Μέσα από αυτή τη σχέση αγάπης που μας χαρίστηκε σα θείο δώρο στη μπλογκόσφαιρα, προέκυψαν προσκλήσεις φιλοξενίας από αγαπημένους φίλους και φίλες για να επισκεφτώ στα βόρεια, πόλεις λατρεμένες και φιλόξενες, όσο κι οι άνθρωποί τους. Έτσι λοιπόν θα έχω τη χαρά και την τιμή να ταξιδέψω στην Καβάλα, στην Φλώρινα και στη Θεσ/νίκη και να γνωρίσω επιτέλους από κοντά φίλες αγαπημένες, όπως είναι η Αχτίδα, η Ειρήνη, η Dee Dee, η Κόκκινη ομπρέλα, το Δρομάκι, η Ξυπόλυτη και βέβαια να ξαναδώ την αγαπημένη μου Έλενα! Η χαρά μου απερίγραπτη που, επιτέλους, θα δω και τον καλό μου Σπύρο και τη Θάλεια από κοντά!
Ήρθε ο καιρός, όπως το είχα υποσχεθεί, η ηλεκτρονική αγκαλιά να πάρει σάρκα και οστά και τα μάτια μας ν'ανταμώσουν τη μορφή μας. Ελπίζω να συναντήσω και τη Μαρία , την Πουαντερί , την Παναγιώτα κι όποιον άλλον ή άλλην είναι από τα βόρεια. Η μεγάλη συνάντηση με μπλόγκερς θα γίνει στις 28/12 στη Θεσ/νίκη κι αν κάποιος από σας θέλει να συμμετέχει, ας μου στείλει μέιλ με το τηλέφωνό του να συνεννοηθούμε: mtzirita@yahoo.com
Ήρθε η ώρα λοιπόν να σας αφήσω τις ευχές μου για χαρούμενες γιορτές, αν και η ευχή φέτος ακούγεται κάπως φάλτσα. Όχι, κανείς μας δεν ξεχνάει τα όσα συμβαίνουν στην κοινωνία μας, τα ζούμε στο πετσί μας και μας επηρεάζουν όλους και δεν πρόκειται ν'αφεθούμε στη λήθη, απολαμβάνοντας γαλοπούλες, κουραμπιέδες και μελομακάρονα. Όσο και να πιούμε, δε θα μεθύσουμε τόσο ώστε να ναρκωθούμε. Όμως, θα δώσουμε και θα πάρουμε αγάπη, θ'αγκαλιαστούμε σφιχτά, θ'ανταλλάξουμε ευχές και θα φροντίσουμε έτσι ώστε αυτές τις ευχές να τις κάνουμε και πράξη.
Για όλους εσάς λοιπόν, Χαρούμενα Χριστούγεννα, με υγεία και αγάπη, και μια Καλή Χρονιά που να μας φέρει ό,τι μας στέρησαν οι προηγούμενες. Να είσαστε καλά για να περάσετε και καλά.
Για κάποιους άλλους, κάποιους υψηλόβαθμους πολιτικούς που επιτρέψαμε να κρατάνε τη μοίρα των παιδιών μας στα χέρια τους και να την παίζουν σα μια παρτίδα πόκα, δε θ'αφήσω ευχές, παρά μόνο μια απαξίωση. Κι αν έγραψα λόγια βαριά για όλους αυτούς και τα βρώμικα κυκλώματά τους σε προηγούμενες αναρτήσεις μου ή σε σχόλια που άφησα στα δικά σας μπλογκς θα πω μόνο: Ελλάδα, συγνώμη, αν θες ν'αλλάξω γνώμη, πρέπει κι εσύ να μάθεις ν'αγαπάς...
Χρόνια Πολλά φίλοι μου, ο Θεός να μας δίνει υγεία και δύναμη για ν'αλλάξουμε όλα τα κακώς κείμενα που μας ταλαιπωρούν. Μαζί θα τα ξαναπούμε από την καινούργια χρονιά, κι έχουμε να πούμε πολλά... Καλές γιορτές!
17 Δεκ 2008
Οι φίλοι μου
Ζεστή αγκαλιά, πελώρια
χέρια που απλώνονται και σφίγγουν
χωρίς να με πονούν, αλλά που να μου δίνουν
αυτό το κάτι να πιαστώ, λιμάνι να ξεκουραστώ
χέρια που διώχνουνε μακριά την κάθε στεναχώρια...
Λόγια μικρά, λόγια καρδιάς
αγαπημένα λόγια
που δε μιλούν, που δε ζητούν, που δεν διεκδικούνε
μα στάζουνε σα βάλσαμο απάνω στην πληγή μου
στάλες δροσιάς που πέφτουνε και με χαϊδολογούνε...
Μέλι, νερό, γλυκό κρασί
άνοιξη με λουλούδια
αρώματα και χρώματα και κάθε λογής καλούδια
Αγάπη τόσο δυνατή που φέγγει στο σκοτάδι
Οι φίλοι μου μού πλέξανε το πιο ζεστό υφάδι...
Για σας που είστε εδώ, πάντα εδώ, πιο κοντά κι από τους κοντινούς, ένα μεγάλο ευχαριστώ... Αποδειχτήκατε το καλύτερο χριστουγεννιάτικο δώρο που έχω πάρει ποτέ στη ζωή μου.
Μακάρι να με αξιώσει ο θεός κάποτε να σας το ανταποδώσω...
χέρια που απλώνονται και σφίγγουν
χωρίς να με πονούν, αλλά που να μου δίνουν
αυτό το κάτι να πιαστώ, λιμάνι να ξεκουραστώ
χέρια που διώχνουνε μακριά την κάθε στεναχώρια...
Λόγια μικρά, λόγια καρδιάς
αγαπημένα λόγια
που δε μιλούν, που δε ζητούν, που δεν διεκδικούνε
μα στάζουνε σα βάλσαμο απάνω στην πληγή μου
στάλες δροσιάς που πέφτουνε και με χαϊδολογούνε...
Μέλι, νερό, γλυκό κρασί
άνοιξη με λουλούδια
αρώματα και χρώματα και κάθε λογής καλούδια
Αγάπη τόσο δυνατή που φέγγει στο σκοτάδι
Οι φίλοι μου μού πλέξανε το πιο ζεστό υφάδι...
Για σας που είστε εδώ, πάντα εδώ, πιο κοντά κι από τους κοντινούς, ένα μεγάλο ευχαριστώ... Αποδειχτήκατε το καλύτερο χριστουγεννιάτικο δώρο που έχω πάρει ποτέ στη ζωή μου.
Μακάρι να με αξιώσει ο θεός κάποτε να σας το ανταποδώσω...
15 Δεκ 2008
Το ανθρωπάκι κι οι νεράιδες
Την παρακάτω ιστορία μου την έστειλε η 13χρονη ταλαντούχα λογοτέχνης, η φίλη μου Σταματίνα και την έχω αποκλειστικά σας πληροφορώ - δεν έχει δημοσιευτεί πουθενά αλλού! Η Σταματίνα ποτέ δε θα πάψει να μας εκπλήσσει. Αν και μου έχει στείλει την ιστορία αυτή από καιρό, θεώρησα πως τώρα είναι πιο επίκαιρη και τη δημοσιεύω. Προσέξτε με πόσο έντεχνο και λογοτεχνικό τρόπο, ένα παιδί τόσο ξεχωριστό σαν την Σταματίνα, περιγράφει το πέρασμα από την παιδικότητα στην ενηλικίωση, το πέρασμα από το παραμύθι στη σκληρή πραγματικότητα. Διαβάστε το και πείτε μου τι άλλο πιστεύετε ότι θέλει να μας πει μέσα από αυτή την ιστορία που μοιάζει με παραμύθι, αλλά καθόλου δεν είναι...
Αστέρια χόρευαν στο σκοτάδι. Εικόνες τριβέλιζαν το μυαλό μου. Γλυκές, ονειρικές, ονειρεμένες. Παραμυθένιες εικόνες, απεικόνιζαν ιστορίες που με συντρόφευαν στον ήρεμο ύπνο μου. Στην αγκαλιά του Μορφέα, του θεού των Ονείρων. Χόρευαν τα αστέρια, χόρευα κι εγώ. Γαλάζιες μελωδίες, βγαλμένες από την όμορφη σκούρα μπλε νύχτα, κεντημένες με την άσπρη αγνότητα και αθωότητά μου. Έτσι ήταν πάντα οι κόσμοι πίσω από τις βλεφαρίδες μου, την ώρα που κοιμόμουν, ανυποψίαστη, κολυμπώντας στην αφέλειά μου.
Ώσπου μια μέρα το βαθύ μπλε πέπλο της νύχτας ήταν μαύρο κι εγώ βρέθηκα μόνη μου να περπατάω, σε ένα άγνωστο μονοπάτι, πλημμυρισμένη από φόβο. Σκιές παντού γύρω μου και τσουχτερό κρύο. Έφτασα στην όχθη μιας λίμνης, κατάμαυρης στο σκοτάδι. Το φεγγάρι δεν ήταν ολόγιομο, αλλά εξέπεμπε αρκετό φως για να φωτίσει ένα συγκεκριμένο σημείο κοντά στην όχθη. Κι εκεί είδα να αναδεύεται κάτι, άμορφο στην αρχή αλλά τόσο ξεκάθαρο μετά... Ένα πλάσμα, αδύνατο, άσχημο και ανατριχιαστικό. Ήθελα να ξυπνήσω, για πρώτη φορά ήθελα να επιστρέψω στην πραγματικότητα. Αλλά σαν σιδερένια αγκαλιά ένιωσα να φυλακίζομαι στη θέση μου. Γονατισμένη στην όχθη της μαύρης λίμνης κοιτούσα πετρωμένη αυτό το απροσδιόριστο πλάσμα και τα δυο μεγάλα, μαύρα, γυάλινα μάτια του. Μια φωνή, η φωνή του, αντήχησε κάνοντάς με να ανατριχιάσω ως το μεδούλι.
«Βοήθησέ με.»
Άνοιξα το στόμα να ρωτήσω τι του συνέβη, μα... ξαφνικά ήμουν ξανά ξύπνια, κάτω από το φως των φοσφοριζέ κίτρινων αστεριών του ταβανιού μου. Ήμουν ιδρωμένη. Ήμουν τρομαγμένη και φοβισμένη, αλλά πλημμυρισμένη με ανακούφιση που κατάφερα να ξεφύγω από αυτόν τον εφιάλτη. Μα έκανα λάθος. Στριφογύριζα για περίπου μισή ώρα στο κρεβάτι μου μέχρι να ξανακοιμηθώ. Τα μαύρα γυάλινα μάτια γύριζαν στο μυαλό μου. Δεν είχα ξαναδεί εφιάλτη κι αυτό με τάραζε ακόμα περισσότερο. Τελικά κατάφερα να ξανακοιμηθώ, όμως αυτή τη φορά οι νεράιδες και οι μούσες των ονείρων μου ήταν λιγότερες απ' ότι συνήθως...
Το επόμενο βράδυ κοιμήθηκα με το φως αναμμένο. Και βρέθηκα εκεί ξανά, στην όχθη, με το στόμα ανοιχτό, έτοιμη να ρωτήσω τι συνέβη σ' αυτό το πλάσμα.
«Βοήθησέ με.»
«Τι έχεις?»
Έβγαλε μέσα από το νερό της λίμνης δυο αδύνατα χέρια σαν ξυλάκια, ενωμένα σε μια παρακλητική χειρονομία και με κοιτούσε με τα άδεια του μάτια να λαμποκοπούν κάτω από το φως του φεγγαριού. Σήκωσα το κεφάλι έτοιμη να κλάψω και κοίταξα το φεγγάρι. Ήταν λίγο μεγαλύτερο από χτες. Έσκυψα ξανά το κεφάλι να αντικρίσω ξανά το υποκατάστατο ανθρώπου που ζητούσε βοήθεια. Δεν πρόλαβα. Ξύπνησα πάλι καταϊδρωμένη, λαχανιασμένη, τρομαγμένη. Ένιωθα σαν να τρέχω ψάχνοντας να βρω την έξοδο από έναν λαβύρινθο. Αυτή τη φορά μου πήρε μια ώρα να κοιμηθώ. Κι είδα ακόμα λιγότερες νεράιδες...
Το τρίτο βράδυ περίμενα να ξαναβρεθώ στο ίδιο σημείο. Έτσι κι έγινε. Έσκυβα το κεφάλι να το αντικρίσω ξανά. Το φεγγάρι ήταν πάλι λίγο πιο μεγάλο. Τα χέρια του αποχωρίστηκαν αργά το ένα το άλλο και με μια αστραπιαία κίνηση γράπωσε τα ρούχα μου.
«Βοήθησέ με!»
«Πώς?»
Και ξύπνησα. Όπως πάντα. Δύο ώρες πέρασαν ώσπου να ξανακοιμηθώ. Είδα μόνο δύο νεράιδες και έναν νάνο. Δεν χόρευαν, δεν γελούσαν. Ήταν πετρωμένοι και τα μάτια τους δεν κοιτούσαν στο άπειρο. Κοιτούσαν στο κενό. Ήταν νεκροί.
Την τέταρτη φορά που βρέθηκα στη λίμνη ήταν πανσέληνος, μα μπροστά στο φεγγάρι ήταν ένα τεράστιο σύννεφο. Κοίταξα το μικρό πλασματάκι μπροστά μου. Η έκφρασή του ήταν ίδια πάντα: ικετευτική και εύθραυστη. Τα μάτια μου σύρθηκαν στα χέρια του που κρατούσαν τα ρούχα μου. Μην έχοντας συναίθηση των κινήσεών μου έφερα τα χέρια μου στα δικά του και... και το τράβηξα από πάνω μου. Άρχισε να βουλιάζει στο παγωμένο νερό. Τα μάτια του γέμισαν απελπισία.
«ΒΟΗΘΗΣΕ ΜΕ!»
Και τότε το σύννεφο αποκάλυψε την πανσέληνο πίσω του και στο φως του φεγγαριού είδα... ΕΙΔΑ! Είδα χιλιάδες άλλα πλάσματα στη λίμνη, έτοιμα να πνιγούν. Είδα χιλιάδες άλλους ανθρώπους σαν κι εμένα. Είδα άλλους να φοβούνται, άλλους να γελούν. Άλλους να προσπαθούν αποτυχημένα να κρατήσουν το ανθρωπάκι μπροστά τους στην επιφάνεια, άλλους απλώς να κοιτούν. Άλλοι κοιτούσαν ψηλά, αρνούμενοι να κοιτάξουν το ον που υπέφερε στα χέρια τους. Άλλοι είχαν το είχαν ήδη αφήσει να πνιγεί... κι άλλοι το είχαν πνίξει οι ίδιοι. Κανείς τους δεν το κράτησε. Κι εγώ ήμουν ένας από αυτούς τους άθλιους. Δεν ήθελα. Τα χέρια μου κρατούσαν ακόμα τα δικά του, μα τα ένιωσα να γλιστρούν. Κοίταξα τα μάτια του.
«Βοήθησέ με, σε ικετεύω!»
Ένιωσα την καρδιά μου να σταματά και ιδρώτας κυλούσε στο σβέρκο μου, καθώς συνειδητοποίησα ότι θα πνιγόταν. Δεν το ήθελα. Μια άρνηση έσκουζε στο κεφάλι μου και ένα μεγάλο «γιατί;» ανέβαινε στα χείλη μου. Έσφιξα τα χεράκια του στις γροθιές μου πριν γλιστρήσουν μακριά μου και τράβηξα με όλη μου τη δύναμη. Δεν ήταν τόσο εύκολο όσο θα ήθελα να νομίζω. Μια αόρατη δύναμη τον τραβούσε πάλι χαμηλά, στο βυθό. Όμως συνέχισα να τραβάω, σαν να κρεμόταν όχι μόνο η δική του, αλλά και η δική μου ζωή από αυτό. Αν ήθελα να ζήσω, έπρεπε να τα καταφέρω. Και τελικά τα κατάφερα. Λίγο πριν χάσω όλες μου τις ελπίδες και παραιτηθώ αφήνοντάς με να βουλιάξω στη λίμνη μαζί του, κατάφερα να το τραβήξω έξω. Και ξύπνησα. Μα λίγο πριν ξυπνήσω θα ορκιζόμουν ότι είδα ένα μεγάλο χαμόγελο ευτυχίας και δυο μάτια γεμάτα αγάπη. Άκουσα τη φωνή του ξανά, (ορκίζομαι πως ήταν η δική του φωνή, παρόλο που δεν είδα τα χείλη του να κινούνται) μόνο που αυτή τη φορά δεν ήταν λεπτή και ανατριχιαστική, αλλά ζεστή και γλυκιά, σαν τη φωνή ενός παιδιού. Δεν είπε πολλά. Μόνο δύο λέξεις: «Σ' ευχαριστώ.» Δεν είδα ποτέ ξανά εφιάλτες από τότε. Αλλά οι νεράιδες δεν γύρισαν ποτέ....
Αστέρια χόρευαν στο σκοτάδι. Εικόνες τριβέλιζαν το μυαλό μου. Γλυκές, ονειρικές, ονειρεμένες. Παραμυθένιες εικόνες, απεικόνιζαν ιστορίες που με συντρόφευαν στον ήρεμο ύπνο μου. Στην αγκαλιά του Μορφέα, του θεού των Ονείρων. Χόρευαν τα αστέρια, χόρευα κι εγώ. Γαλάζιες μελωδίες, βγαλμένες από την όμορφη σκούρα μπλε νύχτα, κεντημένες με την άσπρη αγνότητα και αθωότητά μου. Έτσι ήταν πάντα οι κόσμοι πίσω από τις βλεφαρίδες μου, την ώρα που κοιμόμουν, ανυποψίαστη, κολυμπώντας στην αφέλειά μου.
Ώσπου μια μέρα το βαθύ μπλε πέπλο της νύχτας ήταν μαύρο κι εγώ βρέθηκα μόνη μου να περπατάω, σε ένα άγνωστο μονοπάτι, πλημμυρισμένη από φόβο. Σκιές παντού γύρω μου και τσουχτερό κρύο. Έφτασα στην όχθη μιας λίμνης, κατάμαυρης στο σκοτάδι. Το φεγγάρι δεν ήταν ολόγιομο, αλλά εξέπεμπε αρκετό φως για να φωτίσει ένα συγκεκριμένο σημείο κοντά στην όχθη. Κι εκεί είδα να αναδεύεται κάτι, άμορφο στην αρχή αλλά τόσο ξεκάθαρο μετά... Ένα πλάσμα, αδύνατο, άσχημο και ανατριχιαστικό. Ήθελα να ξυπνήσω, για πρώτη φορά ήθελα να επιστρέψω στην πραγματικότητα. Αλλά σαν σιδερένια αγκαλιά ένιωσα να φυλακίζομαι στη θέση μου. Γονατισμένη στην όχθη της μαύρης λίμνης κοιτούσα πετρωμένη αυτό το απροσδιόριστο πλάσμα και τα δυο μεγάλα, μαύρα, γυάλινα μάτια του. Μια φωνή, η φωνή του, αντήχησε κάνοντάς με να ανατριχιάσω ως το μεδούλι.
«Βοήθησέ με.»
Άνοιξα το στόμα να ρωτήσω τι του συνέβη, μα... ξαφνικά ήμουν ξανά ξύπνια, κάτω από το φως των φοσφοριζέ κίτρινων αστεριών του ταβανιού μου. Ήμουν ιδρωμένη. Ήμουν τρομαγμένη και φοβισμένη, αλλά πλημμυρισμένη με ανακούφιση που κατάφερα να ξεφύγω από αυτόν τον εφιάλτη. Μα έκανα λάθος. Στριφογύριζα για περίπου μισή ώρα στο κρεβάτι μου μέχρι να ξανακοιμηθώ. Τα μαύρα γυάλινα μάτια γύριζαν στο μυαλό μου. Δεν είχα ξαναδεί εφιάλτη κι αυτό με τάραζε ακόμα περισσότερο. Τελικά κατάφερα να ξανακοιμηθώ, όμως αυτή τη φορά οι νεράιδες και οι μούσες των ονείρων μου ήταν λιγότερες απ' ότι συνήθως...
Το επόμενο βράδυ κοιμήθηκα με το φως αναμμένο. Και βρέθηκα εκεί ξανά, στην όχθη, με το στόμα ανοιχτό, έτοιμη να ρωτήσω τι συνέβη σ' αυτό το πλάσμα.
«Βοήθησέ με.»
«Τι έχεις?»
Έβγαλε μέσα από το νερό της λίμνης δυο αδύνατα χέρια σαν ξυλάκια, ενωμένα σε μια παρακλητική χειρονομία και με κοιτούσε με τα άδεια του μάτια να λαμποκοπούν κάτω από το φως του φεγγαριού. Σήκωσα το κεφάλι έτοιμη να κλάψω και κοίταξα το φεγγάρι. Ήταν λίγο μεγαλύτερο από χτες. Έσκυψα ξανά το κεφάλι να αντικρίσω ξανά το υποκατάστατο ανθρώπου που ζητούσε βοήθεια. Δεν πρόλαβα. Ξύπνησα πάλι καταϊδρωμένη, λαχανιασμένη, τρομαγμένη. Ένιωθα σαν να τρέχω ψάχνοντας να βρω την έξοδο από έναν λαβύρινθο. Αυτή τη φορά μου πήρε μια ώρα να κοιμηθώ. Κι είδα ακόμα λιγότερες νεράιδες...
Το τρίτο βράδυ περίμενα να ξαναβρεθώ στο ίδιο σημείο. Έτσι κι έγινε. Έσκυβα το κεφάλι να το αντικρίσω ξανά. Το φεγγάρι ήταν πάλι λίγο πιο μεγάλο. Τα χέρια του αποχωρίστηκαν αργά το ένα το άλλο και με μια αστραπιαία κίνηση γράπωσε τα ρούχα μου.
«Βοήθησέ με!»
«Πώς?»
Και ξύπνησα. Όπως πάντα. Δύο ώρες πέρασαν ώσπου να ξανακοιμηθώ. Είδα μόνο δύο νεράιδες και έναν νάνο. Δεν χόρευαν, δεν γελούσαν. Ήταν πετρωμένοι και τα μάτια τους δεν κοιτούσαν στο άπειρο. Κοιτούσαν στο κενό. Ήταν νεκροί.
Την τέταρτη φορά που βρέθηκα στη λίμνη ήταν πανσέληνος, μα μπροστά στο φεγγάρι ήταν ένα τεράστιο σύννεφο. Κοίταξα το μικρό πλασματάκι μπροστά μου. Η έκφρασή του ήταν ίδια πάντα: ικετευτική και εύθραυστη. Τα μάτια μου σύρθηκαν στα χέρια του που κρατούσαν τα ρούχα μου. Μην έχοντας συναίθηση των κινήσεών μου έφερα τα χέρια μου στα δικά του και... και το τράβηξα από πάνω μου. Άρχισε να βουλιάζει στο παγωμένο νερό. Τα μάτια του γέμισαν απελπισία.
«ΒΟΗΘΗΣΕ ΜΕ!»
Και τότε το σύννεφο αποκάλυψε την πανσέληνο πίσω του και στο φως του φεγγαριού είδα... ΕΙΔΑ! Είδα χιλιάδες άλλα πλάσματα στη λίμνη, έτοιμα να πνιγούν. Είδα χιλιάδες άλλους ανθρώπους σαν κι εμένα. Είδα άλλους να φοβούνται, άλλους να γελούν. Άλλους να προσπαθούν αποτυχημένα να κρατήσουν το ανθρωπάκι μπροστά τους στην επιφάνεια, άλλους απλώς να κοιτούν. Άλλοι κοιτούσαν ψηλά, αρνούμενοι να κοιτάξουν το ον που υπέφερε στα χέρια τους. Άλλοι είχαν το είχαν ήδη αφήσει να πνιγεί... κι άλλοι το είχαν πνίξει οι ίδιοι. Κανείς τους δεν το κράτησε. Κι εγώ ήμουν ένας από αυτούς τους άθλιους. Δεν ήθελα. Τα χέρια μου κρατούσαν ακόμα τα δικά του, μα τα ένιωσα να γλιστρούν. Κοίταξα τα μάτια του.
«Βοήθησέ με, σε ικετεύω!»
Ένιωσα την καρδιά μου να σταματά και ιδρώτας κυλούσε στο σβέρκο μου, καθώς συνειδητοποίησα ότι θα πνιγόταν. Δεν το ήθελα. Μια άρνηση έσκουζε στο κεφάλι μου και ένα μεγάλο «γιατί;» ανέβαινε στα χείλη μου. Έσφιξα τα χεράκια του στις γροθιές μου πριν γλιστρήσουν μακριά μου και τράβηξα με όλη μου τη δύναμη. Δεν ήταν τόσο εύκολο όσο θα ήθελα να νομίζω. Μια αόρατη δύναμη τον τραβούσε πάλι χαμηλά, στο βυθό. Όμως συνέχισα να τραβάω, σαν να κρεμόταν όχι μόνο η δική του, αλλά και η δική μου ζωή από αυτό. Αν ήθελα να ζήσω, έπρεπε να τα καταφέρω. Και τελικά τα κατάφερα. Λίγο πριν χάσω όλες μου τις ελπίδες και παραιτηθώ αφήνοντάς με να βουλιάξω στη λίμνη μαζί του, κατάφερα να το τραβήξω έξω. Και ξύπνησα. Μα λίγο πριν ξυπνήσω θα ορκιζόμουν ότι είδα ένα μεγάλο χαμόγελο ευτυχίας και δυο μάτια γεμάτα αγάπη. Άκουσα τη φωνή του ξανά, (ορκίζομαι πως ήταν η δική του φωνή, παρόλο που δεν είδα τα χείλη του να κινούνται) μόνο που αυτή τη φορά δεν ήταν λεπτή και ανατριχιαστική, αλλά ζεστή και γλυκιά, σαν τη φωνή ενός παιδιού. Δεν είπε πολλά. Μόνο δύο λέξεις: «Σ' ευχαριστώ.» Δεν είδα ποτέ ξανά εφιάλτες από τότε. Αλλά οι νεράιδες δεν γύρισαν ποτέ....
12 Δεκ 2008
Ο πόνος...
Ο Ιούδας αμάρτησε όχι τόσο γιατί πρόδωσε το δάσκαλό του, όσο γιατί απελπίστηκε και κρεμάστηκε...
Γιατί ο πόνος είναι ζωοδότης, αφυπνιστικός, φιλάνθρωπος και θαυματουργός και μόνο ως απελπισία ακυρώνει την αξία του όπως και την αξία της ζωής του προσώπου που πάσχει. Γιατί ο άνθρωπος, μέσα σε τούτο τον κόσμο της πτώσης και της φθοράς, μέσα στην ασχήμια και τη βλακεία που μεθοδικά επισημοποιείται, μέσα στων εγωισμών τα άγχη, της ματαιοδοξίας και της κενοδοξίας, τα κόμπλεξ, της σκληροκαρδίας το δηλητήριο, της απονιάς τις πληγές, δε μπορεί παρά να υποφέρει, αν είναι άνθρωπος φυσιολογικός.
Αντιθέτως, όταν οι πολλοί αμυντικοί μηχανισμοί χτίσουν πανοπλία μονωτική κατά της οδύνης και, κατά συνέπεια, κατά της ευαισθησίας, σκάβουν τάφρο κατά της ζωής και εκτρέφουν το νευρωσικό ανικανοποίητο της νεκροζώντανης προσωπικότητας.
Μελέτες έχουν εντοπίσει ότι άνθρωποι που δε βίωσαν, αφημένοι σαν το μαλακό χόρτο στη βροχή, ελεύθερα το πένθος ενός θανάτου, ενός χωρισμού, μιας απώλειας, και που για λόγους δυτικότροπου "πολιτισμού" ενσωμάτωσαν σθεναρά πάνω τους το καλούπι της ψυχραιμίας και της ευγένειας, της βουβής "αξιοπρέπειας" και του καθωσπρεπισμού, εμφανίσθηκαν - και μάλιστα πολλά χρόνια μετά το συμβάν - ιδιαιτέρως ευάλωτοι σε ασθένειες σοβαρές έως θανάσιμες, κυρίως στον καρκίνο. Η φύση πάντοτε εκδικείται το αφύσικο και τίποτα φυσικότερο από το να πονάς και να θρηνείς....
Από το βιβλίο της Μάρως Βαμβουνάκη "Ο Παλιάτσος και η Άνιμα"
Γιατί ο πόνος είναι ζωοδότης, αφυπνιστικός, φιλάνθρωπος και θαυματουργός και μόνο ως απελπισία ακυρώνει την αξία του όπως και την αξία της ζωής του προσώπου που πάσχει. Γιατί ο άνθρωπος, μέσα σε τούτο τον κόσμο της πτώσης και της φθοράς, μέσα στην ασχήμια και τη βλακεία που μεθοδικά επισημοποιείται, μέσα στων εγωισμών τα άγχη, της ματαιοδοξίας και της κενοδοξίας, τα κόμπλεξ, της σκληροκαρδίας το δηλητήριο, της απονιάς τις πληγές, δε μπορεί παρά να υποφέρει, αν είναι άνθρωπος φυσιολογικός.
Αντιθέτως, όταν οι πολλοί αμυντικοί μηχανισμοί χτίσουν πανοπλία μονωτική κατά της οδύνης και, κατά συνέπεια, κατά της ευαισθησίας, σκάβουν τάφρο κατά της ζωής και εκτρέφουν το νευρωσικό ανικανοποίητο της νεκροζώντανης προσωπικότητας.
Μελέτες έχουν εντοπίσει ότι άνθρωποι που δε βίωσαν, αφημένοι σαν το μαλακό χόρτο στη βροχή, ελεύθερα το πένθος ενός θανάτου, ενός χωρισμού, μιας απώλειας, και που για λόγους δυτικότροπου "πολιτισμού" ενσωμάτωσαν σθεναρά πάνω τους το καλούπι της ψυχραιμίας και της ευγένειας, της βουβής "αξιοπρέπειας" και του καθωσπρεπισμού, εμφανίσθηκαν - και μάλιστα πολλά χρόνια μετά το συμβάν - ιδιαιτέρως ευάλωτοι σε ασθένειες σοβαρές έως θανάσιμες, κυρίως στον καρκίνο. Η φύση πάντοτε εκδικείται το αφύσικο και τίποτα φυσικότερο από το να πονάς και να θρηνείς....
Από το βιβλίο της Μάρως Βαμβουνάκη "Ο Παλιάτσος και η Άνιμα"
11 Δεκ 2008
Συνάντηση με τους "κουκουλοφόρους"
Χθες το μεσημέρι, την ώρα που εγώ καθόμουν εδώ και μιλούσα μαζί σας στα μπλογκς, την ώρα που έμπαινα και σχολίαζα τις απόψεις σας και διατύπωνα τις δικές μου, από τον καναπέ μου, την ώρα που παρακολουθούσα τα επεισόδια σε ζωντανή σύνδεση στην τηλεόραση, εκείνη την ίδια ώρα, η κόρη μου, το παιδί το δικό μου, ήταν εκεί. Ναι, όπως σας το λέω.
Δε μου το είπε ότι θα πήγαινε. Εκείνη που πάντα μου λέει τα πάντα. Μου είπε όμως εκ των υστέρων ότι πήγε. Πάλι καλά. Και ξέρετε γιατί δε μου το είπε; Γιατί δε θα την άφηνα, λέει και δε θέλει να κάνει ποτέ κάτι που δεν την αφήνω. Και για να μην ανησυχώ μέχρι να γυρίσει. Πάλι καλά. Την ευγνωμονώ γι αυτά τα σωτήρια ψέμματα.
Το τι συνέβη στην ψυχή και το μυαλό μου το φαντάζεστε, είστε γονείς οι περισσότεροι. Αλλά και να μην είστε, πάλι το φαντάζεστε. Κι αυτό το πλάσμα των 17 ετών, το καμάρι της ζωής μου, ό,τι ωραιότερο έχω πλάσει σ'αυτόν τον κόσμο, μ'έκανε εμένα που έτρεμα κι ήθελα να την προστατέψω από κάθε κακό, εμένα που κάθομαι στον καναπέ και μιλάω εκ του ασφαλούς, μ'έκανε να ντρέπομαι που δεν ήμουν εκεί κάτω μαζί της...
Ακούστε τι μου είπε, σας παραθέτω τα δικά της λόγια:
Μαμά, δε μπορείς να φανταστείς πόσο προκλητικά ήταν τα ματ! Έσπρωχναν, φώναζαν, έβριζαν, όλους, ακόμα και μεγάλους ανθρώπους σαν εσένα! (Αυτό το αφήνω ασχολίαστο!)
Έμπαινε ο κόσμος στη μέση και τους φώναζε να φύγουν, ν'αφήσουν ήσυχα τα παιδιά που διαδήλωναν γιατί δεν έκαναν τίποτα κακό. Εντωμεταξύ, όσο βλέπαμε τα ματ εκεί να απειλούν, τόσο εξαγριωνόμασταν. Κι εντάξει, εμείς δεν είχαμε πάει να πετάξουμε πέτρες, να φωνάξουμε πήγαμε, γιατί θέλαμε να συμμετέχουμε σ'αυτό που γίνεται γιατί στο κάτω κάτω για το δικό μας μέλλον πρόκειται. Εσείς όλοι βολευτήκατε. Και μπορεί πολλά παιδιά να βρήκαν ευκαιρία που δεν είχαμε σχολείο να κατέβουν για καφέ σα να μην τρέχει τίποτα, αλλά σε πληροφορώ ότι οι περισσότεροι από το σχολείο μου είμασταν εκεί.
Κάποια στιγμή, βλέπουμε πολλά άτομα να τρέχουν και να κρύβονται εκεί που στεκόμασταν εμείς. Βγάλανε τις κουκούλες και κάτι κασκόλ που είχαν στο κεφάλι τους, για να μην τους καταλάβουν και ανακατεύτηκαν με μας κι όλους τους άλλους. Σε πληροφορώ ο κόσμος τους προστάτευε από τα ματ, το καταλαβαίνεις; Παιδιά σαν εμένα ήτανε οι περισσότεροι. Και αρχίσανε να περπατάνε δίπλα μας κι είχαν σακίδια στην πλάτη που τα έκρυβαν μετά και ξέρεις τι είχαν μέσα; Πέτρες! Και σου μιλάω ειλικρινά, μου ερχόταν να τους ζητήσω να μου δώσουν κι εμένα να τις πετάξω κι εγώ σ'αυτούς τους τραμπούκους! Πάντως, επειδή είχα μεγάλη περιέργεια, τον ρώτησα έναν, του λέω, εντάξει να διαμαρτυρόμαστε, αλλά είναι ανάγκη να τα σπάτε όλα; Δε σκέφτεστε αυτούς τους ανθρώπους που χάνουν τις περιουσίες τους, τι φταίνε; Και μου λέει, δε φταίνε, αλλά κάπως πρέπει να ξεσηκωθεί κι ο κόσμος και να τα βάλει με τους πραγματικά υπεύθυνους, όχι με μας. Αλλιώς όλοι βολεύονται και δεν ξεκουνάνε από τους καναπέδες! (εκεί ένιωσα ότι αναφερόταν σε μένα). Έτσι είναι οι επαναστάσεις, μου είπε, έχουν αίμα αλλά διαφορετικά δε γίνεται ποτέ τίποτα. Εντάξει, κάποιοι που δε φταίνε θα την πληρώσουν. Αλλά κι εμείς δε φταίμε και τελικά την πληρώνουμε. Οι μόνοι που τη βγάζουν καθαρή είναι αυτοί εκεί πάνω. Κι αυτό κάποτε πρέπει να σταματήσει. Ας μην ερχόντουσαν εδώ τα ματ, να μην τους ρίχναμε. Αυτοί μας εξαγριώνουν. Αυτά τα καθάρματα που σκοτώσανε εν ψυχρώ τον Αλέξη και δεν πρόκειται να τιμωρηθεί κανείς. Δε σε εξαγριώνει εσένα αυτό; Μου είπε κι άλλα που δεν τα θυμάμαι τώρα, αλλά πολύ καλά τα έλεγε. Μετά τον ρώτησα γι αυτούς που μπαίνουν και κλέβουν και μου είπε ότι αυτοί δεν κάνουν τέτοια πράγματα, αυτά τα κάνουν άλλοι, που απλά εκμεταλεύονται το μπάχαλο. Και για να μην καταλήξουμε εκεί όλοι μας, έτσι μου είπε, και να έχουμε μια δουλειά μεθαύριο να ζούμε με αξιοπρέπεια, πρέπει κάτι να κάνουμε τώρα κι όχι να το βουλώνουμε. Και τι θα μας κάνουνε; Θα μας συλλάβουν όλους; Ας μας συλλάβουν! Θα κάνουμε την επανάστασή μας και μέσα από τη φυλακή, στα ... μας, είμαστε αποφασισμένοι! Εμένα μαμά μου φάνηκε πολύ καλό παιδί αυτό και να σου πω τον θαύμασα. Και μετά δε φοβόμουν κι εγώ καθόλου κι έβλεπα και πολλούς γονείς που μας ενθάρρυναν και στεναχωρήθηκα που δεν ήσουν εκεί... Αλλά αν εσύ θες να κάθεσαι στο σπίτι, δικαίωμά σου, εγώ πρέπει να παλέψω για τα δικαιώματά μου, για το μέλλον μου, κατάλαβες; Οι μεγαλύτεροι κλέφτες είναι αυτοί που ψηφίζετε όλοι σας, όχι εκείνα τα παιδιά που είδα εγώ σήμερα. Μα δεν καταλαβαίνω πώς μπορείς και δε θυμώνεις....
Αυτά μου είπε το παιδί μου κι εγώ δεν ήξερα τι ν'απαντήσω. Ξαναγύρισα στην τηλεόραση κι άκουσα το περιβόητο εκείνο "Δυστυχώς, παρεξήγηση". Παρεξήγηση ο θάνατος του Αλέξη, παρεξήγηση το Βατοπέδι, παρεξήγηση όλα.
Κι όμως θυμώνω Χριστίνα. Και την επόμενη φορά παιδί μου, θα είμαι εκεί μαζί σου, κάτω στους δρόμους και θα φωνάζω και θα βρίζω και μπορεί να ρίξω και καμιά πέτρα. Και θα κάνω ό,τι χρειαστεί για να σου εξασφαλίσω ένα καλύτερο αύριο. Στο υπόσχομαι παιδί μου...
Δε μου το είπε ότι θα πήγαινε. Εκείνη που πάντα μου λέει τα πάντα. Μου είπε όμως εκ των υστέρων ότι πήγε. Πάλι καλά. Και ξέρετε γιατί δε μου το είπε; Γιατί δε θα την άφηνα, λέει και δε θέλει να κάνει ποτέ κάτι που δεν την αφήνω. Και για να μην ανησυχώ μέχρι να γυρίσει. Πάλι καλά. Την ευγνωμονώ γι αυτά τα σωτήρια ψέμματα.
Το τι συνέβη στην ψυχή και το μυαλό μου το φαντάζεστε, είστε γονείς οι περισσότεροι. Αλλά και να μην είστε, πάλι το φαντάζεστε. Κι αυτό το πλάσμα των 17 ετών, το καμάρι της ζωής μου, ό,τι ωραιότερο έχω πλάσει σ'αυτόν τον κόσμο, μ'έκανε εμένα που έτρεμα κι ήθελα να την προστατέψω από κάθε κακό, εμένα που κάθομαι στον καναπέ και μιλάω εκ του ασφαλούς, μ'έκανε να ντρέπομαι που δεν ήμουν εκεί κάτω μαζί της...
Ακούστε τι μου είπε, σας παραθέτω τα δικά της λόγια:
Μαμά, δε μπορείς να φανταστείς πόσο προκλητικά ήταν τα ματ! Έσπρωχναν, φώναζαν, έβριζαν, όλους, ακόμα και μεγάλους ανθρώπους σαν εσένα! (Αυτό το αφήνω ασχολίαστο!)
Έμπαινε ο κόσμος στη μέση και τους φώναζε να φύγουν, ν'αφήσουν ήσυχα τα παιδιά που διαδήλωναν γιατί δεν έκαναν τίποτα κακό. Εντωμεταξύ, όσο βλέπαμε τα ματ εκεί να απειλούν, τόσο εξαγριωνόμασταν. Κι εντάξει, εμείς δεν είχαμε πάει να πετάξουμε πέτρες, να φωνάξουμε πήγαμε, γιατί θέλαμε να συμμετέχουμε σ'αυτό που γίνεται γιατί στο κάτω κάτω για το δικό μας μέλλον πρόκειται. Εσείς όλοι βολευτήκατε. Και μπορεί πολλά παιδιά να βρήκαν ευκαιρία που δεν είχαμε σχολείο να κατέβουν για καφέ σα να μην τρέχει τίποτα, αλλά σε πληροφορώ ότι οι περισσότεροι από το σχολείο μου είμασταν εκεί.
Κάποια στιγμή, βλέπουμε πολλά άτομα να τρέχουν και να κρύβονται εκεί που στεκόμασταν εμείς. Βγάλανε τις κουκούλες και κάτι κασκόλ που είχαν στο κεφάλι τους, για να μην τους καταλάβουν και ανακατεύτηκαν με μας κι όλους τους άλλους. Σε πληροφορώ ο κόσμος τους προστάτευε από τα ματ, το καταλαβαίνεις; Παιδιά σαν εμένα ήτανε οι περισσότεροι. Και αρχίσανε να περπατάνε δίπλα μας κι είχαν σακίδια στην πλάτη που τα έκρυβαν μετά και ξέρεις τι είχαν μέσα; Πέτρες! Και σου μιλάω ειλικρινά, μου ερχόταν να τους ζητήσω να μου δώσουν κι εμένα να τις πετάξω κι εγώ σ'αυτούς τους τραμπούκους! Πάντως, επειδή είχα μεγάλη περιέργεια, τον ρώτησα έναν, του λέω, εντάξει να διαμαρτυρόμαστε, αλλά είναι ανάγκη να τα σπάτε όλα; Δε σκέφτεστε αυτούς τους ανθρώπους που χάνουν τις περιουσίες τους, τι φταίνε; Και μου λέει, δε φταίνε, αλλά κάπως πρέπει να ξεσηκωθεί κι ο κόσμος και να τα βάλει με τους πραγματικά υπεύθυνους, όχι με μας. Αλλιώς όλοι βολεύονται και δεν ξεκουνάνε από τους καναπέδες! (εκεί ένιωσα ότι αναφερόταν σε μένα). Έτσι είναι οι επαναστάσεις, μου είπε, έχουν αίμα αλλά διαφορετικά δε γίνεται ποτέ τίποτα. Εντάξει, κάποιοι που δε φταίνε θα την πληρώσουν. Αλλά κι εμείς δε φταίμε και τελικά την πληρώνουμε. Οι μόνοι που τη βγάζουν καθαρή είναι αυτοί εκεί πάνω. Κι αυτό κάποτε πρέπει να σταματήσει. Ας μην ερχόντουσαν εδώ τα ματ, να μην τους ρίχναμε. Αυτοί μας εξαγριώνουν. Αυτά τα καθάρματα που σκοτώσανε εν ψυχρώ τον Αλέξη και δεν πρόκειται να τιμωρηθεί κανείς. Δε σε εξαγριώνει εσένα αυτό; Μου είπε κι άλλα που δεν τα θυμάμαι τώρα, αλλά πολύ καλά τα έλεγε. Μετά τον ρώτησα γι αυτούς που μπαίνουν και κλέβουν και μου είπε ότι αυτοί δεν κάνουν τέτοια πράγματα, αυτά τα κάνουν άλλοι, που απλά εκμεταλεύονται το μπάχαλο. Και για να μην καταλήξουμε εκεί όλοι μας, έτσι μου είπε, και να έχουμε μια δουλειά μεθαύριο να ζούμε με αξιοπρέπεια, πρέπει κάτι να κάνουμε τώρα κι όχι να το βουλώνουμε. Και τι θα μας κάνουνε; Θα μας συλλάβουν όλους; Ας μας συλλάβουν! Θα κάνουμε την επανάστασή μας και μέσα από τη φυλακή, στα ... μας, είμαστε αποφασισμένοι! Εμένα μαμά μου φάνηκε πολύ καλό παιδί αυτό και να σου πω τον θαύμασα. Και μετά δε φοβόμουν κι εγώ καθόλου κι έβλεπα και πολλούς γονείς που μας ενθάρρυναν και στεναχωρήθηκα που δεν ήσουν εκεί... Αλλά αν εσύ θες να κάθεσαι στο σπίτι, δικαίωμά σου, εγώ πρέπει να παλέψω για τα δικαιώματά μου, για το μέλλον μου, κατάλαβες; Οι μεγαλύτεροι κλέφτες είναι αυτοί που ψηφίζετε όλοι σας, όχι εκείνα τα παιδιά που είδα εγώ σήμερα. Μα δεν καταλαβαίνω πώς μπορείς και δε θυμώνεις....
Αυτά μου είπε το παιδί μου κι εγώ δεν ήξερα τι ν'απαντήσω. Ξαναγύρισα στην τηλεόραση κι άκουσα το περιβόητο εκείνο "Δυστυχώς, παρεξήγηση". Παρεξήγηση ο θάνατος του Αλέξη, παρεξήγηση το Βατοπέδι, παρεξήγηση όλα.
Κι όμως θυμώνω Χριστίνα. Και την επόμενη φορά παιδί μου, θα είμαι εκεί μαζί σου, κάτω στους δρόμους και θα φωνάζω και θα βρίζω και μπορεί να ρίξω και καμιά πέτρα. Και θα κάνω ό,τι χρειαστεί για να σου εξασφαλίσω ένα καλύτερο αύριο. Στο υπόσχομαι παιδί μου...
Το σκίτσο είναι του φίλου Barel
9 Δεκ 2008
Το να πεθαίνεις για την Ελλάδα είναι άλλο...
...κι άλλο εκείνη να σε πεθαίνει...
Καλό ταξίδι παιδί μας...
Η φίλη μου Αφροδίτη από τη Μυτιλήνη μου έστειλε το παρακάτω κείμενο, δική της κατάθεση ψυχής και της ζήτησα να το δημοσιεύσω. Έτσι κι αλλιώς, προσωπικά δε θα μπορούσα να τα πω καλύτερα...
Λίγο πριν τις επερχόμενες γιορτές μας προέκυψε μια μέρα αργίας! Χαράς ευαγγέλια ίσως για κάποιους να ξεκουραστούν για λόγους διαμαρτυρίας, πένθους ή απεργίας.
Προσωπικά ΚΟΥΡΑΣΤΗΚΑ με τούτη την αναπάντεχη μέρα αργίας!
ΚΟΥΡΑΣΤΗΚΑ να βλέπω σκηνές βίας να εισβάλλουν μέσα από τις οθόνες στα σπίτια μας, στις καρδιές μας.
ΚΟΥΡΑΣΤΗΚΑ να ακούω μεγαλεπήβολες κουβέντες και "συγνώμες" από ψηλά ιστάμενα πρόσωπα.
ΚΟΥΡΑΣΤΗΚΑ να παρατηρώ τους γνωστούς αγνώστους να "λερώνουν" την Ελλάδα μας.
ΚΟΥΡΑΣΤΗΚΑ να με "βομβαρδίζουν" κουβέντες πρώην, νυν και αυριανών πρωθυπουργών για αντεπιθέσεις μεταξύ τους.
ΚΟΥΡΑΣΤΗΚΑ να προσπαθώ να μαντέψω την ηλικία των ταραχοποιών,την εθνικότητα ή το χρώμα του κασκόλ που φορούσαν.
Πόσα ΚΟΥΡΑΣΤΗΚΑ μπορώ να γράψω; Απίστευτα πολλά, τούτες τις μέρες που η Ελλάδα μας πρωταγωνιστεί σε παγκόσμιο επίπεδο. Συγκρατούμαι όμως καθώς στη ζωή μας εισέβαλε ο Αλέξης! Ο Αλέξης, παιδί της διπλανής πόρτας, μαθητής του γειτονικού μας σχολείου, ίσως παιδί του καθενός από εμάς. Έγινε ξαφνικά και απρόσμενα ο δικός μας Αλέξης!
Άνοιξαν διάπλατα οι καρδιές όλων μας για να τον αγκαλιάσουμε. Άνοιξαν διάπλατα οι σκέψεις όλων μας για να τον νιώσουμε.
Ένα μελαχροινό αγόρι, με το γνωστό casual ντύσιμο των ημερών μας, την κουκούλα της ζακέτας του, το χαμόγελο των 15του χρόνων, την ανεμελιά από τη βόλτα στα internet cafe, ένας έφηβος των blog και του διαδικτύου, να μοιάζει τόσο πολύ με τους δικούς μου γιους! Ήρθε άθελα του να μας αναστατώσει γλυκά, μα πονεμένα! Ήρθε να μας "ζητήσει" να του ευχηθούμε "καλό ταξίδι", γιατί ξαφνικά λες και χρειαζόταν ένας άγγελος τον ουρανό!
Ο πόνος εξαπλώθηκε απίστευτα γρήγορα στους χώρους που κινιόταν, στους συγγενείς του, στις παρέες του, σε όλους εμάς. Στάθηκε αφορμή ο χαμός ενός αθώου αμούστακου αγοριού να σκεφτούν κάποιοι την ανεργία, τη φτώχεια, την αδικία, την πείνα ίσως. Στάθηκε αφορμή να ξεπεράσουμε την μνήμη του για να επιδοθούμε στη λύση των εγχώριων προβλημάτων. Στάθηκε αφορμή να ξεχαστούν τα τόσα σκάνδαλα που μας περιτριγύριζαν.
Γιατί δε στάθηκε αφορμή να σκεφτούμε τα παιδιά μας; Δεν θα 'πρεπε να σκεφτούμε τις ανησυχίες τους, τη μουσική τους, τις εκφράσεις τους; Δεν θα 'πρεπε να σκεφτούμε τον πόνο των δικών του; Τον πόνο της μάνας που σαν κινηματογραφική ταινία μικρού μήκους πέρασε από μπροστά της η μόλις 15 χρόνων συμβίωση της με τον Αλέξη της!
Τούτες τις γιορτές θα είναι όλα διαφορετικά για την οικογένεια του Αλέξη. Εμείς όλοι θα ξεχάσουμε, εκείνη ΠΟΤΕ.
Οι έμποροι θα αποζημιωθούν, τα κανάλια θα μετράνε τις τηλεθεάσεις τους, τα κόμματα θα συνεχίσουν να διαφωνούν -για το ποιος και πότε διόρισε τον ειδικό φρουρό- γιατί εμείς τους το επιτρέπουμε, θα βρεθούν άλλα σκάνδαλα να μας ταλαιπωρούν. Ενώ εμείς όλοι, οι απλοί πολίτες θα βρούμε χαρά και ευτυχία πίσω από ένα πολύχρωμο, αμπαλαρισμένο, πρωτοχρονιάτικο δώρο.
Ας προσφέρουμε ΑΓΑΠΗ στη μνήμη του Αλέξη. Αληθινή ΑΓΑΠΗ προς την οικογένεια μας, τους φίλους, τους γείτονες, την νεολαία μας, τους εχθρούς μας ακόμη. Μ' αυτό θα χαίρεται ο Αλέξης από εκεί πάνω όπου ΖΕΙ σαν άγγελος, από τα ξημερώματα μιας Κυριακής του Δεκέμβρη. Ίσως έτσι γαληνέψουν οι καρδιές των ένστολων που μας προστατεύουν. Ίσως έτσι γαληνέψουν οι καρδιές των κουκουλοφόρων που καταστρέφουν. Ας γίνει φάτνη η καρδιά μας, όπως το σπήλαιο της Βηθλεέμ, για να γεννηθεί πάλι ο Χριστός μας!
Καλό ταξίδι παιδί μας...
Η φίλη μου Αφροδίτη από τη Μυτιλήνη μου έστειλε το παρακάτω κείμενο, δική της κατάθεση ψυχής και της ζήτησα να το δημοσιεύσω. Έτσι κι αλλιώς, προσωπικά δε θα μπορούσα να τα πω καλύτερα...
Λίγο πριν τις επερχόμενες γιορτές μας προέκυψε μια μέρα αργίας! Χαράς ευαγγέλια ίσως για κάποιους να ξεκουραστούν για λόγους διαμαρτυρίας, πένθους ή απεργίας.
Προσωπικά ΚΟΥΡΑΣΤΗΚΑ με τούτη την αναπάντεχη μέρα αργίας!
ΚΟΥΡΑΣΤΗΚΑ να βλέπω σκηνές βίας να εισβάλλουν μέσα από τις οθόνες στα σπίτια μας, στις καρδιές μας.
ΚΟΥΡΑΣΤΗΚΑ να ακούω μεγαλεπήβολες κουβέντες και "συγνώμες" από ψηλά ιστάμενα πρόσωπα.
ΚΟΥΡΑΣΤΗΚΑ να παρατηρώ τους γνωστούς αγνώστους να "λερώνουν" την Ελλάδα μας.
ΚΟΥΡΑΣΤΗΚΑ να με "βομβαρδίζουν" κουβέντες πρώην, νυν και αυριανών πρωθυπουργών για αντεπιθέσεις μεταξύ τους.
ΚΟΥΡΑΣΤΗΚΑ να προσπαθώ να μαντέψω την ηλικία των ταραχοποιών,την εθνικότητα ή το χρώμα του κασκόλ που φορούσαν.
Πόσα ΚΟΥΡΑΣΤΗΚΑ μπορώ να γράψω; Απίστευτα πολλά, τούτες τις μέρες που η Ελλάδα μας πρωταγωνιστεί σε παγκόσμιο επίπεδο. Συγκρατούμαι όμως καθώς στη ζωή μας εισέβαλε ο Αλέξης! Ο Αλέξης, παιδί της διπλανής πόρτας, μαθητής του γειτονικού μας σχολείου, ίσως παιδί του καθενός από εμάς. Έγινε ξαφνικά και απρόσμενα ο δικός μας Αλέξης!
Άνοιξαν διάπλατα οι καρδιές όλων μας για να τον αγκαλιάσουμε. Άνοιξαν διάπλατα οι σκέψεις όλων μας για να τον νιώσουμε.
Ένα μελαχροινό αγόρι, με το γνωστό casual ντύσιμο των ημερών μας, την κουκούλα της ζακέτας του, το χαμόγελο των 15του χρόνων, την ανεμελιά από τη βόλτα στα internet cafe, ένας έφηβος των blog και του διαδικτύου, να μοιάζει τόσο πολύ με τους δικούς μου γιους! Ήρθε άθελα του να μας αναστατώσει γλυκά, μα πονεμένα! Ήρθε να μας "ζητήσει" να του ευχηθούμε "καλό ταξίδι", γιατί ξαφνικά λες και χρειαζόταν ένας άγγελος τον ουρανό!
Ο πόνος εξαπλώθηκε απίστευτα γρήγορα στους χώρους που κινιόταν, στους συγγενείς του, στις παρέες του, σε όλους εμάς. Στάθηκε αφορμή ο χαμός ενός αθώου αμούστακου αγοριού να σκεφτούν κάποιοι την ανεργία, τη φτώχεια, την αδικία, την πείνα ίσως. Στάθηκε αφορμή να ξεπεράσουμε την μνήμη του για να επιδοθούμε στη λύση των εγχώριων προβλημάτων. Στάθηκε αφορμή να ξεχαστούν τα τόσα σκάνδαλα που μας περιτριγύριζαν.
Γιατί δε στάθηκε αφορμή να σκεφτούμε τα παιδιά μας; Δεν θα 'πρεπε να σκεφτούμε τις ανησυχίες τους, τη μουσική τους, τις εκφράσεις τους; Δεν θα 'πρεπε να σκεφτούμε τον πόνο των δικών του; Τον πόνο της μάνας που σαν κινηματογραφική ταινία μικρού μήκους πέρασε από μπροστά της η μόλις 15 χρόνων συμβίωση της με τον Αλέξη της!
Τούτες τις γιορτές θα είναι όλα διαφορετικά για την οικογένεια του Αλέξη. Εμείς όλοι θα ξεχάσουμε, εκείνη ΠΟΤΕ.
Οι έμποροι θα αποζημιωθούν, τα κανάλια θα μετράνε τις τηλεθεάσεις τους, τα κόμματα θα συνεχίσουν να διαφωνούν -για το ποιος και πότε διόρισε τον ειδικό φρουρό- γιατί εμείς τους το επιτρέπουμε, θα βρεθούν άλλα σκάνδαλα να μας ταλαιπωρούν. Ενώ εμείς όλοι, οι απλοί πολίτες θα βρούμε χαρά και ευτυχία πίσω από ένα πολύχρωμο, αμπαλαρισμένο, πρωτοχρονιάτικο δώρο.
Ας προσφέρουμε ΑΓΑΠΗ στη μνήμη του Αλέξη. Αληθινή ΑΓΑΠΗ προς την οικογένεια μας, τους φίλους, τους γείτονες, την νεολαία μας, τους εχθρούς μας ακόμη. Μ' αυτό θα χαίρεται ο Αλέξης από εκεί πάνω όπου ΖΕΙ σαν άγγελος, από τα ξημερώματα μιας Κυριακής του Δεκέμβρη. Ίσως έτσι γαληνέψουν οι καρδιές των ένστολων που μας προστατεύουν. Ίσως έτσι γαληνέψουν οι καρδιές των κουκουλοφόρων που καταστρέφουν. Ας γίνει φάτνη η καρδιά μας, όπως το σπήλαιο της Βηθλεέμ, για να γεννηθεί πάλι ο Χριστός μας!
8 Δεκ 2008
Δώσε φως!
Έλαβα το παρακάτω μέιλ και δε θα μπορούσα, με όποια μικρή ή μεγάλη δυνατότητα έχω, παρά να ανταποκριθώ:
Ελπίζω πως και σ’ εσένα θα βρώ ένα θερμό υποστηριχτή της πανελλαδικής μας καμπάνιας "ΔΩΣΕ ΦΩΣ ΝΑ ΒΓΕΙ Ο ΑΥΤΙΣΜΟΣ ΑΠΟ ΤΟ ΣΚΟΤΑΔΙ ΤΗΣ ΑΦΑΝΕΙΑΣ ΚΑΙ ΤΟΥ ΣΤΙΓΜΑΤΙΣΜΟΥ".
Διότι όπως καταλαβαίνεις, το θέμα αυτής της καμπάνιας αφορά χιλιάδες Ελληνόπουλα αλλά και ενήλικες συνανθρώπους μας.
Αν θες, πάρε δύο λεπτά και διάβασε για αυτή την καμπάνια και πιστεύω ότι άμα καταλάβεις το πόσο βασική είναι, θα την υποστηρίξεις με όλη σου την καρδιά.
Το κείμενο της καμπάνιας θα το βρείς εδω στην ιστοσελίδα μας,
http://www.aspergerhellas.orgκαι στης σελίδας αυτή της καμπάνιας μας στο Facebook
ΔΩΣΕ ΚΑΙ ΕΣΥ ΦΩΣ και βοήθησε μας, υποστήριξε μας και κάλεσε και άλλους να ακολουθήσουν στα βήματά σου.
Γίνε και εσύ ενα φωτεινό παράδειγμα καλωσύνης και ανθρωπισμού.
Σ' ευχαριστούμε,
Πέρλα Μεσσίνα – Πρόεδρος και Αυτιστική
Αγγελική Παπασταύρου – Συν-Πρόεδρος και Γονέας Αυτιστικού παιδιού
ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΕΛΛΗΝΩΝ ΕΝΗΛΙΚΩΝ ΑΥΤΙΣΤΙΚΩΝ ASPRGER και ΥΛΑ
Πολύ σημαντική πρωτοβουλία την οποία επικροτώ κι υποστηρίζω. Ξεχώρισα το παρακάτω κείμενο, το οποίο και σας παραθέτω και παρακαλώ να διαβάσετε. Είναι από την παρουσίαση που έδωσε ο Jim Sinclair (αυτιστικός και συγγραφέας) στη Διεθνή Διάσκεψη του 1993 που έγινε στο Τορόντο, σχετικά με τον αυτισμό και απευθυνόταν πρώτιστα στους γονείς:
Σας προσκαλώ να κοιτάξετε τον αυτισμό μας, και να κοιτάξετε τη θλίψη σας, από την προοπτική μας:Ο αυτισμός δεν είναι ένα εξάρτημα.
Ο Αυτισμός δεν είναι κάτι που ένα πρόσωπο έχει, ή ένα "κέλυφος" στο οποίο ένα πρόσωπο είναιπαγιδευμένο μέσα του.
Δεν υπάρχει κανένα κανονικό παιδί που κρύβεται πίσω από τον αυτισμό.
Ο Αυτισμός είναι ένας τρόπος ύπαρξης. Είναι διάχυτος, χρωματίζει κάθε εμπειρία, κάθε αίσθηση,αντίληψη, σκέψη, συναίσθημα, και αντιμετωπίζεικάθε πτυχή της ύπαρξης.
Δεν είναι δυνατό να χωρίσετε τον αυτισμό από το άτομο -και εάν ήταν δυνατό,το άτομο που θα είχατε αφήσει μετά το διαχωρισμό δεν θα ήταν το ίδιο άτομο με αυτό που αρχίσατε.
Αυτό είναι σημαντικό, έτσι σκεφτείτε το για μια στιγμή:Ο Αυτισμός είναι ένας τρόπος ύπαρξης.
Δεν είναι δυνατό να χωριστεί το άτομο από τον αυτισμό.
Επομένως, όταν οι γονείς λένε "Μακάρι το παιδί μου να μην είχε αυτισμό,"αυτό που λένε πραγματικά είναι, "Μακάρι το αυτιστικό παιδί που έχω να μην υπήρχε, και να είχα ένα διαφορετικό (μη-αυτιστικό) παιδί αντί αυτού."
Διαβάστε το πάλι.
Αυτό είναι που ακούμε όταν πενθείτε για την ύπαρξή μας.
Αυτό είναι που ακούμε όταν προσεύχεστε για μια θεραπεία.
Αυτό είναι που ξέρουμε, όταν μας λέτε μέσω των πιο δυνατών σας ελπίδων και ονείρων σας για μας:
Ότι η πιο δυνατή επιθυμία σας είναι να έρθει η ημέρα που θα πάψουμε να υπάρχουμε, και άγνωστοι που θα μπορείτε να αγαπήσετε θα κινούνται μέσα και πίσω από τα πρόσωπά μας...
Τα σχόλια δικά σας. Καλή βδομάδα σε όλους!
4 Δεκ 2008
Η δήλωση της Δέσποινας Βανδή
Σήμερα, παγκόσμια ημέρα για τα Άτομα με Ειδικές Ικανότητες, σάλο έχει προκαλέσει η δήλωση της Δέσποινας Βανδή, της δημοφιλούς τραγουδίστριας, σε συνέντευξή της. Πριν λίγους μήνες η τραγουδίστρια είχε ένα ατύχημα με το αυτοκίνητό της και χτύπησε στον αυχένα. Δήλωσε λοιπόν στη συνέντευξη: "Αν το κάταγμα ήταν 1 εκατοστό πιο αριστερά, θα είμα μείνει παράλυτη από το λαιμό και κάτω. Φυσικά αν συνέβαινε κάτι τέτοιο, θα προτιμούσα να πέθαινα επί τόπου!"
Ίσως πραγματικά να το προτιμούσε. Ίσως να το είπε αυθόρμητα κι αν το καλοσκεφτεί ν'αλλάξει γνώμη και άποψη για τη ζωή. Το σίγουρο είναι ότι πολύς κόσμος θίχτηκε από αυτή τη δήλωση. Πολλά παιδιά με αναπηρία αναρωτήθηκαν αν έχει νόημα η δική τους ζωή ή μόνο η λαμπερή ζωή μιας πλούσιας σταρ. Που αν χάσει την αρτιμέλειά της, είναι καλύτερα να πεθάνει.
Θα απαντήσω σε όλους αυτούς ότι τα πάντα είναι θέμα προτεραιοτήτων. Όταν έχεις στηρίξει όλη σου τη ζωή στα πλούτη και την ομορφιά σου, στο καλλίγραμμο σώμα σου, τότε ναι, αν τα χάσεις αυτά, για ποιό λόγο να ζεις; Δεν είμαστε όλοι για τα δύσκολα, ας το παραδεχτούμε. Δε μπορώ να κατηγορήσω κανέναν, εύχομαι μόνο να είχα έστω και στο ελάχιστο το ψυχικό μεγαλείο των ανθρώπων με αναπηρία που παλεύουν για τη ζωή τους και την κάνουν όμορφη και για τους ίδιους και για όλους γύρω τους...
2 Δεκ 2008
Στα σύνορα της θλίψης / Μίλτος Γήτας
Χθες βράδυ είχα τη χαρά να παραβρεθώ στην παρουσιάση της ποιητικής συλλογής του Μίλτου Γήτα, με τίτλο "Στα Σύνορα της Θλίψης". Κι εκεί που πίστευα πως ποιητές δεν υπάρχουν πια κι η ποίηση είναι είδος προς εξαφάνιση, ένα νέο παιδί, μόλις 24 χρονών, ήρθε να με διαψεύσει. Και μη φανταστείτε πως είναι το πρώτο βιβλίο αυτό που εκδίδει.
Ο Μίλτος Γήτας γεννήθηκε το 1984 στα Ιωάννινα. Είναι τελειόφοιτος του Τμήματος Ανθοκομίας και Αρχιτεκτονικής Τοπίου του ΤΕΙ Ηπείρου και βρίσκεται στο δεύτερο έτος Δημοσιογραφίας στο Εργαστήρι Ελευθέρων Σπουδών του Antenna. Άρχισε να γράφει ποιήματα σε ηλικία 11 ετών. Το 2002 εξέδωσε την πρώτη του ποιητική συλλογή με τίτλο Όλη μου η εφηβεία ένα ποίημα (έκδοση της Νομαρχιακής Αυτοδιοίκησης Ιωαννίνων). Το ίδιο έτος κυκλοφόρησε και η δεύτερη ποιητική του συλλογή με τίτλο Ψυχανεμίσματα (ιδιωτική έκδοση). Το 2004 κυκλοφόρησε η συλλογή ποιημάτων του με τίτλο Η πρώτη παρτίδα. Το 2005 εξέδωσε το πρώτο του πεζό κείμενο ημερολογιακού τύπου με τίτλο Vacui Dies (ιδιωτική έκδοση). Ποιήματά του έχουν δημοσιευτεί στα λογοτεχνικά περιοδικά Ηπειρωτικά Γράμματα και Η Λέξη. Είναι μέλος του Συλλόγου Νέων Καλλιτεχνών Πάτρας και του Λαογραφικού και Πολιτιστικού Συλλόγου Καλαρρύτες. Ζει στα Ιωάννινα και εργάζεται ως δημοσιογράφος σε περιφερειακά Μέσα Ενημέρωσης.
Αν και ο τίτλος σε προδιαθέτει για το περιεχόμενο και αρχικά με τρόμαξε - φύση αισιόδοξος άνθρωπος εγώ και τσακωμένη με τη θλίψη! - τα ποιήματα είναι πραγματικά εξαιρετικά. Κι όπως εύστοχα παρατήρησε και ο Δημήτρης Κωνσταντάρας που έκανε την παρουσίαση του βιβλίου, ο Μίλτος ξέρει καλά να χειρίζεται την ελληνική γλώσσα και τα νοήματά της, παρ'όλο το νεαρό της ηλικίας του.
Χάρηκα ιδιαίτερα που τη βραδιά εκείνη είδα τόσο κόσμο μαζεμένο στον Ελευθερουδάκη, ανθρώπους εραστές της ποίησης, που τίμησαν τον ποιητή με την παρουσία τους. Δύο νέοι ηθοποιοί διάβασαν ορισμένα ποιήματα κι ομολογώ ότι ταξίδεψα μαζί τους. Θέλησα κι από δω να δώσω τα συγχαρητήριά μου στον Μίλτο, να του ευχηθώ ό,τι καλύτερο κι ελπίζω σύντομα να ακούσουμε τους όμορφους στίχους του μελoποιημένους από τα ραδιόφωνά μας. Περισσότερα για τον Μίλτο Γήτα στο ιστολόγιό του http://miltosgitas.blogspot.com/. Οι εκδόσεις είναι Σόκολη - Κουλεδάκη, γνωστοί σε μας από το βιβλίο που εξέδωσαν με τις ιστορίες των μπλόγκερς. Από τους λίγους εκδοτικούς οίκους που διαθέτουν τόσο μεγάλες ποιητικές συλλογές, διαφόρων ποιητών, παλιών και νεότερων.
Ακούστε τον Μίλτο, έχει πολλά να μας πει:
Είσαι εσύ
Είσαι εσύ,
πριν φωνάξω η φωνή μου,
πριν γελάσω το γέλιο μου.
Είσαι εσύ,
πριν δακρύσω το δάκρυ μου,
πριν ματώσω το μαχαίρι μου.
Είσαι εσύ,
πριν νυχτώσω το σκοτάδι μου,
πριν πεθάνω η τελευταία μου ανάσα.
Μετρώντας βήματα
Το δύσκολο δεν είναι να ζήσεις τη ζωή σου
μα πόσες ζωές θα φανταστείς.
Τα όνειρα κι αν πλάνεψα
πάλι μόνος μου απέμεινα
σε μια υγρή και σκοτεινή
γωνιά του δρόμου.
Μέσα στη θλίψη μου
μπόρεσα να παρατηρήσω γύρω μου ανθρώπους
που σαν νεκροκάντηλα τρεμόσβηναν
μετρώντας βήματα προς την αποκαθήλωση.
Το δύσκολο δεν είναι να ζήσεις τη ζωή σου
μα πόσες ζωές θα φανταστείς.
1 Δεκ 2008
Στολίστηκα!
Ήρθε η μεγάλη μέρα και πάλι φέτος και μάλιστα νωρίτερα κι είμαι πολύ χαρούμενο γι αυτό! Όλη τη χρονιά κοιμόμουν υπομονετικά στην κούτα μου στην αποθήκη, μαζί με τα στολίδια μου και τα άλλα χριστουγεννιάτικα διακοσμητικά. Όλοι μας ζούμε στην αφάνεια τόσους μήνες και ζωντανεύουμε κάθε χρόνο τέτοιες μέρες, όταν η οικογένεια αποφασίζει να στολίσει, περιμένοντας να υποδεχτεί τη μεγάλη γιορτή των χριστουγέννων.
Η μαμά μ'έβγαλε και φέτος από την κούτα μου και με τοποθέτησε σε περίοπτη θέση στο σαλόνι, δίπλα στην μπαλκονόπορτα. Κάθε χρόνο μου αλλάζει θέση, αφού αλλάζει και τη διάταξη των επίπλων - τι μανία κι αυτή η γυναίκα! Φέτος όμως είναι ωραία, μ'αρέσει καλύτερα εδώ, είμαι πιο άνετα κι έχω απλώσει τα κλαδιά μου εντελώς, χωρίς να κουτουλάω σε τοίχους κι έπιπλα. Μου έβαλε πολλά φωτάκια, μονόχρωμα γιατί δεν της αρέσουν τα πολύχρωμα και δε μου έβαλε καθόλου μπάλες, παρά μόνο παιχνίδια, κουκλίτσες και διάφορα άλλα. Αλλά μου είχε και μια υπέροχη έκπληξη: μου κρέμασε στα κλαδιά μου κάτι καινούργια στολίδια που παρόμοιά τους δεν έχω ξαναδεί ποτέ! Είναι χειροποίητα, πλεγμένα με βελονάκι και πολύ μεράκι, αγγελάκια μοναδικά! Απ'ότι μου είπε η μαμά, της τα έστειλε η φίλη της μπλόγκερ Faraona, που φαντάζομαι όλοι την ξέρετε εδώ. Μα τι χρυσοχέρα που είναι αυτή η κοπέλα! Έχετε δει ποτέ ωραιότερα στολίδια για χριστουγεννιάτικο δέντρο;
Την ευχαρίστησα πολύ τη μαμά μου γι αυτό το δώρο που μου έκανε και νομίζω πως φέτος με καμαρώνει πιο πολύ από κάθε άλλη χρονιά, μ'αυτά τα καινούργια μου στολίδια. Νιώθω ότι είμαι πολύ κομψό δέντρο, καθόλου παραφορτωμένο (έχω και κάποια ηλικία, δεν αντέχω πολύ βάρος πάνω μου), αλλά πολύ πολύ όμορφο. Και δεν το λέω μόνο εγώ: όλοι όσοι ήρθαν σπίτι μας το σαβ/κο το ίδιο έλεγαν και ξετρελάθηκαν με τα καινούργια χειροποίητα αγγελάκια μου. Ρωτούσαν τη μαμά μου από πού τα πήρε κι απογοητεύονταν όταν τους έλεγε ότι της τα έστειλε η Φαραώνα από την Κέρκυρα, όπου έχει το εργαστήρι της. Όμως μετά που τους έλεγε η μαμά ότι μπορούσαν να της τα παραγγείλουν να τους τα στείλει, χαίρονταν πολύ και ζητούσαν τη διεύθυνσή της! Να σας πω την αλήθεια εγώ ζήλεψα, δεν ήθελα να έχουν κι άλλα δέντρα τέτοια στολίδια, ήθελα να είμαι μοναδικό... αλλά μετά θυμήθηκα το πνεύμα των χριστουγέννων κι αποφάσισα να βάλω τα αρνητικά συναισθήματα στην άκρη.
Η μαμά, ενώ με στόλιζε με αγάπη, έλεγε στην κόρη της, την αδελφή μου δηλαδή, ότι με νιώθει πλέον μέλος της οικογένειας κι αυτό με συγκίνησε πολύ. Της έλεγε επίσης ότι η σημασία μου είναι συμβολική κι ότι κάθε σπίτι πρέπει να στολίζει δέντρο, ειδικά όταν υπάρχουν μικρά παιδιά σε αυτό. Ελπίζω να συμφωνείτε όλοι με τη μαμά μου και να στολίσετε το δέντρο σας, σαν άλλο ένα μέλος της οικογένειάς σας, που θα σας θυμίζει τις άγιες αυτές μέρες, όσα έχετε ξεχάσει κατά τη διάρκεια του χρόνου...
Να ευχαριστήσω από δω την καλή κυρία Φαραώνα για τα πανέμορφα στολίδια που μου έφτιαξε και να ευχηθώ σε όλους σας καλό μήνα και καλές γιορτές! Με υγεία, αγάπη και χαρά! Πολύ χαρά!
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)