Η στιγμή της αλήθειας!

Πόσα και πόσα ακούγονται γι αυτή την εκπομπή που έσκασε σα βόμβα φέτος στις οθόνες μας! Όλα τα κανάλια, όλα τα πρωινά, μεσημεριανά, ασχολούνται με τη στιγμή της αλήθειας και την παρουσιάστριά του. Λες κι είναι δική της η εκπομπή, λες κι εκείνη επινόησε το κόνσεπτ και τις ερωτήσεις, τέλος πάντων. Άλλο κεφάλαιο αυτό.

Θα σας πω την άποψή μου, που είναι εντελώς αντίθετη με την άποψη που επικρατεί. Βέβαια υπάρχει και υποκρισία. Όποιον ρωτήσεις σου λέει "δεν το βλέπω", ενώ το βλέπει. Το βλέπει και το χαίρεται. Αλλά λέει ότι το βλέπει για να το κατακρίνει, να λέει "πω,πω, κατάντια, εξευτελισμός, σα δε ντρέπονται!" Αλλά το βλέπει.

Εγώ το βλέπω και ομολογώ πως το παρακολουθώ με ενδιαφέρον. Βαθύτατα με προβληματίζει και μου κεντρίζει την περιέργεια η ψυχοσύνθεση των ανθρώπων. Και δεν το λέω με την έννοια του οίκτου "πω,πω τους καημένους". Διαπιστώνω πόσα πράγματα συμβαίνουν στον καθένα μας κι ο διπλανός μας δε θα τα φανταζόταν ποτέ. Μη νομίζετε ότι κάτι έχει αλλάξει από τα προηγούμενα χρόνια. Απλώς τώρα βγαίνουν στη φόρα. Κάποτε έμεναν όλα κρυφά.

Θα μου πείτε, πρέπει να βγαίνουν στη φόρα; Γιατί να μη μένουν μια χαρά κρυφά; Θα σας πω ότι αν με ρωτάτε προσωπικά, όχι, δε θα έβγαζα στη φόρα τόσο προσωπικά πράγματα. Δε θα πλήγωνα ποτέ τον σύντροφό μου ή τους φίλους μου αποκαλύπτοντας αλήθειες που θα τους πλήγωναν. Αλλά αφού υπάρχουν άνθρωποι εκεί έξω που έχουν την τόλμη, το θάρρος, το θράσσος να το κάνουν, καλά κάνουν και το κάνουν. Κι εμείς οι υπόλοιποι που παρακολουθούμε κι ανεβάζουμε την τηλεθέαση τους θαυμάζουμε κατά βάθος, γιατί κάνουν κάτι που εμείς δε θα τολμούσαμε ποτέ, για όλα τα λεφτά του κόσμου!

Με ενοχλεί όλη αυτή η κατακραυγή για το συγκεκριμένο παιχνίδι. Ένα παιχνίδι είναι, ένα τηλεοπτικό πρόγραμμα, πολύ κακό για το τίποτα. Θες το βλέπεις, θες δεν το βλέπεις. Δε σε ανάγκασε κανείς, ούτε να συμμετέχεις, ούτε να παρακολουθείς.

Γιατί κανείς από όσους φωνάζουν και σχίζουν τα ρούχα τους δεν παραδέχεται ότι αυτή είναι η αλήθεια; Γιατί δεν προβληματίζεται με τις σχέσεις των ανθρώπων, με τα τόσα πολλά μυστικά που κρύβουμε ο ένας απ'τον άλλον; Γιατί δεν βλέπει πόσα προβλήματα έχουν δημιουργήσει οι γονείς στα παιδιά τους για να τα έχουν φτάσει σ'αυτό το σημείο; Γιατί τον ενοχλεί που ΛΕΝΕ την αλήθεια κι όχι η αλήθεια αυτή καθ'αυτή;

Εγώ τη βλέπω την εκπομπή. Και προβληματίζομαι και διδάσκομαι. Δεν κατηγορώ κανέναν, ούτε νευριάζω που το κανάλι θησαυρίζει εκμεταλευόμενο τις ανθρώπινες αδυναμίες. Δεν αγοράζονται όλα με το χρήμα. Όταν όμως κάποια αγοράζονται, κάτι σημαίνει αυτό. Ψάχνω να βρω αυτό που σημαίνει λοιπόν και οι μόνοι με τους οποίους νευριάζω είναι αυτοί που υποκρίνονται τους ηθικούς κι αναμάρτητους και ρίχνουν το λίθο τους σε εκείνους που έχουν την τόλμη να παραδέχονται τον έκλυτο βίο τους και την ανηθικότητά τους. Και που ουσιαστικά δε διαφέρουν σε τίποτα από τους ίδιους.

Περιμένω ν'ακούσω και τη δική σας άποψη, τη δική σας αλήθεια.

Αγάπη είναι...

Αγάπη είναι να μπορείς
Τα όρια να υπερβείς
Κι εκεί που όλα σταματούν
Να συνεχίζεις

Αγάπη είναι να νικάς
Φόβους και πίκρες να πατάς
Κι όσο κι αν σε ποδοπατούν
Να μη λυγίζεις

Αγάπη είναι να γελάς
Κάθε πρωί όταν ξυπνάς
Ν’ακούς πουλιά που κελαηδούν
Και να δακρύζεις

Αγάπη είναι να ξεχνάς
Τα λάθη του να προσπερνάς
Κι όταν τα χείλη σιωπούν
Εσύ να ελπίζεις

Αγάπη είναι να μπορείς
Να επιμένεις στο εμείς
Μέχρι τα μάτια του να δουν
Πως την αξίζεις

Μαμακοίτα!

"Μαμακοίτα" είναι ίσως η πιο αγαπημένη λέξη των παιδιών προσχολικής και πρώτης σχολικής ηλικίας. Έτσι, όλο μαζί, σα μια λέξη, βουίζει στα αυτιά των περισσότερων μαμάδων, ειδικά όταν βρίσκονται με τα παιδιά τους σε πάρκα, κούνιες, θάλασσα και άλλους εξωτερικούς χώρους, όπου τα βλαστάρια μας θέλουν να μας επιδείξουν τις ικανότητές τους.

Όμως αυτό είναι που θέλουν πραγματικά; Όχι, θα σας απαντήσω. Αυτό που πραγματικά επιθυμούν είναι την επιβράβευση για το κατόρθωμά τους. Τον θαυμασμό, την αποδοχή μας. Αυτή είναι η τροφή της παιδικής ψυχής.

Θυμάμαι όταν είχα την κόρη μου γύρω στα πέντε, πηγαίναμε σε κάτι κούνιες στη γειτονιά, μαζί με μια άλλη κοπέλα και τον γιο της κι εμείς πίναμε τον καφέ μας που κουβαλούσαμε μαζί στο σέικερ, προκειμένου να παίξουν τα παιδιά. Η Χριστίνα ξεχνούσε και την ύπαρξή μου. Σχεδόν ποτέ δε με φώναζε για κάτι, έπαιζε με τα άλλα παιδιά και μόνο όταν ήθελε κάτι (νερό, τσίσα, να την κουνήσω), τότε με θυμόταν! Αντίθετα το αγοράκι της φίλης μου όλη την ώρα φώναζε: μαμακοίτα, μαμακοίτα! Με αυτό τον τονισμό, όπως το διαβάζετε! Από τις πολλές φορές που το έλεγε, το είχε κάνει μια λέξη, για ευκολία. Εκείνη δυσανασχετούσε, μου έλεγε "αχ, άρχισε πάλι το "μαμακοίτα", στιγμή δε μ'αφήνει να ησυχάσω!". Τον κοιτούσε βέβαια όταν πια την είχε φωνάξει δυο-τρεις φορές, βιαστικά και με υποκριτικό χαμόγελο, λέγοντας "μπράβο, μπράβο", αλλά εννοώντας "άντε, ξεφορτώσου με τώρα!".

Με ρώτησε λοιπόν γιατί το δικό μου παιδί συμπεριφερόταν έτσι κι έδειχνε τόσο ανεξάρτητη και χαρούμενη (ο δικός της γιος ήταν σα να είχε ένα διαρκές άγχος). Της είπα τότε ότι εγώ είχα κοιτάξει την κόρη μου όλη αυτή την ώρα πολύ περισσότερες φορές απ'ότι εκείνη το γιο της. Κι η κόρη μου βέβαια το ήξερε αυτό, το ένιωθε, την είχε αυτή τη βεβαιότητα. Υπήρχαν φορές που ενώ μιλούσα με τη φίλη μου κι έπινα τον καφέ μου, έβλεπα τη Χριστίνα και της χαμογελούσα, ή με το ύφος μου της έλεγα "μπράβο", για κάτι σπουδαίο που είχε κάνει, κάποιο σκαρφάλωμα ή κάτι άλλο. Υπήρχαν φορές που εκεί που μιλούσα με τη φίλη μου και χωρίς να αποσπάμαι από την κουβέντα μου, γυρνούσα κι έλεγα στο παιδί "όχι εκεί Χριστίνα ή μην πηγαίνεις τόσο ψηλά". Ή απλά την κοιτούσα και της έκλεινα το μάτι ή της έκανα με το χέρι μου το σήμα του "καλό", ξέρετε αυτό με τον προτεταμένο αντίχειρα. Δε χρειάστηκε ούτε μια φορά το παιδί να μου φωνάξει "κοίτα με", απλά γιατί ήξερε, ένιωθε πως την κοιτάζω.

Είναι φυσικό τα παιδιά σε αυτή την ηλικία να είναι εγωκεντρικά και ν'απαιτούν την αμέριστη προσοχή μας. Κι εμείς οφείλουμε να τους τη δίνουμε, αλλά όχι όταν πια θα έχουν φτάσει στο σημείο να τη ζητάνε με αγωνία. Πρέπει να τους τη δίνουμε έτσι κι αλλιώς, σε κάθε μικρό ή μεγάλο τους κατόρθωμα, όσο ασήμαντο κι αν φαίνεται σε μας.

Φυσικά για όλα υπάρχει ένα μέτρο. Βάζουμε όρια στα παιδιά και τα κάνουμε ευτυχισμένα - δε θα πάψω να το λέω. Παιδί χωρίς όρια είναι ένα δυστυχισμένο παιδί. Εκείνο μας δοκιμάζει, πειραματίζεται, για να βρει τα όριά του. Πρέπει να είμαστε σαφείς σε αυτό το θέμα των ορίων. Και πάντα, μα πάντα, να τηρούμε τις υποσχέσεις μας.

Για παράδειγμα, ενώ εμείς μιλάμε στο τηλέφωνο, το μικρό μας απαιτεί να το προσέξουμε, να δούμε τη ζωγραφιά που μόλις έκανε ή κάτι άλλο. Μας φωνάζει, μας τραβάει ή και μας χτυπά - οτιδήποτε μπορεί να τραβήξει ενδεχομένως την προσοχή μας. Εμείς τότε διακόπτουμε για μια στιγμή το τηλεφώνημά μας και του λέμε ήρεμα "μόλις τελειώσω θα δω τη ζωγραφιά σου και θα κάτσουμε μαζί να φτιάξουμε μια άλλη. Σε πέντε λεπτά". Φροντίζουμε όμως να είναι όντως 5 τα λεπτά και να κάνουμε τη ζωγραφιά μαζί του. Μια φορά αν το ξεγελάσουμε είναι αρκετή για ν'ανατραπούν όλες οι ισορροπίες.

Τα παιδιά που συνήθως είναι τόσο απαιτητικά και δείχνουν ενοχλητικά για τους γύρω επειδή δεν αφήνουν τους γονείς τους σε ησυχία, είναι τα ανασφαλή παιδιά. Αντιθέτως, τα χορτασμένα από προσοχή κι ενδιαφέρον παιδιά, ποτέ δε συμπεριφέρονται δημόσια με αυτόν τον τρόπο. Έχουν εισπράξει προσοχή κι ενδιαφέρον από τότε που γεννήθηκαν, είναι σίγουρα για τα συναισθήματα των γονιών τους απέναντί τους και νιώθουν ευτυχία και ασφάλεια. Έτσι, όταν βγαίνουν έξω για τη βόλτα τους, κοιτάνε να διασκεδάσουν , να παίξουν με άλλα παιδιά και δε ζητούν συνεχώς την επιβεβαίωση. Εάν τη ζητούν, σημαίνει πως τους λείπει κι αυτό είναι κάτι που πρέπει να διορθώσετε άμεσα.

Αν λοιπόν έχετε παιδιά σε αυτή την ηλικία και το "μαμακοίτα" έχει γίνει η καραμέλα τους, μην τα μαλώνετε, μην αδιαφορείτε, αλλά σκεφτείτε πού έχετε κάνει λάθος εσείς.

Είναι σημαντικό για το παιδί σας να αποκτήσει αυτοπεποίθηση ώστε να μην έχει διαρκώς ανάγκη την αποδοχή των άλλων. Αν του πετάτε ένα "μπράβο" αδιάφορα και γυρνάτε από την άλλη, δεν κάνετε τίποτα. Σε κάθε του βήμα, σε κάθε του κατόρθωμα, όσο μικρό κι αν είναι, πρέπει να στέκεστε με ενδιαφέρον στο πλάι του και να το επιβραβεύετε. Για κάτι μικρό δείχνετε μικρό ενθουσιασμό και για κάτι πιο σημαντικό, μεγαλύτερο ενθουσιασμό. Έτσι θα το βοηθήσετε να ξεχωρίσει τα μικρά από τα μεγάλα και θα το πείσετε βέβαια ότι το ενδιαφέρον σας είναι ειλικρινές και γνήσιο κι όχι υποκριτικό.

Ακόμα κι αν έχετε κάνει στραβή αρχή, μην απογοητεύεστε, είναι στο χέρι σας να διορθώσετε την κατάσταση. Μπορεί αρχικά να κουραστείτε και να "ξεβολευτείτε", αλλά τελικά η ποιότητα της ζωής σας θα βελτιωθεί, τα παιδιά σας θα είναι πιο ευτυχισμένα κι εσείς θα μπορείτε ν'απολαύσετε πιο ξένοιαστα τη βόλτα και τον καφέ σας!

Από Δρυ παλιά κι από πέτρα / Νοέλ Μπάξερ

Παραβρέθηκα χθες στην παρουσίαση του βιβλίου της Νοέλ Μπάξερ "Από Δρυ παλιά κι από Πέτρα" στο βιβλιοπωλείο Ευρυπίδης στη στοά, στο Χαλάνδρι. Η έκπληξη για μένα δεν ήταν το βιβλίο αυτό καθ'αυτό, αφού το είχα ήδη διαβάσει και το είχα ερωτευτεί. Η έκπληξη ήταν η ίδια η συγγραφέας του, η γλυκύτατη και ρομαντική Νοέλ.

Συνηθίζω να μιλάω για τα βιβλία που αγάπησα, παρά για τους συγγραφείς του, όμως εδώ θα κάνω μια εξαίρεση. Η προσωπικότητα της Νοέλ με κέρδισε και σπάνια μου συμβαίνει να νιώθω τόση συμπάθεια για έναν άνθρωπο που γνώρισα μόλις για λίγες ώρες.

Ας πάμε πρώτα στο βιβλίο όμως. Διαβάζουμε στο οπισθόφυλλο:

Ήρθε η ώρα να σου πω για το σκισμένο γράμμα, για ένα τόπι κασμίρι και για μια Κύπρια που μύριζε η αγκαλιά της πασχαλιά. Για μια μαγευτική πόλη, τη Σμύρνη μου, που κάηκε σαν φωτογραφία και για ένα πλοίο που μετέφερε μια γυναίκα που έσταζε γάλα. Για μια Τουρκάλα που χάθηκε και σώθηκε μόνο το τραγούδι της. Κι αν θέλεις, μόνο αν το θέλεις, θα σε αφήσω να κρατήσεις στα χέρια σου τα δυο μονάκριβα κλειδιά μου, του σπιτιού στο Αϊδίνι και του σπιτιού στη Σμύρνη. Από το Αϊδίνι και τη Σμύρνη ως την Κύπρο, την Αθήνα και την εξωτική Ινδία, ξεδιπλώνεται η ιστορία μιας σύγχρονης Πηνελόπης με φόντο τις Χαμένες Πατρίδες. Γύρω από την Πηνελόπη, σαν γαϊτανάκι, πρόσωπα που τη σημάδεψαν: η Ζόι, ο Καλφατζής που "ξέρει να σώζει", ο Παρασκευάς με το "παρασκευάκι" του, η Κατίνα που ο "Ιορδάνης της πέθανε", ο βροχερός Φίλιππος και ο φωτεινός Φώτης, η μαγείρισσα η Φραγκώ… Ένα πληθωρικό μυθιστόρημα, που στριφογυρίζει με τρυφερότητα γύρω από την ιστορία του ελληνικού 20ου αιώνα, πλημμυρισμένο με εικόνες και μυρωδιές εποχής.

Θα είμαι σύντομη: ΕΙΝΑΙ ΕΝΑ ΚΑΤΑΠΛΗΚΤΙΚΟ ΒΙΒΛΙΟ! Μαζί με τον Χορό των Μυστικών της Ελένης Τσαμαδού, το κατατάσσω στα ωραιότερα βιβλία που έχω διαβάσει στη ζωή μου.

Με τις δυο αγαπημένες μου συγγραφείς, Νοέλ Μπάξερ και Ελένη Τσαμαδού

Καθαρή λογοτεχνία, με ιστορικά στοιχεία, μνήμες, αισθήσεις, έρωτα, αγάπη, πόνο αλλά κυρίως: Μυρωδιές! Αυτό είναι το πρωτοποριακό στοιχείο του βιβλίου αυτού. Σου μεταφέρει μυρωδιές. Δε ζεις απλός με τους ήρωές του, αγαπάς, πονάς, ερωτεύεσαι, κλαις, νοσταλγείς και μυρίζεις. Είναι μαγικός ο τρόπος που το κάνει αυτό η Νοέλ. Σε μεταφέρει κυριολεκτικά στον χρόνο και στον τόπο που διαδραματίζονται τα γεγονότα.

Μας είπε ότι η ηρωίδα της η Πηνελόπη είναι φανταστική. Αρνούμαι να το πιστέψω. Η Πηνελόπη υπήρξε, την έζησα και την αγάπησα τόσο πολύ που είναι αδύνατον να δεχτώ ότι δεν υπήρξε παρά μόνο στη φαντασία της συγγραφέως. Είναι τόσο αληθινή και απόλυτα διαχρονική, που πιστεύω πως ζει ακόμα και σήμερα. Και σίγουρα ζει μέσα σε κάθε γυναίκα που αγάπησε και πόνεσε. Σε κάθε γυναίκα που δόθηκε ολόψυχα στην οικογένεια και στην πατρίδα. Στην χαμένη πατρίδα. Εκεί που υπάρχει μια πόρτα που ανοίγει το κλειδί που κρατά στην τσέπη της.

Η Νοέλ έχει κάνει κάτι ακόμα μαγικό. Έχει συνδέσει την Οδύσσεια του Ομήρου με το μυθιστόρημά της μ'έναν τρόπο τόσο φυσικό, που εύλογα μου γέννησε το ερώτημα: από την Οδύσσεια εμπνεύστηκε να το γράψει ή αφού το έγραψε έκανε τη σύνδεση με το ομηρικό έπος; Μου απάντησε πως ισχύει το δεύτερο και τη θαύμασα ακόμα περισσότερο.

Νιώθω πως αν πω κι άλλα λόγια για το βιβλίο θα το υποτιμήσω. Είναι τέτοιο το μεγαλείο του που δεν έχω εγώ την ικανότητα να το περιγράψω με απλότητα. Βαθιά συγκινητικό, αγγίζει καρδιές και ξυπνά συναισθήματα πρωτόγνωρα. Πόσο ανακουφίστηκα όταν άκουσα την Νοέλ στην παρουσίαση να λέει: "Κάθε φορά που διαβάζω το βιβλίο μου συγκινούμαι και δακρύζω σε πολλά σημεία". Με συγκλόνησε αυτή η δήλωσή της, δικαίωσε τα δικά μου συναισθήματα.

Απόσπασμα από το βιβλίο θα βρείτε εδώ . Εμένα να μου επιτρέψετε να σας μεταφέρω το δικό μου αγαπημένο κομμάτι (αν και δυσκολεύομαι αφάνταστα να ξεχωρίσω):

Στο λιγοστό φως που έμπαινε από τις γρίλιες, παρατηρούσα το χέρι του Τζόνι. Όταν τον πήρε ο ύπνος, το άφησε στο χέρι μου. Το μελέτησα απ'άκρη σ'άκρη. Τους ρόζους, τα κοντοκομμένα νύχια, ένα βαθύ κόψιμο που έτρεφε, τις γραμμές της παλάμης. Ήταν χαλαρό σαν λιποθυμισμένο πουλάκι.

Σαν λευκό περιστεράκι στον μαύρο ουρανό. Η κακή περιπέτεια τελείωσε, περιστεράκι. Μπορείς να συνέλθεις τώρα.

Ο Τζόνι είχε παραδοθεί στον ύπνο με την αθωότητα των παιδιών μας. Άκουγα την ανάσα του, τραγουδιστή, με τον αδιάκοπο ρυθμό ακούραστης μηχανής που ανεβαίνει τις ανηφόρες χωρίς να αγκομαχάει. Τον θαύμασα για την αντοχή που είχε ακόμα και στον ύπνο του. Εκείνο το βράδυ ένιωσα πως τον είχα αγαπήσει πολύ βαθιά. Πάρα πολύ βαθιά. Πότε τον αγάπησα τόσο πολύ; αναρωτήθηκα.

Μυστήρια η διαδικασία της αγάπης. Αγαπάς, και σε ένα πιο εσωτερικό επίπεδο, που προφανώς βρίσκεται κάτω από τις αισθητήριες απολήξεις και δεν το αισθάνεσαι, ο εσωτερικός μηχανισμός συνεχίζει να εξορύσσει αγάπη. Βαθαίνει η αγάπη. Κυλάει και την παραγεμίζει το συναίσθημα σαν καυτό μέταλλο. Μέχρι να πάρει η αγάπη νέο, ακόμα πιο ογκώδες σχήμα όταν ανέλθει στη συνείδηση, εκεί που κυριαρχεί η ψυχρή λογική σου.

Πότε τον αγάπησα τον Τζόνι τόσο πολύ και δεν το ένιωσα;...

Κι ας πάμε τώρα στη χθεσινή βραδιά. Το βιβλίο παρουσίασε η αγαπημένη μου Ελένη Τσαμαδού και λυπάμαι γιατί λόγω της φρικτής κίνησης δεν πρόλαβα να την παρακολουθήσω απ'την αρχή. Έχασα και το κομμάτι εκείνο που εξήγησε τον τίτλο του βιβλίου - φράση από την Οδύσσεια, όταν ρώτησε η Πηνελόπη τον Οδυσσέα από πού είχε έρθει, ποιά ήταν η πατρίδα του. "Μη ρωτάς το γένος μου κι ο τόπος μου ποιός είναι, μη μου γεμίσει την καρδιά καημούς η θύμησή τους. Γεννήθηκα σε μια παλιά δρυ. Από μια, χαμένη, πέτρα". Είχαν την καλοσύνη όμως οι κυρίες να μου το εξηγήσουν μετά, κατ'ιδίαν.

Η Νοέλ με γνώρισε, κατάλαβε ποιά ήμουν με το που μπήκα στην αίθουσα και της χαμογέλασα. Χωρίς να έχουμε συναντηθεί ποτέ, χωρίς να έχουμε καν μιλήσει, με γνώρισε. Και μου χαμογέλασε πίσω, με κείνη τη ζεστασιά των παλιών γνώριμων. Όταν τελείωσε η παρουσίαση με ενθουσιασμό με κάλεσε να ακολουθήσω την παρέα της σε γειτονική ταβερνούλα, όπου δίπλα στο τζάκι, με καλό κρασάκι και νόστιμους μεζέδες ανταλλάξαμε λόγια καρδιάς. Στην παρέα μας η Ελένη Τσαμαδού με τον σύζυγό της, άλλοι φίλοι και η Πόπη Γαλάτουλα, η δική μας Πόπη των εκδόσεων Ψυχογιός. Και βέβαια η κορούλα μου - μεγάλη μου χαρά που με συνόδεψε!

Η Νοέλ και η Ελένη στην ταβέρνα ανοίγουν με χαρά τα δώρα που αντάλλαξαν

Περάσαμε πάρα πολύ ωραία. Χάρηκα τόσο πολύ που γνώρισα τον άνθρωπο μέσα από την συγγραφέα και τη συγγραφέα μέσα από τον άνθρωπο. Η Νοέλ μου έκανε το ωραιότερο ίσως κοπλιμέντο που μου έχουν κάνει στη ζωή μου. Με κοίταξε στα μάτια και μου είπε "Είσαι πολύ λαμπερή!" Σ'ευχαριστώ Νοέλ, δε θα το ξεχάσω ποτέ αυτό!

Έχω δυο λοιπόν προτάσεις για σας: Να διαβάσετε το βιβλίο αυτό, γιατί θα είναι η καλύτερη επένδυση χρημάτων που θα έχετε κάνει και να παρακολουθήσετε την επόμενη παρουσίαση της Νοέλ Μπάξερ, γιατί είναι ένας άνθρωπος που θα σας γοητεύσει με την αύρα της και θα σας μαγέψει με το χαμόγελό της και τον αυθορμητισμό της.

Συγχαρητήρια Νοέλ για το εξαιρετικό δημιούργημά σου και καλή επιτυχία! Θα φτάσεις πολύ ψηλά γιατί το αξίζεις!

Το βιογραφικό της Νοέλ εδώ. Περισσότερα για το βιβλίο της εδώ.

Και βέβαια επισκεφτείτε την στο ιστολόγιό της: http://noellebaxer.psichogios.gr/

Ηλεκτρονική λέσχη ανάγνωσης στο φόρουμ εκδόσεων Ψυχογιός

Με μεγάλη μου χαρά σας ενημερώνω φίλοι μου ότι έχει επιλεχθεί το βιβλίο μου για να συζητηθεί από την ηλεκτρονική λέσχη ανάγνωσης του φόρουμ των εκδόσεων Ψυχογιός. Είναι μια πρωτοποριακή ιδέα, με νεανικό αέρα, που εκμεταλεύεται την τεχνολογία για να φέρει κοντά μια παρέα ανθρώπων που συζητούν γύρω από ένα βιβλίο. Τα δύο προηγούμενα βιβλία που έχουν συζητηθεί είναι το "Βαλς με Δώδεκα Θεούς" της Λένας Μαντά και το "Αθηνά, ευτυχώς που δε γεννήθηκα όμορφη" του Κ. Καρακάση. Μεγάλη μου τιμή λοιπόν που το δικό μου βιβλίο είναι το επόμενο.

Όπως θα δείτε από τα λινκς που ακολουθούν, τίθενται διάφορα ζητήματα γύρω από το περιεχόμενο του βιβλίου και οι αναγνώστες απευθύνουν ερωτήσεις απευθείας στους συγγραφείς. Μια ανοιχτή επικοινωνία λοιπόν μεταξύ συγγραφέα και αναγνώστη η οποία θεωρώ ότι έχει εξαιρετικό ενδιαφέρον και σαφώς την επικροτώ και την υποστηρίζω.

Αν λοιπόν έχετε διάθεση και χρόνο, όσοι από σας έχετε διαβάσει Το Παιδί της Αγάπης, μπορείτε να γραφτείτε με απλό τρόπο στο φόρουμ και να συμμετάσχετε στη συζήτηση με οποιαδήποτε ερώτηση ή τοποθέτηση. Ένας διάλογος είναι πολύ πιο εποικοδομητικός κι ενδιαφέρον από μια απλή κριτική ενός βιβλίου.

Η συζήτηση έχει ήδη ξεκινήσει και είστε όλοι ευπρόσδεκτοι. Αρκεί απλά να γραφτείτε μέλος στο φόρουμ: http://forum.psichogios.gr/smf/index.php

Για τις λέσχες ανάγνωσης γενικά ενημερωθείτε εδώ: http://forum.psichogios.gr/smf/index.php?board=41.0

Η συζήτηση για το δικό μου βιβλίο γίνεται εδώ:

http://forum.psichogios.gr/smf/index.php?board=47.0

Spam!

Καθημερινά λαμβάνω καμιά δεκαριά μέιλς με spam περιεχόμενο, τα οποία ευτυχώς πηγαίνουν κατευθείαν στην κατηγορία "ανεπιθύμητη αλληλογραφία", αλλά καμιά φορά ξεφεύγουν και εισβάλουν στα εισερχόμενά μου. Τα περισσότερα είναι διαφημιστικά και τα σβήνω κατευθείαν, κάποια όμως μου τραβούν την προσοχή και τα διαβάζω. Φυσικά ποτέ δεν ανοίγω επισυναπτόμενο αρχείο, αν και τα περισσότερα δεν έχουν καν κάτι τέτοιο. Το περιεχόμενό τους όμως ειλικρινά μου κίνησε την περιέργεια και θέλησα να το μοιραστώ μαζί σας, να μου δώσετε τα φώτα σας αν έχετε παρόμοια εμπειρία. Δείτε αυτό για παράδειγμα:

"I am Mr. Ibrahim Milha , A Bahrain national I have been diagnosedwith Esophageal cancer .I have huge amount of money that I will want you and dispatch to charity organizations. And get 20% of this sum reply. Regards,Mr. Ibrahim Milha"

ή αυτό:

"My Dear,How are you together with your family? I hope all is well. Considering the fact, I did not know you in person or even have seen you before but due to the true revelation that I should share this lucrative opportunity with you, I have no choice other than to contact you. So, kindly consider this message essential and confidential.first and foremost I have to introduce myself to you I am Mr.Ahmed Delimah, from Burkina Faso in west Africa, the Audit and Account Manager Bank of Africa (BOA) in Ouagadougou Burkina Faso west Africa.I had the intent to contact you over transfer of fund worth the sum of twenty five million two hundred thousand u.s dollars. (Us$25.2m) for the betterment of our life, I agree that 30% of the total amount will be for you and 70% for me. I need your urgent response on assurance of trust that you will not deny my share when once the fund is transfer to your personal bank account."

Όλες αυτές οι "επιστολές" μιλάνε για μεγάλα χρηματικά ποσά που δήθεν εγώ και μόνο εγώ έχω κερδίσει και ζητούν να επικοινωνήσω μαζί τους προκειμένου να εισπράξω. Άλλα λένε ότι κληρώθηκε το μέιλ μου ή δεν ξέρω εγώ τι άλλο και είμαι η σούπερ τυχερή της ημέρας, μη σας πω και της χρονιάς! Κι αναρωτιέμαι τώρα εγώ, σε τι αποσκοπούν;

Δεν έχω μπει στη διαδικασία ν'απαντήσω για να διαπιστώσω τι θα γίνει παρακάτω κι ούτε θα το κάνω φυσικά, αλλά μπορεί κάποιος να μου πει τι θα γινόταν αν απαντούσα; Και τι έχουν να κερδίσουν αυτοί οι άνθρωποι στέλνοντας αντίστοιχα μέιλ; Πιθανόν κάποιοι να "τσιμπάνε" και να απαντούν. Τι γίνεται μετά; Τι παθαίνουν;...

Εδώ Πολυτεχνείο;

πηγή: ΠΡΕΖΑ TV

Με απόλυτο σεβασμό στη σημερινή επέτειο, δημοσιεύω τα ονόματα των ανθρώπων που χάθηκαν σ'εκείνον τον αγώνα και θρυνώ περισσότερο από τις ζωές που χάθηκαν, τα όνειρα που χάθηκαν, τις ελπίδες που διαψεύστηκαν και την πικρή αλήθεια που λέει πως σήμερα η δική μας γενιά, βολεμένη στον καναπέ και συμβιβασμένη με τα 700 ευρώ αρκείται μόνο να λέει "το Πολυτεχνείο ζει", χωρίς να το βιώνει...


Επιτρέψτε μου φίλοι μου να μην δεχτώ σχόλια στη συγκεκριμένη ανάρτηση, που δεν ειναι ανάρτηση, αλλά φόρος τιμής σε ανθρώπους που τόλμησαν να φωνάξουν, ν'αντιδράσουν, να διεκδικήσουν. Να'στε όλοι καλά, καλή βδομάδα.

Ελλάς το μεγαλείο σου!

Τις παρακάτω εικόνες τις έλαβα με μέιλ από τη φίλη μου τη Φλώρα, που κατά καιρούς μου στέλνει πολλά πετυχημένα κι έξυπνα! Το συγκεκριμένο όμως είναι τόσο αστείο, που θέλησα να το μοιραστώ μαζί σας! Παραθέτω λοιπόν τις εικόνες, μαζί με τα σχόλια, όπως μου το έστειλε. Απολαύστε την αθάνατη πατρίδα μας με τα ωραία της!....

Είμαστε σε αδιέξοδο σε αυτή τη χώρα....

Είναι ευκαιρία σας λέω... !!!

Θες καμιά μπάφλα μωρό μου;

Όλοι οι δρόμοι οδηγούν στο Αρκαλοχώρι...

Ευτυχώς γιατί με τους νεκρούς μου κόβεται η όρεξη...!!!

Μην παρκάρετε! Νο Παρκη! Είναι για να καταλαβαίνουν οι.. ξένοι!

Γιατί μία περμανάντ τη χρειάζονται τα αυτοκίνητά μας...

Α μπράβο! Γιατί αυτά τα ρεζερβέ δεν τα καταλαβαίνω...

Να 'ναι καλά ο ψαράς!!!

Ο ψητάς και ο τυλιγματάς είναι απαραίτητοι σε μια σουβλακερί...

Προσοχή!!! Οι οδηγίες είναι σαφείς

Γάμος ομοφύλων

Είναι μόδα; Είναι πρόκληση; Είναι δικαίωμα; Σίγουρα κάτι είναι, αλλιώς δε θα το συζητούσαμε...

Πρόσφατα έγινε ο πρώτος γάμος αντρών ομοφυλόφιλων στη χώρα μας, στο νησί της Τήλου. Γιατί μόνο εκεί βρέθηκε αντιδήμαρχος πρόθυμος να παντρέψει δυο άντρες μεταξύ τους. Θύελλα αντιδράσεων ακολούθησε, κυρίως από τη μεριά της εκκλησίας. Κι έπειτα βρέθηκαν κι εκείνοι που είπαν "δεν κοιτούν τα χάλια τους οι παππάδες, αυτό τους πείραξε;"

Λέμε ότι είμαστε μια προηγμένη κοινωνία που έχει αποδεχτεί τις σεξουαλικές προτιμήσεις του κάθε ανθρώπου και την ιδιαίτερότητά του. Ότι δε μας ενδιαφέρει τι κάνει ο καθένας στο κρεβάτι του. Και πολλοί από μας αποδεχόμαστε ανθρώπους ομοφυλόφιλους του καλλιτεχνικού χώρου και τους θαυμάζουμε. Και δε μιλώ μόνο για τους σύγχρονους, το πιάνω από την αρχαία ελλάδα μέχρι μεγάλους συγγραφείς, ποιητές και μουσικούς της ιστορίας μας.

Επίσης συναναστρεφόμαστε με τέτοιους ανθρώπους και κάποιοι έχουν και φίλους ομοφυλόφιλους. Κανένα πρόβλημα. Δε ζούμε στον μεσαίωνα.

Όλα αυτά μέχρι εκεί που αρχίζει η πρόκληση. Γιατί όσο το κρατάμε κρυφό, είναι μια χαρά. Όταν όμως έχουμε την τόλμη να το δηλώσουμε τι γίνεται;

Θα έχετε ακούσει πολλές απόψεις και σίγουρα έχετε τη δική σας. Θα ήθελα να την διαβάσω στα σχόλιά σας. Όμως στις απαντήσεις σας θα ήθελα να συμπεριλάβετε και το εξής ερώτημα: Ακόμα κι αν είστε πολύ απελευθερωμένοι και απαλλαγμένοι από κάθε είδους ρατισμό και θεωρείτε αναφαίρετο δικαίωμα των ομοφυλόφιλων να παντρεύονται και να κάνουν ό,τι ακριβώς κι ένα ετερόφυλο ζευγάρι, ποιά είναι η τοποθέτησή σας ως προς την υιοθεσία ενός παιδιού από αυτό το ζευγάρι; Διότι ακούγεται πως είναι το επόμενο βήμα τους. Μετά την νομική κατοχύρωση του μεταξύ τους γάμου (ακόμα δεν έχει ολοκληρωθεί), θέλουν να προχωρήσουν στη θεσμοποίηση του δικαιώματός τους να υιοθετήσουν παιδί.

Και πριν βιαστείτε ν'απαντήσετε θα σας πω και το εξής: Ένας άνθρωπος, είτε άντρας, είτε γυναίκα, αν είναι πλούσιος κι επώνυμος κι έχει τα μέσα, μπορεί να υιοθετήσει ένα παιδί με νόμιμες διαδικασίες. Οι επισκέψεις στο σπίτι του από τον επιμελητή διαρκούν έξη μήνες. Εφόσον μετά από αυτό το χρονικό διάστημα όλα είναι εντάξει, δίνεται η έγκριση και η υιοθεσία ολοκληρώνεται. Ποιός λοιπόν εξασφαλίζει ότι τον επόμενο χρόνο κι όλα τα χρόνια από κει και πέρα ο άνθρωπος αυτός δε θα συγκατοικεί με τον/την σύντροφό του και θα ζουν σα ζευγάρι με το παιδί τους; Θεωρητικά γίνεται μια χαρά. Άρα τελικά μήπως μιλάμε για μια υποκρισία της κοινωνίας και του νομικού συστήματος γενικότερα; Και τελικά μέσα σε όλο αυτόν τον κυκεώνα αντιδικιών και κοινωνικών συστημάτων, ποιός υπολογίζει την ανάγκη των παιδιών αυτών για μια μανούλα κι ένα πατερούλη, μια φυσιολογική οικογένεια;

Ή μήπως τελικά είμαστε υπερβολικοί και το μόνο που χρειάζονται τα παιδιά είναι αγάπη, ανεξαρτήτως φύλου;...

Βραβείο Αναγνωστών 2008

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

Βραβείο Αναγνωστών 2008

Το κοινό ψηφίζει για το αγαπημένο μυθιστόρημα της χρονιάς (10 Νοεμβρίου – 7 Δεκεμβρίου)

Για τέταρτη χρονιά οι αναγνώστες παίρνουν τον λόγο και ψηφίζουν το αγαπημένο τους ελληνικό μυθιστόρημα. Τη Δευτέρα 10 Νοεμβρίου αρχίζει η ψηφοφορία, που θα αναδείξει το «Βραβείο Αναγνωστών 2008», και θα διαρκέσει μέχρι τις 7 Δεκεμβρίου.

Το «Βραβείο Αναγνωστών» είναι ένα λογοτεχνικό βραβείο που αγαπήθηκε και καθιερώθηκε από το αναγνωστικό κοινό, το οποίο βράβευσε την Ευγενία Φακίνου το 2005, τη Ρέα Γαλανάκη το 2006, τον Ανδρέα Μήτσου το 2007.

Και φέτος καλείται να ψηφίσει ένα από τα δέκα ελληνικά μυθιστορήματα της «βραχείας λίστας» που κατήρτισαν με την ψήφο τους τα μέλη Λεσχών Ανάγνωσης από το σύνολο των 150 που δραστηριοποιούνται σε όλη την Ελλάδα.

Ανανεωμένος φέτος ο θεσμός του Βραβείου, ανοίγει τα φτερά του για δεύτερη χρονιά σε όλη την Ελλάδα μέσα από το πανελλαδικό δίκτυο της ΕΡΤ που συνεργάζεται στη διοργάνωση. Το κοινό θα έχει την ευκαιρία να γνωρίσει περισσότερο τα προτεινόμενα βιβλία και τους συγγραφείς τους μέσα από τις ραδιοφωνικές και τηλεοπτικές εκπομπές της ΕΡΤ.

Φέτος, για πρώτη φορά «μπήκαν στο παιχνίδι» οι 150 Λέσχες Ανάγνωσης, ψηφίζοντας για τη «βραχεία λίστα» των 15 βιβλίων (με αλφαβητική σειρά, από το ονοματεπώνυμο κάθε συγγραφέα) από την οποία καλείται να επιλέξει το κοινό:

· Πανδαιμόνιο του Κώστα Ακρίβου στις εκδόσεις Μεταίχμιο (στείλτε ΒΑ 1 στο 54160)

· Η αηδονόπιτα του Ισίδωρου Ζουργού στις εκδόσεις Πατάκης (στείλτε ΒΑ 2 στο 54160)

· Ανεπίδοτοι έρωτες του Περικλή Κοροβέση στις εκδόσεις Ηλέκτρα (στείλτε ΒΑ 3 στο 54160)

· Η Μαρία των Μογγόλων της Μαριάννας Κορομηλά στις εκδόσεις Πατάκη (στείλτε ΒΑ 4 στο 54160)

· Τι ζητούν οι βάρβαροι του Δημοσθένη Κούρτοβικ στις εκδόσεις Ελληνικά Γράμματα (στείλτε ΒΑ 5 στο 54160)

· Ο τελευταίος Παλαιολόγος του Γιώργου Λεονάρδου στις εκδόσεις Λιβάνη (στείλτε ΒΑ 6 στο 54160)

· Αλδεβαράν του Παύλου Μάτεσι στις εκδόσεις Καστανιώτη (στείλτε ΒΑ 7 στο 54160)

· Τηλεμάχου Οδύσσεια του Δημήτρη Μίγγα στις εκδόσεις Μεταίχμιο (στείλτε ΒΑ 8 στο 54160)

· Όλα σου τα μαθα, μα ξέχασα μια λέξη του Δημήτρη Μπουραντά στις εκδόσεις Πατάκη (στείλτε ΒΑ 9 στο 54160)

· Του φιδιού το γάλα του Γιάννη Ξανθούλη στις εκδόσεις Ελληνικά Γράμματα (στείλτε ΒΑ 10 στο 54160)

· Η Μεγάλη Άμμος του Βαγγέλη Ραπτόπουλου στις εκδόσεις Κέδρος (στείλτε ΒΑ 11 στο 54160)

· Βίλα Κόμπρε του Αλέξη Σταμάτη στις εκδόσεις Καστανιώτη (στείλτε ΒΑ 12 στο 54160)

· Φτερά από μετάξι της Πασχαλίας Τραυλού στις εκδόσεις Ψυχογιός (στείλτε ΒΑ 13 στο 54160)

· Ραγδαία επιδείνωση του Θανάση Χειμωνά στις εκδόσεις Πατάκη (στείλτε ΒΑ 14 στο 54160)

και (εκτός συναγωνισμού) Παλιά, πολύ παλιά του Πέτρου Μάρκαρη στις εκδόσεις Γαβριηλίδης

[Οπως κάθε χρόνο, η επιλογή έγινε από τους τίτλους ελληνικής λογοτεχνίας που κυκλοφόρησαν από την 1η Οκτωβρίου 2007 έως τις 30 Σεπτεμβρίου 2008, σύμφωνα με τους καταλόγους που δημοσιεύονται στη ΒΙΒΛΙΟΝΕΤ (http://www.biblionet.gr/).

Σημείωση: το μυθιστόρημα «Παλιά, πολύ παλιά» του συγγραφέα και προέδρου του ΕΚΕΒΙ κ. Πέτρου Μάρκαρη αναδείχθηκε μεν μεταξύ των 15 επικρατέστερων για το φετινό βραβείο από τις Λέσχες Ανάγνωσης, ωστόσο θα παραμείνει εκτός συναγωνισμού].

Οι αναγνώστες μπορούν να ψηφίζουν από τις 10 Νοεμβρίου έως 7 Δεκεμβρίου 2008, με sms στο 54160 (χρέωση κανονικού μηνύματος).

Τα αποτελέσματα θα ανακοινωθούν στις 10 Δεκεμβρίου στην εκπομπή «Έχει Γούστο» με την Μπήλιω Τσουκαλά στη ΝΕΤ.

***Το «Βραβείο Αναγνωστών» ξεκίνησε με πρωτοβουλία του Εθνικού Κέντρου Βιβλίου (ΕΚΕΒΙ) τον Σεπτέμβριο του 2005, με στόχο να δώσει ερεθίσματα στο κοινό για να διαβάσει βιβλία και να προκαλεί συζητήσεις γύρω από αυτά. Εφαρμόστηκε πιλοτικά την πρώτη χρονιά στη περιφέρεια Αττικής, σε συνεργασία με το ραδιοφωνικό σταθμό ΣΚΑΪ, ενώ την επόμενη χρονιά επεκτάθηκε η συνεργασία σε περισσότερα βιβλιοπωλεία σε όλη την Ελλάδα, δοκιμάζοντας τη δυναμική του. Η ανταπόκριση του κοινού καθιέρωσε τον θεσμό του Βραβείου Αναγνωστών. Πέρσι, ο θεσμός ταξίδεψε σε όλη την Ελλάδα μέσα από τις συχνότητες της ΕΡΤ και η συμμετοχή ξεπέρασε κάθε προσδοκία.

Από τη Δευτέρα 10 Νοεμβρίου 2008 συντονιστείτε στην ΕΡΤ και ψηφίστε!

Με κάνει ιδιαίτερα περήφανη η υποψηφιότητα της φίλης Πασχαλίας Τραυλού, της οποίας είμαι φανατική θαυμάστρια και της εύχομαι κι από δω καλή επιτυχία γιατί της αξίζει! Παρακαλώ δείτε τη σχετική μου ανάρτηση γι αυτό το πραγματικά θαυμάσιο βιβλίο εδώ. Είμαι σίγουρη πως όσοι το έχετε διαβάσει θα την υποστηρίξετε!

Μεγάλα λόγια...

Καθώς η μέλισσα συλλέγει το μέλι από πολλά και διάφορα λουλούδια, έτσι και ο φρόνιμος άνθρωπος συλλέγει το εξαίρετο και άριστο από πολλούς σπουδαίους άντρες και βιβλία.
Μια συλλογή από ρητά, γνωμικά και λόγια που έμειναν στην ιστορία...

Το χρήμα επιτρέπει στον άνθρωπο να αγοράσει :
- το κρεββάτι αλλά όχι τον ύπνο,
- τα βιβλία αλλά όχι την σοφία,
- την τροφή αλλά όχι την όρεξη,
- τα φάρμακα αλλά όχι την υγεία,
- τα όμορφα πράγματα αλλά όχι την ομορφιά,
- την ευθυμία αλλά όχι την ευτυχία,
- την ηδονή αλλά όχι την αγάπη,
- την παρέα αλλά όχι την φιλία,
- την γυναίκα αλλά όχι τον έρωτα.
Αμεντέο Νατσάρι

Να είσαι σαν το ξύλο του σανδάλου, που μυρώνει με τον χυμό του το τσεκούρι που το ξεσκίζει. Σααδή

Να κλαίει κανείς για κακό περασμένο, είναι ο μόνος τρόπος για να το διαιωνίζει. Σαίξπηρ

Όταν ξεγελάς κάποιον για να του αποσπάσεις χρήματα, αυτό λέγεται απάτη. Όταν κάνεις ακριβώς το ίδιο για να του αποσπάσεις την ψήφο του, αυτό λέγεται πολιτική !
Αντρέ Ρουσέν

Κάθε παιδί που γεννιέται μας φέρνει το μήνυμα πως ο Θεός δεν έχει απογοητευθεί ακόμα από τον άνθρωπο.
Ραμπιντρανάθ Ταγκόρ

Αν σφαλίσεις την πόρτα σου για να κλείσεις έξω την κάθε πλάνη, θα αφήσεις έξω και την αλήθεια
Ραμπιντρανάθ Ταγκόρ

Αυτός που νικά τους άλλους είναι χειροδύναμος.Ο δυνατός νικά τον εαυτό του.
Λάο Τσε

Η ευγνωμοσύνη κάνει περισσότερο καλό στον άνθρωπο που την αισθάνεται, παρά σ'εκείνον στον οποίον απευθύνεται. Ελ. Μπλαβάτσκυ

Αν δε μπορείς να λατρεύεις τον άνθρωπο αδελφό σου, τον φανερωμένο Θεό, πώς μπορείς να λατρεύεις έναν Θεό αφανέρωτο; Βιβεκανάντα

Δεν χρειάζεται να δίνεις εξηγήσεις. Οι εχθροί σου έτσι κι αλλιώς δεν θα τις πιστέψουν και οι φίλοι σου δεν τις χρειάζονται.
Elbert Hubbard

Έχεις το πινέλο και τα δικά σου χρώματα. Ζωγράφισε τον παράδεισο και μπες μέσα.
Νίκος Καζαντζάκης

Η Ευτυχία δεν είναι ένας σταθμός που φτάνεις αλλά ο τρόπος που ταξιδεύεις.
Margaret Lee Runbeck

Ένα έγκλημα δεν παύει να είναι έγκλημα διότι το κάνουν πολλοί. Κρισναμούρτι

Να ενδιαφέρεσαι για τη ρίζα της θλίψεως και όχι για την κραυγή του πόνου. Κρισναμούρτι

Δυστυχισμένος νιώθω σαν το άδειο χέρι μου απλώνω στους ανθρώπους και τίποτα δεν παίρνω. Ολότελα όμως απελπίζομαι σαν το γεμάτο χέρι μου απλώνω και δεν έρχεται κανένας να πάρει.
Καχίλ Τζιμπράν

Ο άνθρωπος είναι το μόνο ζώο που κοκκινίζει κι ασφαλώς πρέπει να κοκκινίζει. Μαρκ Τουαίν

Ανακάλυψη είναι το να δεις κάτι που όλοι βλέπουν και να σκεφθείς κάτι που κανένας δεν είχε σκεφθεί.
Albert Szent Gyorgyi

Η αληθινή αξία είναι σαν το ποτάμι : όσο βαθύτερο είναι τόσο λιγότερο θόρυβο κάνει.
Χάλιφαξ

Όταν επιθυμείς αυτό που έχεις, θα έχεις αυτό που επιθυμείς.
Πασκάλ Μπρικνέρ

Μην πατάς πάνω σε άλλους για να ανέβεις. Θα τους συναντήσεις κατεβαίνοντας…
Αγνώστου

Η Αλήθεια υπάρχει. Το ψέμα πρέπει να εφευρεθεί.
George Brague

Πείρα είναι το όνομα που δίνουμε στα λάθη μας.
Όσκαρ Ουάϊλντ

Δεν χρειάζεσαι τα πάντα για να απολαύσεις τη ζωή. Χρειάζεσαι ζωή για να απολαύσεις τα πάντα.
Αγνώστου

Η φύση του ανθρώπου τον οδηγεί να σκέπτεται λογικά και να ενεργεί παράλογα.
Ανατόλ Φρανς.

Ο πολιτικός πρέπει να μπορεί να πει τι πρέπει να γίνει. Και μετά να εξηγήσει γιατί δεν έγινε.
Ουίνστον Τσώρτσιλ.

Υπάρχουν δύο τρόποι να κάνετε καριέρα : Να κάνετε κάτι σημαντικό ή να λέτε πως κάνατε κάτι σημαντικό. Σας συμβουλεύω να ακολουθήσετε τον πρώτο δρόμο, ο συναγωνισμός είναι μικρότερος.
Ντάνυ Καίη.

Κουτσομπολιό αγάπη μου!

Η Έλλη έχει μείνει άναυδη. Με το κοντρόλ ανά χείρας, τηλεφωνεί στην κολλητή της, χωρίς να πάρει τα μάτια της λεπτό από τη μικρή οθόνη.

- Έλα παιδί μου, βλέπεις; Τι σε ποιό κανάλι, σε όλα! Καλέ είναι η αδελφή της Θώδη, ακούς τι λέει; Να, σσσσ, άκου τώρα!...... Απίστευτο; Σίγουρα θα βγει κι η άλλη ν'απαντήσει, κάτσε να δεις τι έχει να γίνει! Προηγουμένως το είδες με τη στιγμή της αλήθειας; Έδειχνε τα καλύτερα, και να μην το είδες προχθές, το βλέπεις τώρα στα μεσημεριανά. Μα είναι στα καλά τους μωρέ; Βγάζουν όλα τ'άπλυτα στη φόρα, έπαθα σοκ! Τι; Στημένα; Σώπα μωρέ που εσύ τα ξέρεις όλα! Αφού παιδί μου έδειχνε και τον άντρα της, εγκεφαλικό κόντεψε να πάθει ο έρμος! Τι; Δείχνει το μωρό του Ρουβά; Πού καλέ, σε ποιό; Αχ δεν τα προλαβαίνω όλα! Δεν το είδα, όχι. Ωραίο μωρό; Εμ, τι θα ήταν με τέτοιους γονείς... Καλέ όταν γεννήθηκε, τι τραβήξαμε; Έκτακτα δελτία, ζωντανές συνδέσεις, χαμός! Χα,χα, ο Νίκος είχε φρικάρει, μου έλεγε "ούτε όταν γεννούσες εσύ δεν είχες τόση αγωνία"! Ωχ, τι τον μελέτησα; Μόλις μπήκε, άντε σ'αφήνω Λίτσα μου, τα λέμε αργότερα, φιλιά, bye!

- Καλά, δεν έχεις το Θεό σου, έτσι; Δε φτάνει που παρακολουθείς αυτές τις γελοίες εκπομπές με όλους τους ανεγκέφαλους, κάνεις και ζωντανή αναμετάδοση στη Λίτσα; Ή το βλέπετε μαζί κι ανταλλάσσετε απόψεις για τα σύγχρονα καυτά θέματα της επικαιρότητας;

- Γειά σου αγαπούλα μου, ήρθες; Όχι, να, εδώ κάτι λέγαμε, άσχετο. Να σου βάλω να φας;

- Γιατί εσύ δε θα φας; Δίαιτα κάνεις;

- Έφαγα Νίκο μου εγώ, τρώω από νωρίς. Έλα κάτσε.

- Α, ναι, ξέχασα. Τρως από νωρίς για να πάρεις θέση στην πολυθρόνα να δεις τις αγαπημένες σου εκπομπές! Μα βρε Έλλη μου, πες μου να χαρείς, είναι δυνατόν να σ'ευχαριστεί να βλέπεις κουτσομπολιά; Τι έκανε αυτός μ'αυτήν, ποιός τσακώθηκε, ποιός χώρισε... μα τι σ'ενδιαφέρει τέλος πάντων; Σε τι επηρεάζει η δική τους ζωή τη δική σου, μου λες;

- Κοίτα Νίκο. Επειδή μου την έχεις πει πολλές φορές περί τηλεόρασης κι εκπομπών, θα στο πω μια και καλή. Ξεφεύγω, ξεχνιέμαι, διασκεδάζω. Βλέπω τα χάλια τους κι αισθάνομαι μια χαρά φυσιολογικός άνθρωπος κι ευγνώμων που δεν είμαι σαν αυτούς. Κατάλαβες τώρα;

- Κι από τι ξεχνιέσαι καλή μου; Από τι ξεφεύγεις; Τι σε κυνηγάει;

- Τι με κυνηγάει; Βάλε τις ειδήσεις που βλέπεις κάθε μέρα με σοβαρότητα και προσήλωση και θα δεις τι με κυνηγάει! Η οικονομική κρίση, η ανεργία, το Βατοπέδι, τα σκάνδαλα των υπουργών, τα αίσχη τους και κυρίως η ατιμωρησία! Και να σου πω και κάτι; Καλύτερα να βλέπω την Μπεζαντάκου που έστειλε επιστολή στον πρωθυπουργό, παρά τον ίδιο τον πρωθυπουργό! Μ'αυτήν τουλάχιστον γελάω!

- Καλά θα με τρελάνεις τώρα βρε γυναίκα; Ακούς τι λες; Να το ρίξουμε στη γελοιότητα δηλαδή και να παραμελούμε τα σοβαρά προβλήματα της χώρας μας;

- Δεν τα παραμελούμε. Τα είδαμε, τ'ακούσαμε, μετά; Τι μπορούμε να κάνουμε; Να καθόμαστε όλη μέρα να κλαίμε τη μοίρα μας και να μας πιάσει κατάθλιψη; Θ'αρχίσουμε τα φάρμακα σε λίγο αν ασχολούμαστε όλη μέρα με τα σοβαρά! Άσε που δε με πείθεις ότι όλοι αυτοί που μας κυβερνούν και κινούν τα νήματα είναι λιγότερο γελοίοι από τη Θώδη και τον Γαλάτη!

- Ε, τι να σου πω τώρα; Λυπάμαι για λογαριασμό σου!

- Όχι αγάπη μου, μη λυπάσαι για μένα, μια χαρά είμαι εγώ με τα μεσημεριανά μου και γλυτώνεις και τα έξοδα του ψυχίατρου! Για σένα να λυπάσαι που είσαι με τη μούρη μέχρι το πάτωμα κάθε βράδυ, μετά το δελτίο των οκτώ! Εγώ το έχω βρει το φάρμακό μου κι έτσι γλυτώνω την τρέλα: κουτσομπολιό αγάπη μου! Κουτσομπολιό! Κάτι ξέραν οι παλιές...

Όταν έφυγε

Όταν έφυγε ένιωσα να χάνω τη γη κάτω απ'τα πόδια μου. Ο χρόνος σταμάτησε και τίποτα πια δεν είχε σημασία. Ούτε η δουλειά μου, ούτε το σπίτι, ούτε οι φίλοι, ούτε καν το ίδιο μου το παιδί. Ουσιαστικά εγώ δεν είχα σημασία. Από κει ξεκινάνε όλα. Ήρθε το τέλος που ποθούσα εδώ και πολύ καιρό - χρόνια θα έλεγα. Ένα τέλος που το επιδίωξα, το διεκδίκησα, το τεκμηρίωσα. Κι έφυγε.

Όταν έφυγε όμως γέμισα τύψεις κι ενοχές. Περνούσαν οι μέρες κι ενώ όλοι μου έλεγαν "αυτό δεν ήθελες;", εγώ έτρεμα ότι έκανα λάθος και τα κατέστρεψα όλα. Ένιωσα ανασφάλεια, φόβο, τρομερή αβεβαιότητα. Ξέχασα όλα εκείνα που με οδήγησαν σ'αυτή την απόφαση. Ξέχασα τους καυγάδες, τον παραλογισμό, τη βία, την καταπίεση και θυμόμουν μόνο τον έρωτα και την αγάπη. Τη σιγουριά και την ασφάλεια που σου προσφέρει ένας σύντροφος. Ο δικός μου είχε φύγει.

Άκουγα τραγούδια κι έκλαιγα. Έπεφτα να κοιμηθώ κι έκλαιγα. Ξυπνούσα κι έκλαιγα. Οι φίλοι μου έλεγαν πως είχα τρελαθεί. Αφού εγώ τον έδιωξα, γιατί τόση στεναχώρια; Βρήκα διέξοδο στο φαγητό. Πήρα πολλά κιλά και τα προβλήματα με την υγεία μου δεν άργησαν να μου χτυπήσουν την πόρτα. Το ένα μετά το άλλο. Υψηλό σάκχαρο, αυχενικό, αλλεργίες. Παραμέλησα τον εαυτό μου και μ'εκδικήθηκε. Σε όποιον γιατρό κι αν πήγα, όλοι βρήκαν την ίδια αιτία ως πηγή του κακού: Στεναχώρια και άγχος. Καθημερινά βούλιαζα και περισσότερο.

Ώσπου μια μέρα, Κυριακή, σηκώθηκα απ'το κρεβάτι κι ένιωσα ότι εκείνη τη μέρα ξύπνησα για πρώτη φορά μετά από μήνες. Βγήκα στη βεράντα, κάθησα σε μια καρέκλα κι έβαλα στην απέναντι καρέκλα τον εαυτό μου. Τον κοίταξα και του μίλησα. Για πρώτη φορά. Είπαμε πολλά, έκλαψα, γέλασα, πόνεσα, αλλά επιτέλους κατάλαβα.

Κατάλαβα ότι αυτός ο πόνος που βίωσα ήταν απολύτως φυσιολογικός κι έπαψα να θυμώνω με τον εαυτό μου. Βρήκα το δικό μου μερίδιο ευθύνης κι έδωσα πίσω εκείνο που δεν μου αναλογούσε κι άδικα κουβαλούσα τόσο καιρό. Κατάλαβα πως ο έρωτας κι η αγάπη για τον συγκεκριμένο άνθρωπο είχαν πεθάνει προ πολλού, για την ακρίβεια ο ίδιος είχε δολοφονήσει τα συναισθήματά μου. Και δεν υπάρχει χειρότερο έγκλημα, από το να σκοτώνεις σ'έναν άνθρωπο την αγάπη...

Βίωσα ένα πένθος, ακριβώς όπως ταιριάζει σ'ένα θάνατο. Δεν μετάνοιωσα για την απόφασή μου, απλά μετά από τόσα χρόνια, επιτέλους θρύνησα για όλα εκείνα που χάθηκαν ανεπιστρεπτί. Δεν τον ήθελα πίσω, δε γινόταν πια να ξαναζωντανέψει τίποτα. Είμασταν δυο διαφορετικοί άνθρωποι από εκείνους που κάποτε γνωρίστηκαν κι ερωτεύτηκαν κι ως εκ τούτου ήταν πλέον αδύνατον να συνεχίσουμε να ζούμε μαζί.

Όμως το πένθος πήρε τέλος, όπως και του έπρεπε. Η ζωή με καλούσε να γυρίσω κοντά της, το παιδί μου λαχταρούσε να ξαναδεί τη μάνα του κι οι φίλοι μου είχαν πεθυμήσει το γέλιο μου. Κι εγώ όφειλα να ξαναβρώ τον εαυτό μου.

Η σελίδα γύρισε κι ήταν η τελευταία αυτού του βιβλίου. Το καινούργιο βιβλίο της ζωής μου, στις πρώτες του σελίδες με βρήκε να προσέχω τη διατροφή μου, να πηγαίνω στο γυμναστήριο και ν'ανανεώνω το σπίτι μου. Άλλαξα έπιπλα, πήρα καινούργια πράγματα, άλλαξα σχεδόν τα πάντα. Ξαναβρήκα το γέλιο μου, τους φίλους μου. Βρήκα ξανά τον εαυτό μου.

Όταν έφυγε νόμιζα πως η γη σταμάτησε να γυρίζει για μένα. Ένιωσα αποτυχημένη, ανίκανη. Όμως δεν είμαι. Είμαι ένας άνθρωπος θαρραλέος που κατάφερα να πάρω τη ζωή μου στα χέρια μου και να ζήσω όπως μου αξίζει. Καλύτερα.

Αφιερωμένο στην Έλενά μου με αγάπη κι ένα μεγάλο, ισχυρό μπράβο...

Για το μικρό αγγελούδι...

Πρόσφατα έλαβα την παρακάτω επιστολή στο ηλεκτρονικό μου ταχυδρομείο. Την παραθέτω αυτούσια, χωρίς να χρειάζεται να σχολιάσω τίποτα, φόρο τιμής στο μικρό αγγελούδι και στην ηρωίδα Μητέρα του. Το "Μ" κεφαλαίο...


ΜΑΡΙΑ ΤΖΙΡΙΤΑ...ΔΕΝ ΕΧΩ ΔΙΑΒΑΣΕΙ ΚΑΝΕΝΑ ΒΙΒΛΙΟ ΣΟΥ,ΤΥΧΑΙΩΣ ΕΙΔΑ ΤΟ SITE ΣΟΥ..Η ΟΝΟΜΑΣΙΑ ΤΟΥ ΒΙΒΛΙΟΥ ΣΟΥ''ΤΟ ΠΑΙΔΙ ΤΗΣ ΑΓΑΠΗΣ''ΜΕ ΕΚΑΝΕ ΝΑ ΣΟΥ ΠΑΡΑΔΩΣΩ ΣΗΜΑΝΤΙΚΟ ΜΕΡΟΣ ΤΗΣ ΨΥΧΗΣ ΜΟΥ..ΓΙΑΤΙ ΤΑ ΠΙΟ ΑΛΗΘΙΝΑ ΒΙΒΛΙΑ ΓΡΑΦΟΝΤΑΙ ΑΠΟ ΑΛΗΘΙΝΕΣ ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΑΛΗΘΙΝΩΝ ΑΝΘΡΩΠΩΝ..
ΠΡΙΝ 3 ΧΡΟΝΙΑ ΠΑΛΕΥΑ ΝΥΧΤΑ ΜΕΡΑ ΜΕ ΤΗΝ ΖΩΗ Κ ΤΗΝ ΑΞΙΑ ΤΟΥ ΚΑΘΕ ΛΕΠΤΟΥ Κ ΤΗΣ ΚΑΘΕ ΑΝΑΣΑΣ ΤΟΥ ΒΑΡΙΑ ΕΓΚΕΦΑΛΙΚΑ ΠΑΡΑΛΥΤΟΥ ΝΕΟΓΕΝΝΗΤΟΥ ΥΙΟΚΑ ΜΟΥ ΣΤΗΝ ΕΝΤΑΤΙΚΗ ΓΙΑ ΝΑ ΚΑΤΑΦΕΡΩ ΝΑ ΤΟΝ ΠΑΡΩ ΣΠΙΤΙ ΤΟΥ ΣΕ ΟΠΟΙΑ ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ Κ ΝΑ ΖΗΣΕΙ ΕΣΤΩ ΓΙΑ ΛΙΓΟ ΤΗΝ ΘΑΛΠΩΡΗ Κ ΤΗΝ ΑΓΑΠΗ ΜΟΥ ΓΙΑ ΕΚΕΙΝΟΝ..
ΟΛΟΙ ΜΕ ΚΟΙΤΟΥΣΑΝ ΜΕ ΛΥΠΗ Κ ΜΟΥ ΕΛΕΓΑΝ ΝΑ ΚΑΝΩ ΑΛΛΟ ΠΑΙΔΑΚΙ Κ ΝΑ ΚΟΙΤΑΞΩ ΜΠΡΟΣΤΑ,ΛΕΣ Κ ΗΤΑΝ Ο ΜΙΚΡΟΥΛΗΣ ΜΟΥ ΠΑΝΙΝΗ ΣΧΙΣΜΕΝΗ ΚΟΥΚΛΑ ΠΟΥ ΔΕΝ ΑΙΣΘΑΝΟΤΑΝ Κ ΔΕΝ ΑΞΙΖΕ ΤΙΠΟΤΑ Σ ΑΥΤΟΝ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ..ΒΑΛΤΟ ΣΕ ΙΔΡΥΜΑ ΗΤΑΝ ΚΑΠΟΙΕΣ ΑΠΟ ΤΙΣ ΛΕΞΕΙΣ ΠΟΥ ΔΕΝ ΠΕΡΙΜΕΝΑ ΝΑ ΑΚΟΥΣΩ ΑΠΟ ''ΓΟΝΕΙΣ''!!..
ΑΥΤΟ ΤΟ ΠΑΙΔΑΚΙ ΚΑΤΑΦΕΡΕ ΜΕΤΑ ΑΠΟ ΤΕΡΑΣΤΙΟ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΟ ΓΟΛΓΟΘΑ Κ ΜΕΓΑΛΟ ΑΓΩΝΑ ΔΙΚΟ ΤΟΥ Κ ΔΙΚΟ ΜΑΣ ΝΑ ΜΑΣ ΔΩΣΕΙ ΤΟ ΓΛΥΚΟ ΧΑΜΟΓΕΛΟ ΤΟΥ Κ ΤΟ ΣΤΑΘΕΡΟ ΒΛΕΜΜΑ ΤΟΥ!!ΑΥΤΟ ΤΟ ΒΛΕΜΜΑ ΗΤΑΝ Η ΟΜΙΛΙΑ ΤΟΥ,Η ΚΙΝΗΣΗ ΤΟΥ,Η ΑΓΚΑΛΙΑ ΤΟΥ,Η ΑΓΑΠΗ ΤΟΥ Κ Η ΕΥΓΝΩΜΟΣΥΝΗ ΤΟΥ.. ΤΟ ΠΙΟ ΟΜΟΡΦΟ ΔΩΡΟ ΘΕΟΥ ΜΙΑΣ ΚΑΙ ΔΕΝ ΚΑΤΑΦΕΡΕ ΝΑ ΚΑΝΕΙ ΤΙΠΟΤΕ ΑΛΛΟ ΤΟ ΜΙΚΡΟ ΑΔΥΝΑΜΟ ΚΟΡΜΑΚΙ ΤΟΥ..
ΕΦΥΓΕ ΜΙΑ ΚΥΡΙΑΚΗ ΠΡΩΙ ΣΤΟΝ ΥΠΝΟ ΤΟΥ ΣΑΝ ΑΓΓΕΛΟΣ ΟΠΩΣ ΗΡΘΕ..ΗΣΥΧΟΣ,ΒΟΥΒΟΣ,ΓΑΛΗΝΙΟΣ..2,5 ΕΤΩΝ ΕΧΟΝΤΑΣ ΠΑΡΕΙ ΑΠΕΡΑΝΤΗ ΑΓΑΠΗ,ΦΡΟΝΤΙΔΑ,ΑΓΚΑΛΙΤΣΕΣ,ΦΙΛΑΚΙΑ ΑΠΟ ΟΛΗ ΤΟΥ ΤΗΝ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ Κ ΚΥΡΙΩΣ ΑΠΟ ΕΜΕΝΑ ΩΣ ΜΑΝΑ ΠΟΥ ΤΟΝ ΛΑΤΡΕΥΑ Κ ΤΟΝ ΚΑΜΑΡΩΝΑ ΓΙΑΤΙ ΕΙΧΑ ΤΟ ΑΠΟΛΥΤΟ ΠΑΙΔΙ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ..
ΟΛΑ ΑΥΤΑ ΔΙΑΔΡΑΜΑΤΙΖΟΝΤΑΝ,ΟΤΑΝ ΣΤΟΝ ΔΙΠΛΑΝΟ ΘΑΛΑΜΟ ΤΗΣ ΕΝΤΑΤΙΚΗΣ ΠΟΥ ΓΕΝΝΗΘΗΚΕ 12 ΑΛΛΑ ΜΩΡΑΚΙΑ ΕΜΕΝΑΝ ΠΑΡΑΤΗΜΕΝΑ ΑΠ ΤΟΥΣ ΓΟΝΕΙΣ ΤΟΥΣ ΜΕΣΑ Σ ΕΝΑ ΓΥΑΛΙΝΟ ΚΟΥΝΑΚΙ ΜΕΧΡΙ ΑΡΚΕΤΩΝ ΜΗΝΩΝ Κ Η ΜΟΝΗ ΑΓΚΑΛΙΑ Κ ΤΡΥΦΕΡΟΤΗΤΑ ΠΟΥ ΕΠΑΙΡΝΑΝ ΣΤΟΝ ΠΡΩΤΟ ΧΤΥΠΟ ΤΗΣ ΚΑΡΔΙΑΣ ΤΟΥΣ ΗΤΑΝ ΤΗΣ ΝΟΣΟΚΟΜΑΣ ΠΟΥ ΕΚΑΝΕ ΤΟ ΛΙΓΩΝ ΛΕΠΤΩΝ ΔΙΑΛΕΙΜΜΑ ΤΗΣ..
..ΟΤΑΝ ΕΓΩ ΕΚΛΑΙΓΑ ΓΙΑ ΤΗ ΖΩΗ ΤΟΥ ΥΙΟΥ ΜΟΥ Κ ΠΑΡΑΚΑΛΟΥΣΑ ΤΟ ΘΕΟ ΓΙΑ ΜΙΑ ΗΜΕΡΑ ΑΚΟΜΑ ΖΩΗΣ,ΓΙΑ ΜΙΑ ΗΜΕΡΑ ΑΚΟΜΗ ΑΓΑΠΗΣ ΚΟΙΤΟΥΣΑ ΑΥΤΑ ΤΑ ΜΩΡΑΚΙΑ Κ ΣΚΕΠΤΟΜΟΥΝ ΑΥΤΟΥΣ ΤΟΥΣ ΓΟΝΕΙΣ ΠΩΣ ΜΠΟΡΕΣΑΝ ΝΑ ΕΓΚΑΤΑΛΕΙΨΟΥΝ Κ ΝΑ ΑΦΗΣΟΥΝ ΠΙΣΩ ΤΙΣ ΜΙΚΡΕΣ ΑΘΩΕΣ ''ΔΙΚΕΣ ΤΟΥΣ''ΨΥΧΕΣ..
ΠΩΣ ΚΑΠΟΙΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΜΠΟΡΟΥΝ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΤΟΣΟ ΔΕΙΛΟΙ Κ ΜΙΚΡΟΨΥΧΟΙ; ΠΟΤΕ ΚΟΙΤΑΞΑΝ ΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ Ο ΕΝΑΣ ΤΟΝ ΑΛΛΟ ΣΤΑ ΜΑΤΙΑ Κ ΕΙΔΑΝ ΑΠΕΝΑΝΤΙ ΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΤΟΥΣ; ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΤΗΣ ''ΑΓΑΠΗΣ'' Κ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΤΗΣ ''ΘΥΣΙΑΣ'' ΕΙΝΑΙ ΙΔΙΑ..
ΤΙ Κ ΑΝ ΚΑΠΟΙΟ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΤΡΕΞΕΙ Κ ΚΑΠΟΙΟ ΑΛΛΟ ΝΑ ΚΟΙΤΑΕΙ ΑΠΟ ΕΝΑ ΑΝΑΠΗΡΙΚΟ ΚΑΡΟΤΣΑΚΙ; ΤΙ Κ ΑΝ ΚΑΠΟΙΟ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΜΙΛΗΣΕΙ Κ ΚΑΠΟΙΟ ΑΛΛΟ ΝΑ ΜΙΛΑΕΙ ΜΕ ΤΑ ΜΑΤΙΑ ΤΟΥ; ΤΙ Κ ΑΝ ΚΑΠΟΙΟ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΜΑΣ ΔΕΙ Κ ΚΑΠΟΙΟ ΑΛΛΟ ΜΑΣ ΒΛΕΠΕΙ ΜΕ ΤΑ ΜΑΤΙΑ ΤΗΣ ΨΥΧΗΣ ΤΟΥ; AYTA EINAI K ΘΑ ΕΙΝΑΙ ΠΑΝΤΑ ''Η ΑΛΗΘΙΝΗ ΖΩΗ''..
.. ΑΦΙΕΡΩΜΕΝΟ ΣΤΟ ΜΙΚΡΟ ΜΟΥ ΑΓΓΕΛΟΥΔΙ
ΤΟ ΠΑΙΔΙ ΤΗΣ ΘΥΣΙΑΣ..Ο ΟΠΟΙΟΣ ΕΔΩΣΕ ΜΑΘΗΜΑ ΖΩΗΣ Κ ΠΑΛΗΣ ΓΙΑ ΜΙΑ ΖΩΗ ΚΑΘΟΛΟΥ ΙΔΑΝΙΚΗ ΜΑ ΓΙΑ ΜΙΑ ΖΩΗ ΜΟΝΑΔΙΚΗ...