσκολο να βρίσκουμε αγάπες, είναι πολύ πιο δύσκολο να αγαπάμε· προϋποθέτει μεταστροφή της εγωιστικά εκπαιδευμένης προσωπικότητάς μας κάτι τέτοιο. Όσο την αρνούμαστε τη μεταμόρφωση, η επιδημία της ανίας και της κατάθλιψης εξαπλώνεται, σαν φάντασμα στοιχειώνει τη ζωή μας. Λέγεται πως: "Μελαγχολία είναι η αξόδευτη αγάπη…"

Όταν αισθανόμαστε ενοχές, κατά βάθος θυμώνουμε με αυτόν που μας τις εμπνέει. Ακόμη και με τον γονιό, ακόμα και με τον Θεό, εφόσον οι σχέσεις μαζί τους είναι τσιμεντωμένες με ενοχές. Μπορεί να μη βρίσκουμε το σθένος να απομακρυνθούμε, ωστόσο τους θυμώνουμε διότι μας στερούν ό,τι πολυτιμότερο μας έχει χαριστεί: την ελευθερία μας. Μας κρατούν αλυσοδεμένους πάνω τους και μας ακινητοποιούν με απειλές. Απειλές όχι εναντίον μας - αυτές θα ήταν πιο εύκολο να τις αντιμετωπίσουμε - αλλά εναντίον του κακόμοιρου του εαυτού τους. Κυρίως: "Με βασανίζεις..." ή "Είσαι αχάριστος, αναίσθητος" ή "Θα με αρρωστήσεις, θα με πεθάνεις" ή "Εγώ για σένα θυσιάστηκα" κλπ.

Τίποτα μα τίποτα δεν εξοργίζει τον άνθρωπο όσο το να του στερούν την ελευθερία του, να μην του επιτρέπουν να είναι ο εαυτός του, είτε το καταλαβαίνει συνειδητά είτε όχι. ..... Μόνο από τον εαυτό μας κινδυνεύουμε, μόνο εκεί στο βυθό του βρίσκεται η Κόλαση κι ο Παράδεισός μας, γι αυτό και προς τα κει, προς τα μέσα, αξίζει να οδοιπορούμε. Κάθε δρόμος, και ο πιο μακρινός, και ο πιο φιλόδοξος πνευματικά, από και περνάει. Από κει περνάει ακόμα και η απάρνηση του εαυτού όταν την αποφασίσουμε. Γι αυτό θυμώνουμε όταν μας εμποδίζουν το μόνο δημιουργικό ταξίδι ζωής: να βρούμε τον εαυτό μας. Ακόμη και τον Θεό από κει θα περάσουμε για να Τον βρούμε. Εκεί άφησε την πνοή Του. Όλα τ'άλλα χώμα...

Άξιον αγάπης

Έλαβα την παρακάτω πρόσκληση από το Χαμομηλάκι:

Αγαπητοί μας φίλοι, στα πρότυπα των Ιδιογράφων του autographcollectors.blogspot.com σας καλούμε να συμπληρώσετε τη Συλλογή «Άξιον Αγάπης». Βρείτε την πιο όμορφη στιγμή της ζωής σας: με το παιδάκι σας, το ανηψάκι σας, ένα παιδάκι, μια παιδική ζωγραφιά, μια παλιά φωτογραφία σας, όταν ήσασταν παιδάκι, ένα βίντεο με ένα παιδάκι, ό,τι αξίζει να αγαπηθεί και προσθέστε το στη Συλλογή «Άξιον Αγάπης». Αναρτήστε το στο blog σας, με την υπογραφή: Για το http://hamomilaki.blogspot.com/ Ενημερώστε μας για να προσθέσουμε το κόσμημά σας στη Συλλογή «Άξιον Αγάπης» Προσέξτε, να προστατεύσετε τα προσωπικά σας δεδομένα. Με αγάπη Το χαμομηλάκι.

Τους ευχαριστώ θερμά για την πρόσκληση και την τιμή που μου έκαναν να γνωρίσω το μπλογκ τους και την υπέροχη δουλειά που έχουν κάνει. Ένα μπλογκ αφιερωμένο στα παδιά, δε θα μπορούσε παρά να είναι ένας τόπος παραδεισένιος, γεμάτος φως, αγάπη ,χαρά και ελπίδα. Γιατί μόνο μια παιδική καρδιά ξέρει ν'αγαπάει ανιδιοτελώς, μόνο ένα παιδικό μυαλό μπορεί να εκτιμήσει χωρίς νούμερα και μόνο μια παιδική ψυχή μπορεί ν'απολαύσει το σήμερα, αγνοώντας το αύριο. Αυτό το πολύτιμο μυστικό της ευτυχίας το κατέχουν μόνο τα παιδιά και δυστυχώς όλοι εμείς οι μεγάλοι το ξεχάσαμε περνώντας στη φάση της ενήλικης ζωής.

Η προσωπική μου αφιέρωση στο "Άξιον Αγάπης" είναι οι παρακάτω φωτογραφίες κι ό,τι αυτές αντιπροσωπεύουν. Για να θυμίσω στους μεγάλους πως υπάρχουν κι άλλα παιδιά εκεί έξω, εκτός από τα δικά μας, τα υγιή, τα όμορφα - που είναι δεδομένο ότι είναι άξια αγάπης - παιδιά που αξίζει ν'αγαπηθούν για ένα λόγο παραπάνω: επειδή έχουν το άγγιγμα του Θεού.

Εκείνος τα ξεχώρισε και τα έστειλε κοντά μας σαν αγγέλους με ιερή αποστολή. Να μας αποδείξουν ότι αξιαγάπητα δεν είναι μόνο τα όμορφα παιδιά, αλλά εκείνα που η ψυχή τους είναι πιο βαθιά από την πληγή τους....

Για το http://hamomilaki.blogspot.com

Κοιτάω μπροστά!

Αυτή την Τετάρτη 15/10/2008 καλώ όλους τους φίλους στην εκπομπή της Ράνιας Θρασκιά "Κοιτάω Μπροστά", στις 17.10 στο Άλτερ.
Το θέμα θα είναι "Μητέρες" κι έχω την τιμή και τη χαρά να είμαι προσκεκλημένη στη συγκεκριμένη εκπομπή. Με αφορμή το βιβλίο μου "Το Παιδί της Αγάπης" με κάλεσαν να συμμετέχω στο πάνελ και να συζητήσουμε για το ρόλο της μητέρας, φυσικής ή θετής και τη τεράστια σημαντικότητα της σχέσης μάνας και παιδιού. Φυσικά θα υπάρξουν και τηλεφωνήματα από τους τηλεθεατές, όπου θα καταθέτουν προσωπικές τους εμπειρίες και βιώματα και θα ζητούν συμβουλές σε προσωπικά τους προβλήματα. Είναι η πρώτη εκπομπή που θα συμμετάσχω, θα ακολουθήσουν και άλλες, πάντα στα πλαίσια του "κύκλου του παιδιού" του Κοιτάω Μπροστά.
Η εκπομπή είναι ζωντανή, φυσικά κι έχω τρακ, μη με ρωτήσετε, αλλά πιστεύω πως θα τα καταφέρω (αρκεί να ξεχάσω τις κάμερες!) Εννοείται πως την επόμενη κιόλας μέρα θα μοιραστώ τις εντυπώσεις μου μαζί σας κι ελπίζω να παρακολουθήσετε την εκπομπή για να μου στέλνετε τη θετική σας ενέργεια! Ραντεβού λοιπόν την Τετάρτη στις 5.10 το απόγευμα στις οθόνες σας!

Criss Angel: Απατεώνας ή μάγος;

Χριστόφορος Νικολάου Σαραντάκος ή αλλιώς Chriss Angel, γεννημένος στις 19 Δεκεμβρίου του 1967, παιδί ελλήνων μεταναστών στην Αμερική. Όλοι μιλούν γι αυτόν, έχει κατακτήσει τα media, έχει αποκτήσει φανατικούς οπαδούς, έχει μαγέψει τις σταρ του Χόλυγουντ με τη γοητεία του... Περπατάει πάνω στο νερό, πετάει, καίγεται ζωντανός, επιβιώνει από συγκρούσεις με νταλίκες, κόβει ανθρώπους στα δυο κι αυτά είναι λίγα απ'όσα κάνει ο Chriss Angel στα σόου που παρουσιάζει στην Αμερική. Πάντα στην ύπαιθρο με κοινό και άπειρους μάρτυρες που δεν πιστεύουν στα μάτια τους...

Ο ίδιος δηλώνει illusionista, άλλοι λένε πως είναι ο αντίχριστος και τον καταδιώκουν με μανία. Ο σταυρός δε λείπει ποτέ από το λαιμό του πάντως και κάνει και τον σταυρό του συχνά πριν από κάποιο "μαγικό", ή τρυκ, ή όπως θέλετε πείτε το. Το σίγουρο είναι πως ό,τι κάνει ο άνθρωπος το κάνει για να βγάλει χρήματα κι όχι για να προσυλητίσει πνευματικά μια μερίδα ανθρώπων. Οπότε η οποιαδήποτε σύγκρισή του με τον Χριστό είναι αστεία - τουλάχιστον!

Ναι, είναι εντυπωσιακός. Πολύ καλύτερος από οποιονδήποτε έχουμε δει ως σήμερα στο είδος αυτό. Αν βάλετε το όνομά του στο Youtube και δείτε τα βίντεο με τα "κόλπα" του, σίγουρα - ας μου επιτραπεί η έκφραση - θα πάθετε την πλάκα σας! Για όσα βίντεο υπάρχουν με τα τρυκ του Criss Angel, άλλα τόσα υπάρχουν που "μαρτυρούν" το μυστικό του και ξεσκεπάζουν, καθώς λέγεται, την απάτη του. Θα τα βρείτε με τη χαρακτηριστική λέξη "revealed" δίπλα στον τίτλο. Το τι τελικά θα πιστέψετε είναι δική σας επιλογή...

Μιλώντας με μια φίλη γι αυτόν τον, αν μη τι άλλο, ταλαντούχο άνθρωπο, διαπίστωσα ότι ο κόσμος τελικά έχει ανάγκη να πιστέψει στο μαγικό. Έχει ανάγκη να πιστέψει ότι ναι, υπάρχουν άνθρωποι που μπορούν χρησιμοποιώντας τη δύναμη του μυαλού τους να κάνουν όλα αυτά τα πράγματα που σε μας φαίνονται μαγικά. Όπως εκείνοι που περπατούν στα κάρβουνα και δεν καίγονται ή ξαπλώνουν στα καρφιά, ή ακόμα και ίπτανται λίγα μέτρα από το έδαφος - γεγονότα αυτά, τα έχουμε δει όλοι να συμβαίνουν. Σου λέει, γιατί να μην το έχει εξελίξει λίγο παραπέρα ο τύπος και να μπορεί όντως να κάνει όλα αυτά; Τι να σας πω κι εγώ... όρκο δεν παίρνω!

Προσωπικά πάντως, αν τον γνώριζα, θα του έλεγα ένα μεγάλο μπράβο. Κατάφερε να κάνει το όραμά του πραγματικότητα, σίγουρα έχει είτε χάρισμα είτε ταλέντο κι έχει γίνει διάσημος και πλούσιος. Κι είναι και έλληνας - μην το ξεχνάμε αυτό! Απολαύστε τον και τα συμπεράσματα δικά σας...

Επίσημο site: www.crissangel.com

Τα "μυστικά" των κινητών τηλεφώνων

Πράγματα που το κινητό σου μπορεί να κάνει (και που εσύ δεν γνωρίζεις!)

1. Ο αριθμός ανάγκης για όλον τον κόσμο είναι: 112. Αυτός ο αριθμός μπορεί να πληκτρολογηθεί ακόμη και αν το κινητό σου είναι μπλοκαρισμένο. Προσπάθησε!

2. Κλείδωσες το αυτοκίνητο ξεχνώντας τα κλειδιά μέσα ενώ βρίσκεσαι μακριά από το σπίτι όπου φυλάς άλλα? Θα τηλεφωνήσεις με το κινητό σου σε κάποιον στο σπίτι ο οποίος θα πλησιάσει στο τηλέφωνο το control των κλειδιών και εσύ το κινητό σου στην πόρτα του αυτοκινήτου και αμέσως θα ανοίξουν οι ασφάλειες. Το ίδιο ισχύει και για το πορτμπαγκάζ. Δοκίμασέ το!

3. Εξαντλήθηκε η μπαταρία του κινητού σου?΄Ολα τα κινητά έχουν μια ρεζέρβα φόρτωσης της μπαταρίας τους που, πληκτρολογώντας *3370#, αυτόματα ενεργοποιείται δίνοντάς σου ακόμη και 50% πρόσθετο γέμισμα.Όταν θα επαναφορτίσεις το κινητό σου, αυτόματα θα επαναφορτιστεί και η ρεζέρβα.

4. Τι να κάνεις αν σου έκλεψαν το κινητό? Οι έμποροι κινητών διατηρούν κρυφή αυτήν την πληροφορία ώστε ο κλέφτης να συνεχίσει να χρησιμοποιεί τις υπηρεσίες της κινητής τηλεφωνίας και να καταναλώνει και παράλληλα, το θύμα της κλοπής, να αγοράσει άλλο κινητό και να συνεχίσει και αυτό να καταναλώνει. Είναι ανάγκη να αποκτήσεις το serial number του κινητού σου. Πληκτρολόγησε *#06# και στην οθόνη σου θα εμφανιστεί ένας κωδικός. Αυτός ο κωδικός, μοναδικός στον κόσμο, είναι το serial number του κινητού σου. Σημείωσέ τον και φύλαξέ τον κάπου. Αν σου κλέψουν το κινητό, ειδοποίησέ τον παροχέα σου και δώστου αυτό τον αριθμό. Αυτό σημαίνει ότι το κινητό σου θα μπλοκαριστεί τελείως ακόμη και αν ο κλέφτης αλλάξει την κάρτα SIM. Πιθανόν να μην ανακτήσεις το κινητό σου αλλά τουλάχιστον θα έχεις τη βεβαιότητα ότι ο κλέφτης δεν θα το χρησιμοποιήσει ποτέ. Το ΣΗΜΑΝΤΙΚΟΤΕΡΟ είναι ότι αν όλοι το εφαρμόσουμε αυτό, η κλοπή κινητών είναι κάτι το τελείως άχρηστο.

Σήμερα είναι η δική μου γιορτή!

Γεννήθηκα σ'ένα μεγάλο τετράγωνο σπίτι από γυαλί και το πρώτο πράγμα που θυμάμαι είναι πολλά μικρά ψαράκια γύρω μου, σαν εμένα. Ήταν τ'αδελφάκια μου, τη μανούλα μας όμως δεν την είδαμε ποτέ. Μεγαλώσαμε με φροντίδα από ανθρώπους και περνούσαμε καλά, γιατί είχαμε ο ένας τον άλλον.
Κάποια μέρα μας χώρισαν κι εγώ μαζί με άλλα τρία αδελφάκια μου, πορτοκαλιά σαν εμένα, βρεθήκαμε σ'ένα ωραίο σπίτι, μεγαλύτερο, με ζωντανά φυτά, σαλιγκαράκια και διάφορα διακοσμητικά, όπου όλη μέρα παίζαμε και κυνηγιόμασταν αμέριμνα. Δεν κράτησε όμως για πολύ.
Μετά από λίγες μέρες ήρθε μια κυρία μ'ένα παιδάκι κι αφού μας κοίταξαν όλους για κάμποση ώρα, το παιδάκι έδειξε με το δάχτυλό του εμένα. Τότε ο κύριος που μας φρόντιζε μ'έπιασε με μια απόχη και μ'έβαλε σε μια μικρή στρογγυλή γυάλα. Πανικοβλήθηκα! Κολυμπούσα γύρω γύρω και δεν καταλάβαινα πού βρίσκομαι! Αυτός ο χώρος έμοιαζε να μην έχει αρχή και τέλος, όσο κι αν κολυμπούσα βρισκόμουν συνεχώς στο ίδιο σημείο!
Το κοριτσάκι, Χαρούλα το έλεγαν, κρατούσε στην αγκαλιά του τη γυάλα μου και μου μιλούσε συνεχώς. Στην αρχή φοβόμουν πολύ, αλλά σιγά σιγά την συνήθισα και μου άρεσε. Σκέφτηκα ότι απέκτησα επιτέλους μια ανθρώπινη οικογένεια κι ίσως δε θα ήταν τόσο άσχημα να ζω μαζί τους - αν και μου έλειπαν πολύ τ'αδελφάκια μου και το μεγαλύτερο σπίτι που είχα.
Την πρώτη βδομάδα περνούσαμε καλά. Μέχρι το μεσημέρι έβλεπα μόνο τη μαμά, εκείνη όμως έκανε δουλειές και δε μου έδινε σημασία. Όταν όμως ερχόταν η Χαρούλα, με τάιζε, μου μιλούσε κι ήμουν πολύ χαρούμενος! Πολλές φορές μ'εκνεύριζε βέβαια, γιατί έβαζε το χέρι της μέσα στη γυάλα μου και προσπαθούσε να με πιάσει, αλλά στο τέλος το συνήθισα κι αυτό κι έγινε το παιχνίδι μας. Μου άλλαζε το νεράκι μου κάθε μέρα, αλλά και πάλι δεν ήταν τόσο καθαρό και νόστιμο όσο εκείνο που είχα όταν ζούσα με τ'αδέλφια μου. Τουλάχιστον όμως δεν υπέφερα. Για μια βδομάδα. Τόσο κράτησε.
Όσο περνούσε ο καιρός η Χαρούλα δεν ασχολούταν πια τόσο πολύ μαζί μου. Δεν περνούσε αρκετή ώρα κοντά μου, δε μου μιλούσε, παρά μόνο μου πετούσε το φαί μου βιαστικά κι έφευγε. Οι αλλαγές νερού έγιναν πιο αραιές. Άρχισε να μαλώνει με τη μαμά εξ αιτίας μου. Εκείνη της έλεγε να με καθαρίσει, ότι είμαι δική της ευθύνη κι αν δε μπορούσε να το κάνει, η μαμά θα με άφηνε να πεθάνω! Φυσικά δεν πίστεψα ότι το εννοούσε, ήξερα ότι το έλεγε μόνο για να την φοβερίσει. Έκανα λάθος.
Η Χαρούλα σιγά σιγά με ξέχασε εντελώς, σα να μην υπήρχα μέσα στο σπίτι τους. Ξεχνούσε μέχρι και να με ταϊσει κι όταν το θυμόταν μου πετούσε όλο το φαγητό μαζεμένο. Εγώ όμως δεν προλάβαινα να το φάω και το νερό μου βρώμιζε όλο και περισσότερο.
Προσπαθούσα να της τραβήξω την προσοχή κολυμπώντας όμορφα, πηδώντας όσο μπορούσα πιο ψηλά - μάταιος κόπος. Εκείνη δε μου έδινε σημασία. Με κάθε ανάσα που έπαιρνα καιγόμουν ολόκληρος. Το σώμα μου είχε βγάλει άσπρα σπυράκια που μ'έτρωγαν πολύ, αλλά μέσα στη γυάλα δεν υπήρχε τίποτα πάνω στο οποίο να μπορώ να ξυστώ. Στο τέλος κουράστηκα και κάθησα στον πάτο. Ανέπνεα αργά και δεν μπορούσα να κρατήσω την ισορροπία μου. Τροφή υπήρχε παντού γύρω μου αλλά δε μπορούσα να φάω, με πονούσε το στομάχι μου φρικτά.
Εκείνο το απόγευμα ήταν όλοι μαζεμένοι στο σαλόνι κι έβλεπαν τηλεόραση. Τότε άκουσα έναν άνθρωπο να λέει ότι σήμερα είναι η Παγκόσμια Μέρα των Ζώων και γιορτάζουν όλοι οι μικροί μας φίλοι. Κι εγώ δηλαδή! Σήμερα είναι η δική μου γιορτή, σκέφτηκα! Δε μπορεί να μην το άκουσαν, δε μπορεί να μην κάνουν κάτι για μένα σήμερα!
Μ'αυτές τις σκέψεις βρήκα τη δύναμη και κολύμπησα μέχρι την επιφάνεια. Έκανα μια απελπισμένη προσπάθεια ν'αναπνεύσω κι έβγαλα το κεφαλάκι μου όσο μπορούσα πιο έξω απ'το νερό για να κάνω θόρυβο. Η Χαρούλα μιλούσε στο τηλέφωνο και δε με πρόσεξε καν. Η μαμά γύρισε προς το μέρος μου κι είπε μόνο: "ακόμα δεν ψόφησε αυτό το ψάρι;".
Βυθίστηκα ξανά κι έμεινα ακίνητος. Δεν είχα άλλο κουράγιο. Το μυαλό μου έτρεξε στην εποχή που κολυμπούσα ξένοιαστος με τ'αδελφάκια μου στο μεγάλο σπίτι με τα φυτά. Πού να είναι άραγε εκείνα τώρα; Να είχαν καλύτερη τύχη από μένα;...
Τα μάτια μου έτσουζαν κι έβλεπα θολά. Γύρισα στο πλάι κι ένιωθα σα να πετάω μέσα σε μια φωτιά. Άνοιξα το στόμα μου και φώναξα "Βοήθεια!", αλλά μόνο μπουρμπουλήθρες ανέβηκαν στην επιφάνεια. Πέθαινα, το καταλάβαινα...
Εκείνη τη μέρα, 4 Οκτωβρίου, που ήταν η δική μου γιορτή, τελείωσε το σύντομο ταξίδι μου στον κόσμο των ανθρώπων...

Η τρίτη ηλικία

Η σημερινή μέρα 1η Οκτωβρίου, είναι αφιερωμένη στην τρίτη ηλικία. Το ότι δε θα έπρεπε να περιμένουμε μια μέρα το χρόνο για να θυμηθούμε τον παππού και τη γιαγιά μας, είναι γεγονός βέβαια, πλην όμως με την αφορμή του θεσμού της μέρας αυτής, ας τους αφιερώσουμε λίγο από τον χρόνο μας για να τους δώσουμε όσα τους αξίζουν: Αγάπη, σεβασμό και συντροφικότητα.

Κάθε φορά που κοιτάζετε έναν ηλικιωμένο άνθρωπο να θυμάστε ότι κοιτάζετε τον εαυτό σας στον καθρέφτη του μέλλοντος και να του φερθείτε όπως θα θέλετε να σας φερθούν, τόσα χρόνια μετά...

Το παρακάτω βίντεο είναι αφιερωμένο σε όλους τους μοναχικούς παππούδες και γιαγιάδες αυτού του κόσμου. Εύχομαι να μην είναι οι δικοί σας.... Καλό μήνα σε όλους!