Θα λείψω...

Για λίγο θα'ναι. Το έχω ανάγκη, δεν μπορώ άλλο να πνίξω την επιθυμία της καρδιάς μου γι αυτό το ταξίδι. Τόσα ταξίδια προγραμμάτισα τον τελευταίο καιρό, δεν έγινε κανένα. Και τώρα ο χρόνος γέμισε, η επιθυμία ξεχείλισε και φεύγω. Δεν πάω στο άγνωστο, όμως βάρκα την ελπίδα την έχω κι απλά περιμένω να δω αν η καρδιά με οδηγεί σωστά. Έτσι κι αλλιώς, πάντα ό,τι με πρόσταζε εκείνη έκανα κι ομολογώ δεν το μετάνιωσα. Κέρδισα μια θέση στην ευτυχία...

Κρατήστε ζεστό το σπιτικό μου εδώ, να έρχεστε, να μου γράφετε κι εγώ θα σας διαβάζω. Να με θυμάστε, να με αγαπάτε γι αυτό που είμαι και να με περιμένετε. Σύντομα θα είμαστε πάλι μαζί - έτσι κι αλλιώς δε μπορώ μακριά σας, κρατάτε εσείς εδώ ένα μεγάλο μέρος της καρδιάς μου. Αυτής της παιδικής, ανυπάκοης, παιχνιδιάρικης και φευγάτης μου καρδιάς...

Η Αθηνά στη Στοά του Βιβλίου

Το να παρακολουθείς την παρουσίαση ενός βιβλίου είναι σίγουρα μια ευχάριστη εμπειρία - για μένα τουλάχιστον. Το να παραβρίσκεσαι όμως σε μια βραδιά-αφιέρωμα στον Κώστα Καρακάση και την "Αθηνά" του, είναι εμπειρία ζωής, αξέχαστη. Αυτή την εμπειρία έζησα την Παρασκευή που πέρασε στη στοά του βιβλίου, στα πλαίσια της εκδήλωσης "Μ'ένα βιβλίο συζητώ".

Το βιβλίο "Αθηνά - ευτυχώς που δε γεννήθηκα όμορφη" δε χρειάζεται συστάσεις και συστάσεις δε χρειάζεται σίγουρα κι ο δημιουργός του, ο δάσκαλος Κώστας Καρακάσης. Το καλύτερο μυθιστόρημα όλων των εποχών, το μπεστ από τα μπεστ σέλλερς, οκτώ, σχεδόν εννέα, χρόνια από την πρώτη κυκλοφορία του, παραμένει στην κορυφή των προτιμήσεων χιλιάδων αναγνωστών και στην ψηλότερη θέση στην καρδιά τους. Κι εγώ μέσα σ'αυτούς φυσικά. Το βιβλίο έχει τιμηθεί με το Βραβείο πεζογραφίας Ελληνικής Εταιρίας Χριστιανικών Γραμμάτων 2000. Ο ίδιος ο συγγραφέας λέει για την Αθηνά:

Μισό εκατομμύριο αναγνώστες της "Αθηνάς" με τα αισθήματά τους, είναι το καλύτερο κείμενο που θα μπορούσε να γραφτεί για ένα και μόνο βιβλίο.
Μισό εκατομμύριο άνθρωποι ταξίδεψαν μαζί μου, στις ρότες που ακολούθησε αυτή η καταπληκτική γυναίκα.
Άλλοι μαγεύτηκαν, άλλοι την θαύμασαν, άλλοι την κατηγόρησαν, άλλοι ονειρεύτηκαν, άλλοι βρήκαν αδυναμίες στο βιβλίο, είτε γιατί το ήθελαν μεγαλύτερο ή γιατί θα ήθελαν κάποιοι ήρωες να ήταν "διαφορετικοί", άλλοι έψαξαν να βρουν που αρχίζει η Ιστορία και που ο Μύθος.
Έχει άραγε σημασία;
Η Λογοτεχνία είναι αυτή που είναι και που μοιάζει με την μουσική που αγγίζει την ψυχή. Αν ο συγγραφέας καταφέρει να ακουμπήσει το συναίσθημα του αναγνώστη, τα δάκρυα του, το γέλιο του, ακόμα και τον θυμό του, τότε έχει επιτύχει το άπαν.
Και δεν του απομένει παρά ένα αέναο μεγάλο Ευχαριστώ καρδιάς προς όλους εσάς που βάλατε την σφραγίδα της δικής σας Αγάπης σ' αυτό το βιβλίο.

Τη βραδιά εκείνη που αντάμωσα και πάλι με μεγάλη μου χαρά τον λογοτέχνη Κώστα Καρακάση, τον άνθρωπο που έχω την τιμή να με αποκαλεί πνευματικό του παιδί, ανακάλυψα κάτι ακόμα. Πως εκτός από ανυπέρβλητος συγγραφέας, ο κος Καρακάσης είναι και εκπληκτικός ομιλητής. Η εκδήλωση διήρκησε αρκετή ώρα, ίσως περισσότερο κι από το προγραμματισμένο, παρ'όλα αυτά κανείς μας δεν ήθελε να τελειώσει. Διαβάστηκαν αποσπάσματα από την Αθηνά, χιλιοδιαβασμένα από μένα, κι όμως τα μάτια μου γέμιζαν με κάθε λέξη που ακουγόταν στην αίθουσα. Και θαύμαζα, το πηγαίο ταλέντο, τον χαρισματικό συγγραφέα και τον ευχαριστούσα μέσα μου γι αυτό το υπέροχο έργο που κατέθεσε στις βιβλιοθήκες μας σαν παρακαταθήκη.

Στη συνέχεια ο κόσμος του έκανε διάφορες ερωτήσεις, στις οποίες απαντούσε με χαρακτηριστική άνεση, ευγένεια κι ετοιμότητα, λες και διάβαζε από έτοιμο κείμενο κάθε του λέξη. Το ίδιο συναρπαστικό ταξίδι της ανάγνωσης των βιβλίων του, έκανα εκείνο το βράδυ και μόνο ακούγοντάς τον.

Όσα πολλά και να πω, τα λόγια δεν αρκούν για να περιγράψουν το μεγαλείο ενός τέτοιου δημιουργού, την ποιότητα ενός τέτοιου ανθρώπου. Νιώθω περήφανη και συγκινημένη, νιώθω ευλογημένη που ο Κώστας Καρακάσης με θεωρεί ομότεχνή του, που με συμβουλεύει, που με καμαρώνει και φυσικά που διαβάζει τα βιβλία μου. Ειλικρινά είναι τιμή μου.

Εσείς που διαβάζετε βιβλία, σίγουρα έχετε διαβάσει την Αθηνά και σίγουρα συμφωνείτε μαζί μου. Για σας που δε διαβάζετε βιβλία, δεν έχετε διαβάσει ποτέ ή διαβάζετε ελάχιστα, έχω να πω το εξής: Αν αξίζει να διαβάσετε στη ζωή σας όλη ένα και μόνο βιβλίο, αυτό είναι η "Αθηνά" του Κ. Καρακάση. Όταν θα το έχετε διαβάσει θα με θυμηθείτε...

Το καινούργιο βιβλίο του Κ. Καρακάση κυκλοφορεί και πάλι από τις εκδόσεις Ψυχογιός στις 16/2 με τον τίτλο "ο Βιολονίστας". Δε βλέπω την ώρα να το πάρω στα χέρια μου και να ταξιδέψω μέσα από τις σελίδες του. Περισσότερα για το νέο βιβλίο θα βρείτε εδώ.

Καλοτάξιδο κι αυτό το βιβλίο λοιπόν, εύχομαι να έχει την πορεία της Αθηνάς κι όλων των προηγούμενων του ίδιου δημιουργού κι ελπίζω να βρεθώ σύντομα σε κάποια παρουσίασή του.

Επισκεφτείτε το μπλογκ του συγγραφέα για μια απευθείας επικοινωνία μαζί του: http://blog.k-karakassis.gr/

Βραβεία Λογοτεχνίας 2008

Την περασμένη Κυριακή 18/1/09 είχα τη χαρά να παρευρεθώ στο πνευματικό κέντρο του δήμου Αθηναίων, όπου έγινε η τελετή απονομής του 27ου πανελλήνιου λογοτεχνικού διαγωνισμού 2008 από την Πανελλήνια Ένωση Λογοτεχνών. Ανάμεσα σε αυτούς που διακρίθηκαν με βραβεία και επαίνους και η φίλη μου Σμαραγδή Μητροπούλου, με το θεατρικό έργο "Η γη της επαγγελίας"!

Τη Σμαραγδή ή όπως προτιμά η ίδια Σμαραγδένια, τη γνώρισα πέρυσι ως αναγνώστρια κι από τότε αναπτύξαμε μια ιδιαίτερα φιλική σχέση. Είναι καθηγήτρια στο εκκλησιαστικό λύκειο Τήνου, παρ'όλα αυτά μας δόθηκε η ευκαιρία να συναντηθούμε αρκετές φορές από κοντά. Εκτός από φανατική αναγνώστρια λογοτεχνικών και ιστορικών βιβλίων, σας πληροφορώ ότι είναι και ταλαντούχα συγγραφέας κι ευελπιστώ σύντομα να εκδόσει το δικό της βιβλίο!

Ας αφήσω όμως την Σμαραγδένια να μιλήσει για το έργο της, για το επίτευγμά της, μέσα από μια άτυπη "συνέντευξή" που έδωσε η ίδια σε τοπικό έντυπο.

Σμαραγδένια μου, γι άλλη μια φορά συγχαρητήρια κι εύχομαι εις ανώτερα!

-Από πού πληροφορήθηκες για το διαγωνισμό της Πανελλήνιας Ένωσης Λογοτεχνών;

-Από το site των εκδόσεων ΨΥΧΟΓΙΟΣ και πιο συγκεκριμένα από το blog μιας από τις αγαπημένες μου συγγραφείς, της Μαρίας Τζιρίτα. Επρόκειτο για έναν λογοτεχνικό διαγωνισμό στις κατηγορίες: μυθιστόρημα, νουβέλα, παραμύθι, διήγημα, ποίηση, παραμύθι, θεατρικό.

-Σε ποια κατηγορία συμμετείχες;

- Στο θεατρικό, με το έργο "Η γη της επαγγελίας" το οποίο έλαβε έπαινο.

- Ενδιαφέρον τίτλος. Ποιο είναι το θέμα του έργου;

-Θέμα του έργου είναι η ζωή μιας οικογένειας μεταναστών στο Λονδίνο, ο αγώνας τους για μια καλύτερη ζωή, οι δυσκολίες που συναντούν...και πώς επηρεάζεται η ζωή τους από το τρομοκρατικό χτύπημα στο μετρό του Λονδίνου...ο τίτλος φυσικά περιέχει και μία δόση ειρωνίας. Το τραγικό δε είναι ότι σ' αυτό το χτύπημα οι περισσότεροι νεκροί ήταν μετανάστες που πήγαιναν εκείνη την ώρα για το μεροκάματο!! Περιγράφονται εδώ τρεις τύποι μεταναστών: α)εκείνοι που παλεύουν για μια καλύτερη ζωή, αντιμετωπίζοντας με γενναιότητα τις κάθε είδους δυσκολίες, β) ο αλλοτριωμένος από τα πολλά χρήματα και απαξιωμένος από την κακομαθημένη γυναίκα του. Έχει λησμονήσει τις δυσκολίες που αντιμετώπισε ο ίδιος και φέρεται με υπεροψία και γ) ο άνθρωπος που έχει αποφασίσει να δώσει ένα σκληρό μάθημα στην κοινωνία που ζει..."Η γη της επαγγελίας" πρωτογράφτηκε στη διάρκεια των σεμιναρίων θεατρικής γραφής που παρακολούθησα στο Διεθνές Ινστιτούτο Θεάτρου στην Αθήνα (περίοδος 2007-2008) υπό την εποπτεία του θεατρικού συγγραφέα Γιάννη Χρυσούλη.

-Γιατί τοποθετείς την ιστορία σου στη Μεγάλη Βρετανία;

-Έχω δεσμούς με αυτή τη χώρα, επειδή εκεί παρακολούθησα τις μεταπτυχιακές μου σπουδές. Στη διάρκεια της παραμονής μου εκεί, γνώρισα αρκετούς ανθρώπους που είχαν φύγει από τον τόπο τους και δούλευεαν σκληρά, με πίστη και πείσμα, για να μπορέσουν να σταθούν στα πόδια τους. Όταν λοιπόν κάθησα να γράψω το θεατρικό ήρθαν στο μυαλό μου οι ιστορίες που μου είχαν πει, έτσι δεν είχα πρόβλημα στο στήσιμο και στην ψυχογραφία των ηρώων. Ήταν (και είναι) οικείοι μου, δικοί μου άνθρωποι, σαν να τους ήξερα από χρόνια.

-Πώς νιώθεις με αυτή τη βράβευση;

-Νιώθω πολύ όμορφα. Όχι μόνο για τη βράβευση, αλλά και γιατί μοιράστηκα τη χαρά μου με πολλά αγαπητά πρόσωπα. Με τους γονείς μου, τον άντρα μου το Νίκο, τις αγαπημένες μου Μαρία Τζιρίτα και Ελένη Τσαμαδού από τις εκδόσεις ΨΥΧΟΓΙΟΣ, την καλή μου φίλη Μαρία Καλλιμουράτογλου που μου έχει μάθει πως η ίδια η ζωή είναι το πιο όμορφο παραμύθι.!! Επίσης, θα ήθελα να πω ένα μεγάλο ευχαριστώ στους δασκάλους μου από το Διεθνές Ινστιτούτο Θεάτρου (Αντρέας Στάικος, Γιάννης Χρυσούλης, Αντρέας Φλουράκης) για την καθοδήγηση και την εποικοδομητική κριτική τους. Τέλος, να ευχαριστήσω και τα παιδιά της περιβαλλοντικής μου ομάδας από το Εκκλησιαστικό Λύκειο Τήνου, όπου υπηρετώ, για την ειλικρινή και άδολη χαρά τους, όταν έμαθαν το νέο της βράβευσης, καθώς και για το ότι δεν σταματούν να με εκπλήσσουν ευχάριστα με τη σπιρτάδα, την εξυπνάδα, την ώριμη σκέψη και τα πλούσια ενδιαφέροντα τους.

Αμέσως μετά τη βράβευσή της

Η Σμαραγδένια με την κα Ελένη Τσαμαδού

Για το παρεάκι της Κυριακής..

Αγαπημένοι μου φίλοι,
νιώθω την ανάγκη να απολογηθώ γιατί τελευταία έχω χαθεί απ'τα μπλογκόσπιτά σας, από το msn, από παντού, αλλά ξέρω πως μ'αγαπάτε κι αφού είναι για καλό δε με παρεξηγείτε! Είμαστε στην τελική ευθεία για την έκδοση του δεύτερου βιβλίου μου, του "Μάτια μου" κι είναι ένα σωρό πράγματα που πρέπει να γίνουν. Την άλλη βδομάδα θα κάνω εδώ την επίσημη παρουσίασή του και θα λύσω όλες σας τις απορίες! Η χαρά μου ανείπωτη, όσο κι η αγωνία μου βέβαια!
Εντωμεταξύ, θα ήθελα να αφιερώσω το τραγούδι που ακολουθεί στο παρεάκι της Κυριακής! Ήταν μια πολύ ευχάριστη έκπληξη για μένα το τηλεφώνημα της πολυαγαπημένης μου Κόκκινης Ομπρέλας που μ'ενημέρωνε ότι βρίσκεται στην πόλη μου κι επιτέλους θα την συναντούσα από κοντά! Η χαρά μου τριπλασιάστηκε, αφού στη συνάντηση εκείνη γνώρισα και το Δρομάκι μου και τη Μαριέλα μου, την εξαιρετική ζωγράφο της μπλογκογειτονιάς!
Αυτό το παρεάκι λοιπόν τα είπε, τα ήπιε, τα τραγούδησε και τα χόρεψε, υπό τους ήχους της μαγικής φωνής του Β. Παπακωνσταντίνου εκείνο το βράδυ... Ήταν μια εκπληκτική βραδιά, γεμάτη συγκίνηση και πολύ πολύ χαρά! Κορίτσια, φίλες μου, αγάπες μου, σας ευχαριστώ κι ελπίζω να ξαναβρεθούμε σύντομα! Το τραγουδάκι για σας, για το παρεάκι μας...

Η εργασία της Ναταλίας

Μια ευχάριστη έκπληξη με περίμενε σήμερα στο φόρουμ των εκδόσεων Ψυχογιός. Θυμάστε ίσως που πριν λίγο καιρό σας είχα γράψει εδώ ότι έγινε μια συζήτηση από τα παιδιά μέλη του φόρουμ σχετικά με το βιβλίο μου. Σε αυτά τα πλαίσια λοιπόν και με αυτή την αφορμή, η Ναταλία, μαθήτρια της Γ` τάξης του γυμνασίου, έκανε μια εργασία για το σχολείο της με θέμα το βιβλίο μου, το Παιδί της Αγάπης.

Ο τρόπος που ανέλυσε το βιβλίο η Ναταλία με συγκίνησε και με συγκλόνισε. Διαβάζοντας τα όσα γράφει, νιώθω πως πέτυχα τον στόχο μου: Ο Στέλιος δικαιώθηκε, αγαπήθηκε και τίποτα δεν πήγε χαμένο.

Η Ναταλία έκανε πραγματικά μια πολύ καλή δουλειά και νομίζω πως η καθηγήτριά της θα είναι πολύ περήφανη για τη μαθήτριά της. Πάρτε μια γεύση εδώ κι αν θέλετε να δείτε περισσότερα ακολουθήστε αυτόν τον σύνδεσμο: http://forum.psichogios.gr/smf/index.php?topic=8876.0

Προσωπικά οφείλω στη μικρή μου φίλη ένα τεράστιο ευχαριστώ αλλά και πολλά πολλά συγχαρητήρια! Μου ανταπέδωσε στο πολλαπλάσιο τη συγκίνηση που εκείνη ένιωσε διαβάζοντας την ιστορία του Στέλιου!

Ήρθες σαν Άγγελος...

Εσύ φορούσες την αγάπη. Ρούχο καθάριο και αγνό

Εσύ, σαν Άγγελος, χωρίς πρόθεση κακιά

Έτσι ήρθες. Σαν αλήθεια και σαν φως

Σαν τη μοιραία Χάρη, τη βαθιά

Τα μάτια σου δυό πέλαγα, ατέρμονα

Τα χέρια σου σα μαγικά ραβδιά

Με τύλιξες με την αγάπη σου

Με κράτησες ζεστά

Σαν Άγγελος, χωρίς πρόθεση κακιά

Μα δε σε είδα. Το φως σου το αρνήθηκα

Την αλήθεια σου δεν πίστεψα

Με ξένο ρούχο ντύθηκα

Δεν κοίταξα τα μάτια σου, δεν ήρθα στο ταξίδι

Τη μοίρα την αγνόησα και τη μοιραία Χάρη

Τον Άγγελό μου πρόδωσα, του γύρισα την πλάτη

Μα εσύ φορούσες την αγάπη κι έμεινες κι επέμεινες

Έκανες τον πόνο δύναμη και την καρδιά σου πέτρα

Και δε με πέταξες, μα μ'έκλεισες πιο μέσα

Ακόμα πιο σφιχτά, ακόμα πιο ζεστά

Με αγάπη τόσο δυνατή που δε χωράει σε μέτρα

Σε είδα Άγγελέ μου, σε βλέπω, σε κοιτώ

Και τώρα σε παρακαλώ

Κοίτα με ξανά και μη φοβάσαι, το ρούχο το φορώ

Εκείνο το καθάριο, το αγνό και σ'αγαπάω

Μη φύγεις, μη μ'αφήσεις, ταξιδεύω

Στα πέλαγα τα μάτια σου, στα μαγικά ραβδιά σου

Με το δικό σου φως κοιτώ, τη Χάρη σου γυρεύω

Και μέσα απ'τη ζωή σου ζω

Μ'ανάστησες και μ'έστησες ξανά εδώ μπροστά σου

Στα χείλη μου πνοή δώσανε τα φιλιά σου

Η καρδιά μου, το κορμί μου, η ψυχή μου

Όλα δικά σου...

Ο "ασυνήθιστος" ύποπτος!

Στο διαδίκτυο κυκλοφορούν αμέτρητοι άνθρωποι, όπως ακριβώς εκεί έξω, στον αληθινό κόσμο. Δε μου αρέσει ο διαχωρισμός - το διαδίκτυο ΕΙΝΑΙ ο αληθινός κόσμος. Στο βαθμό που οι άνθρωποι που γνωρίζεις παρουσιάζονται με την πραγματική τους ταυτότητα βέβαια. Και εδώ μέσα και εκεί έξω.

Μέσα από τα μπλογκς και μέσα από το facebook έχω γνωρίσει πολλούς ανθρώπους και πολύ αξιόλογους. Αυτόν που διάλεξα να σας "συστήσω" σήμερα, σίγουρα τον έχω ξεχωρίσει και σίγουρα το αξίζει.

Suspect. Η ωραιότερη φωνή του ελληνικού ραδιοφώνου. Θα μπορούσε να ήταν αυτός ο τίτλος της ανάρτησής μου...

Ο λόγος όμως που ξεχώρισα τον Suspect δεν είναι η υπέροχα αισθησιακή φωνή του. Όχι μόνο τουλάχιστον. Τον εκτιμώ και τον αγαπώ γιατί είναι ένας άνθρωπος πανέξυπνος και τρυφερός. Γιατί ξέρει καλά πώς να είναι φίλος πραγματικός. Γιατί έχει τόση γοητεία σαν προσωπικότητα, που κατακτά τους πάντες! (Νομίζω αρκετά είπα για όσα με πλήρωσες,ε;...!!!)

Και φυσικά έχει αστείρευτο χιούμορ!

Θα τον ακούσετε τη Δευτέρα στις 12 το βράδυ στην εκπομπή του "Diggin Deeper" στο Free Radio 98,0 FM ή μέσω ίντερνετ στο http://www.freefm.gr/ κι εκεί θα διαπιστώσετε πόσο δίκιο έχω, όσον αφορά στη φωνή που μαγεύει. Θα τον διαβάσετε όμως στο μπλογκ του http://suspect-enjoys-the-silence.blogspot.com/ κι εκεί θα διαπιστώσετε όλα τα υπόλοιπα - έτσι για να μη λέτε ότι είμαι υπερβολική. Όσοι είστε στο facebook, θα τον βρείτε εδώ

Ήταν δύσκολο για μένα να ξεχωρίσω ένα από τα κείμενα του Suspect για να στολίσω το μπλογκ μου. Τελκά επέλεξα αυτό που μας δίνει ευχές για τον καινούργιο χρόνο. Πάντα με τον δικό του καυστικό, πρωτότυπο, μοναδικό κι ευαίσθητο τρόπο... Είναι τελικά αυτός ο τρόπος που αντιλαμβάνεται ο Suspect την πραγματικότητα και ο τρόπος που την αποτυπώνει, που τον καθιστά τόσο "ασυνήθιστο" ύποπτο...

Στην κοινωνια που ζουμε, δεν εχουμε μαθει να ξεχωριζουμε τον πατριωτη από τον εθνικιστη. Ο πατριωτης αγαπα την πατριδα του χωρις να επιθυμει τη σφαγη των υπολοιπων. Αν σε αυτή τη χωρα δηλωσεις πατριωτης, θα σε χαρακτηρισουν φασιστα.
Στην κοινωνια που ζουμε, τα μεσα μαζικης ενημερωσης είναι μεσα μαζικης επιρροης
Στην κοινωνια που ζουμε, δεν εχουμε μαθει να ξεχωριζουμε τον ευσεβη από τον θρησκοληπτο. Αν εισαι ευσεβης θα σε χαρακτηρισουν ως φαρισαιο και θα σου πουν για τους παπαδες. Λες και η πιστη εχει να κανει με το ρασο.
Στην κοινωνια που ζουμε, δεν εχουμε μαθει να ξεχωριζουμε την ανοχη απο το μισος. Αν πεις ότι ανεχεσαι μεν τους ομοφυλοφιλους αλλα δεν θελεις το παιδι σου να γινει κατ αυτους, θα σε κατηγορησουν ως ρατσιστη.
Στην κοινωνια που ζουμε, μαθαμε ότι επανασταση και εξεγερση σημαινουν καταστροφη και βια. Βια χωρις ιδεολογικο υποβαθρο δεν είναι επανασταση αλλα μεσο προς αποπροσανατολισμο..
Στην κοινωνια που ζουμε, δεν εχουμε ακομα παρει χαμπαρι πως αναρχια και εθνικισμος είναι «τα μακρια χερια του συστηματος» που χρησιμευουν για να εγκλωβισουν μερικα ανησυχα πνευματα.
Στην κοινωνια που ζουμε, κανουμε και καλα κανουμε, πορειες και καμπανιες για τον θανατο ενός αθωου 15χρονου αλλα σιωπουμε σε αντιστοιχους θανατους αστυνομικων στο καθηκον. Δεν πουλανε.
Στην κοινωνια που ζουμε, δικαιωματα εχουν μονο οι δημοσιοι υπαλληλοι. Οι ιδιωτικοι εχουν μονο υποχρεωσεις.
Στην κοινωνια που ζουμε, ο διαλογος μεταξυ των πολιτικων μας ταγων εχει 3 διαστασεις. Ξυλινος λογος, συνθηματα και φωνες στα παραθυρα.
Στην κοινωνια που ζουμε, ενας ιερεας που θα λοξοδρομησει υπερπροβαλλεται. Ιερεις σαν τον Αναστασιο Αλβανιας και μεγεθη σαν τους Παϊσιο και Πορφυριο ( αναφερομαι επιτηδες σε συγχρονους ) σχεδον ενταφιαζονται
Στην κοινωνια που ζουμε, ξερουμε ότι εχουμε οικονομικη κριση και πρεπει να περιοριστουμε οσο το δυνατον περισσοτερο. Το μαυρο χρημα που ρεει αφθονο, η διαχειριση των πορων που θα μπορουσε να είναι απειρως καλυτερη προς εξοικονομηση, ουτε λογος.
Στην κοινωνια που ζουμε, μιλαμε για τη δημοσια δωρεαν παιδεια και ποσο αναγκαια είναι και αν πρεπει να εχουμε ιδιωτικη εκπαιδευση αλλα όταν καταστρατηγειται το ασυλο για να τα σπανε και να καταστρεφουν τη δημοσια παιδεια, «μην αγγιξετε τα παιδια»
Στην κοινωνια που ζουμε, ολοι εχουμε ευκολη την κακη κουβεντα, την κατακριση, το κουτσομπολιο και τη ρουφιανια. Μια καλη κουβεντα ακομα αναζητειται…
Στην κοινωνια που ζουμε, προτιμουμε να αφιερωνουμε ωρες συζητησεων με τετριμμενενες ατακες περι της βιας των γηπεδων παρα να λυσουμε το ζητημα σε 5 λεπτα.
Στην κοινωνια που ζουμε ( να και ένα καλο ) μαθαμε να απομακρυνουμε τους απαραδεκτους συγγενεις και να ασχολουμαστε με τους φιλους μας που είναι καλυτεροι
Στην κοινωνια που ζουμε, προτιμαμε να δημιουργουμε νομους παρα να εφαρμοζουμε αυτους που εχουμε
Στην κοινωνια που ζουμε, ολοι διαμαρτυρομαστε για το οικονομικο επιπεδο αλλα ολοι τρεχουμε να βγαλουμε πιστωτικη καρτα και παιρνουμε καταναλωτικα δανεια χωρις λογο.
Στην κοινωνια που ζουμε, ολοι πιστευουμε ότι για όλα φταιει το κωλοκρατος αλλα κανεις δεν μιλαει για την ατομικη ευθυνη.
Στην κοινωνια που ζουμε, μας φταιει το κρατος για τη μολυνση του περιβαλλοντος και ολοι πεταμε τα σκουπιδια μας εξω από το παραθυρο του αυτοκινητου
Στην κοινωνια που ζουμε, μαθαμε να μην μας αρεσει το ποδοσφαιρο αλλα το αποτελεσμα
Στην κοινωνια που ζουμε, ολοι πιστευουμε ότι οι πολιτικοι μας είναι αναξιοι –ας το πω κομψα- και ολοι τρεχουμε στα πολιτικα τους γραφεια για να πουλησουμε την ψηφο μας ώστε να μας κανουν ρουσφετι
Στην κοινωνια που ζουμε, ολοι ψαχνουμε το αποτελεσμα αλλα κανεις δεν θελει να δει την αιτια που είναι η οργανωση και η διαχειριση
Στην κοινωνια που ζουμε, ολοι λιγο ως πολύ γραφουμε αλλα κανεις δεν διαβαζει
Στην κοινωνια που ζουμε, μαθαμε να θεωρουμε ότι οι δημοσιογραφοι είναι αλητες και ρουφιανοι αλλα ολοι διαμορφωνουμε αποψη από τα δικα τους λεγομενα
Στην κοινωνια που ζουμε, η πλειοψηφια είναι ανισχυρη και εξουσια διαθετουν οι θορυβωδεις μειοψηφιες
Στην κοινωνια που ζουμε, η μαγκια και το φιλελευθερο πνευμα σημαινει, απατρις, αθεος, gay, αφιλος, εκμεταλλευτης, απιστος στη σχεση και ότι εχει να κανει με το α το στερητικο.
Στην κοινωνια που ζουμε, η ευγενεια θεωρειται φοβια
Στην κοινωνια που ζουμε, η καλοσυνη, η αλλυλεγγυη και η ανθρωπια είναι αξιες που θεωρουνται ξεπερασμενες
Στην κοινωνια που ζουμε όμως, ευτυχως ακομα δεν χαθηκε ΤΟ ΦΩΣ. Απλως θελει λιγο παραπανω ψαξιμο.
Στην κοινωνια που ζουμε, σας κανω τον εξυπνο
Στην κοινωνια που ζουμε, βαριεμαι τις τετριμμενες ευχες τυπου καλη πρωτοχρονια, το 2009 να είναι καταπληκτικο, υπεροχο και θαυμασιο.
Με αυτό το κειμενο θα κλεισει το 2008, με αυτό θα μπει το 2009.
Ουτως ή αλλως στην κοινωνια που ζουμε, μαθαινουμε να ξεχναμε γρηγορα….

Καθρέφτη, καθρεφτάκη μου....

Παρεξηγημένο εργαλείο. Αιτία πολλών κακών. Και δεν αναφέρομαι φυσικά στην ιστορία της Χιονάτης...

Μαγικοί καθρέφτες δεν υπάρχουν, δυστυχώς. Γιατί αν υπήρχαν θαρρώ θα μας έδειχναν όλους άσχημους. Τόσο άσχημους, ώστε να μην επαναπαυόμαστε ποτέ στην ομορφιά μας. Τόσο άσχημους, ώστε να παραιτηθούμε από την προσπάθεια να γίνουμε όμορφοι εξωτερικά και ν'αρχίσουμε να γινόμαστε όμορφοι εσωτερικά.

Αφού όμως δεν υπάρχουν, ας αξιοποιήσουμε τους απλούς καθρέφτες μας με τον καλύτερο τρόπο. Κι όταν τους κοιτάμε, ν'αντικρύζουμε τα μάτια μας, πρώτα απ'όλα. Με αυστηρότητα και αυτογνωσία.

Τι σκέφτεσαι όταν κοιτάζεσαι στον καθρέφτη; Τι θα έπρεπε να σκέφτεσαι όταν κοιτάζεσαι στον καθρέφτη; Πώς θα έβλεπες τον εαυτό σου αν ήσουν τυφλός; Αλήθεια, πώς θα σε έβλεπες;....

Να βλέπεις τα μάτια σου αν λένε την αλήθεια. Να καταλάβεις αν έχεις λόγους να χαμογελάς στο είδωλό σου ή να ντρέπεσαι. Και μην εξαπατάσαι.

Δεν είναι αυτό το γυάλινο αντικείμενο που αντανακλά τη μορφή μας ο πραγματικός καθρέφτης μας. Ο άνθρωπος που στέκεται απέναντί μας είναι. Ο κάθε άνθρωπος ξεχωριστά. Ο κάθε ένας από αυτούς μας δείχνει ποιοί πραγματικά είμαστε. Με αυτό που πιστεύει για μας, με τον τρόπο που μας χαμογελά, αν μας χαμογελά, με τον τρόπο που μας αγαπά... αν μας αγαπά.

Τα παιδιά μας είναι ο καθρέφτης μας. Ο σύντροφός μας. Οι φίλοι μας. Ο κόσμος. Τα λόγια, οι πράξεις και τα έργα μας.

Γι αυτό τίποτα δεν έχει να μας προσφέρει ο καθρέφτης στον τοίχο. Μονάχα παραπλάνηση κι αποπροσανατολισμό. Τι κι αν εγώ με βλέπω όμορφο; Σημασία έχει πώς με βλέπουν οι άλλοι. Κι αυτό δεν έχει να κάνει με την εξωτερική μου εμφάνιση. Ποτέ σε βάθος χρόνου κι επί της ουσίας.

Πώς να στηρίξεις τη ζωή σου σε κάτι που μπορεί να χαθεί απ΄τη μια στιγμή στην άλλη; Πώς να θεωρήσεις ότι έχεις κάτι σπουδαίο, πώς να νιώσεις ανώτερος, για κάτι που δεν πάλεψες καθόλου ν'αποκτήσεις; Πώς να χαρείς γι αυτό που κανείς δε μπορεί ν'αγαπήσει, παρά μόνο να ποθήσει;

Έχετε δει ανθρώπους που κοιτάζονται συνεχώς στον καθρέφτη με ανασφάλεια; Έχετε δει ανθρώπους που θέλουν συνεχώς να φωτογραφίζονται με αυταρέσκεια, ψάχνοντας την τέλεια πόζα; Σίγουρα έχετε. Σκεφτείτε τους, φέρτε τους στο μυαλό σας και θα νιώσετε τη βαθιά δυστυχία που έχουν μέσα στην ψυχή τους. Ακόμα κι αν οι ίδιοι δεν την αντιλαμβάνονται - που είναι και το πιθανότερο.

Ο καθρέφτης μου με δίδαξε την πραγματική ομορφιά. Την εκτίμησα και θα την τιμώ πάντα. Δε χάνεται, δεν αλλοιώνεται, δεν ξεθωριάζει. Και δε χάνει τη μαγεία της ποτέ.

Είναι η αλήθεια...

Σεφέρης - πάντα διαχρονικός!

Βρισκόμαστε σ’ένα σταυροδρόμι. Δεν ήμασταν ποτέ απομονωμένοι. Μείναμε πάντα ανοιχτοί σ’όλα τα ρεύματα – Ανατολή και Δύση και τ’αφομοιώναμε θαυμάσια τις ώρες που λειτουργούσαμε σαν εύρωστος οργανισμός. (.........)
Συνταραζόμαστε κι εμείς, δικαιολογημένα ή αδικαιολόγητα, από διαδοχικές κρίσεις, αποκαλυπτικές εφευρέσεις και φόβους, που δεν αφήνουν τον ανθρώπινο νου να ηρεμήσει – σαν την καλαμιά στον κάμπο. Μπροστά σ’αυτά, τι μας μένει για να βαστάξουμε αν απαρνηθούμε τον εαυτό μας; Δε μένω τυφλός στα ψεγάδια μας, αλλά έχω την ιδιοτροπία να πιστεύω στον εαυτό μας; Σας παρακαλώ νε με συγχωρήσετε που μνημονεύω εδώ προσωπικές εμπειρίες – δεν έχω άλλο πειραματόζωο από εμένα. Και η προσωπική μου εμπειρία μου δείχνει πως το πράγμα που με βοήθησε, περισσότερο από κάθε άλλο, δεν ήταν οι αφηρημένοι στοχασμοί ενός διανοούμενου, αλλά η πίστη κι η προσήλωσή μου σ’έναν κόσμο ζωντανών και περασμένων ανθρώπων. Στα έργα τους, στις φωνές τους, στο ρυθμό τους, στη δροσιά τους. Αυτός ο κόσμος όλος μαζί, μου έδωσε το συναίσθημα πως δεν είμαι μια αδέσποτη μονάδα, ένα άχυρο στ’αλώνι. Μου έδωσε τη δύναμη να κρατηθώ ανάμεσα στους χαλασμούς που ήταν της μοίρας μου να ιδώ. Κι ακόμη, μ’έκανε να νιώσω, όταν ξαναείδα το χώμα που με γέννησε, πως ο άνθρωπος έχει ρίζες κι όταν τις κόψουν πονεί, βιολογικά, όπως όταν τον ακρωτηριάζουν.

(......................)

Κι όλα τούτα θα μπορούσα να τα ονομάσω με τη λέξη παράδοση, που την ακούμε κάποτε ψυχρά και μας φαίνεται υπόδικη. Αλήθεια, υπάρχουν ροπές που νομίζουν πως η παράδοση μας στρέφει σε έργα παρωχημένα και ανθρώπους παρωχημένους. Πως είναι ένα πράγμα τελειωμένο και άχρηστο για τις σημερινές μας ανάγκες. Πως δε μπορεί να βοηθήσει σε τίποτε τον σημερινό τεχνοκρατικό άνθρωπο που γνώρισε φρικτούς πολέμους και φριχτότερα στρατόπεδα συγκεντρώσεως. Αυτόν τον άνθρωπο που αμφιταλαντεύεται ανάμεσα στην κατάσταση του θηρίου και την κατάσταση του ανδροειδούς. Η παράδοση είναι λοιπόν ένα περιττό βάρος που πρέπει να εξοβελιστεί. Μου φαίνεται πως αυτές οι ροπές εκπορεύονται από την σύγχρονη απελπισία για την αξία του ανθρώπου. Είναι τα συμπτώματα ενός πανικού, που εν ονόματι του ανθρώπου τείνουν να κατακερματίσουν την ψυχή του ανθρώπου.
Όμως, τι απομένει αν βγάλουμε από τη μέση τον άνθρωπο;....

Γ. Σεφέρη, Δοκιμές, τ.2, εκδ. Ίκαρος, Αθήνα 1974, σς. 175-177

Αποχαιρετισμός...

Αντίο λέω σε μια χρονιά,

ατέλειωτη, μεγάλη...

Δε θα χαθεί στη λησμονιά

κι ας ήρθε τώρα η άλλη.

Τι κέρδισα, τι έχασα,

τι έδωσα, τι πήρα...

στον εαυτό μου χάρισα

αυτό που λέμε πείρα.

Τα λάθη μου λογάριασα,

μαζί και τα σωστά μου...

Σε όλους κι αν δεν άρεσα

τους έχω στην καρδιά μου.

Κοιτάζω τώρα μόνο μπρος

και δε γυρίζω πίσω...

Τη νέα χρονιά όμως σαφώς

ξέρω πώς να τη ζήσω!

ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ ΣΕ ΟΛΟΥΣ!!!!