Τα καλύτερα "ταξίδια"...

Καλό καλοκαίρι με αξέχαστα λογοτεχνικά ταξίδια!....

Έκθεση βιβλίου στο Πασαλιμάνι και άλλα...

Αγαπημένοι μου φίλοι, το καλοκαίρι όπως μπήκε δυναμικά φέτος, με παρέσυρε σε μια διάθεση εφηβική, που όσο ευχάριστη και καλοδεχούμενη κι αν είναι, με κρατά μακριά απ'το μπλόγκινγκ!
Τώρα που σας γράφω βρίσκομαι στο Τολό, ένα Τολό καλοκαιρινό και πανέμορφο, χωρίς υπερβολικό κόσμο, ακόμα, με υπέροχη θάλασσα που λες και ζω για πρώτη φορά ή για πρώτη φορά απολαμβάνω! Κάνω μπάνια, ατέλειωτους περίπατους, το βράδυ παρεούλες στα μπαράκια και χαίρομαι βέβαια και τη συντροφιά των γονιών μου και της αδελφής μου, που τόσο μου λείπουν κατά τη διάρκεια του χειμώνα. Διαβάζω ασταμάτητα, χάνομαι στα κανάλια της λογοτεχνίας και χαίρομαι τόσο πολύ που ειδικά φέτος έχουν κυκλοφορήσει τόσο αξιόλογα βιβλία.
Όλο τον προηγούμενο καιρό, μέχρι να παραδώσω το δικό μου τρίτο βιβλίο, δεν μπορούσα να ταξιδέψω με άλλους ήρωες, παρά μόνο με τους δικούς μου....τον Γιάννη, την Κατερίνα, τον Μιχάλη, πρωταγωνιστές του "Αν δεν υπήρχε αύριο"... Αυτός είναι ο τίτλος του επόμενου βιβλίου μου, το οποίο θα κυκλοφορήσει του χρόνου βέβαια. Τώρα που νιώθω πως τους έχω ακουμπήσει σε καλά χέρια (αυτά του εκδότη μου), μπορώ να τους αφήσω για λίγο και να αφεθώ κι εγώ να ταξιδέψω με άλλα καράβια στη φαντασία και την αυτογνωσία...
Διαβάζω τον Χορό Μεταμφιεσμένων της μοναδικής Μάρως Βαμβουνάκη, ένα βιβλίο που σου ανοίγει δρόμους ψυχής και σίγουρα σε κάνει να γνωρίσεις καλύτερα το βαθύτερο εγώ σου κι επίσης ολοκλήρωσα το καινούργιο βιβλίο της Πόλυς Μηλιώρη, στου οποίου είχα τη χαρά να παραβρεθώ και στην παρουσίαση τη Δευτέρα που μας πέρασε. Η αγάπη μου κι ο θαυμασμός μου για την κυρία Μηλιώρη είναι γνωστοί κι έχουν τις ρίζες τους στα πρώτα πρώτα μου βήματα, πριν ακόμα εκδοθεί το παιδί της αγάπης. Η Πόλυ Μηλιώρη, εκτός του ότι έχει μια συγκολονιστικά ψυχογραφική πένα που με καθηλώνει, έχει εκδόσει το πολύτιμο βοήθημα "Δημιουργική γραφή για μελλοντικούς ομότεχνους", το οποίο και είχα παρουσιάσει πέρυσι εδώ στο μπλογκ μου. Την ευγνωμοσύνη που της χρωστώ της την εξέφρασα κι από κοντά και δηλώνω για πάντα φανατική αναγνώστριά της. Όπως είπα και στην ίδια, τη θεωρώ τη σημαντικότερη ελληνίδα λογοτέχνη της εποχής μας - κι η λέξη "λογοτέχνης" δε χρησιμοποιήθηκε τυχαία εδώ.
Μην χάσετε την ευκαιρία να διαβάσετε το "Πάντοτε είναι αργά", το καινούργιο της πόνημα από τις εκδόσεις Ψυχογιός. Αλλά και τα προηγούμενα βιβλία της, που κυκλοφορούν από τις εκδόσεις Πατάκη, είναι μοναδικά. Έτσι και διαβάσει κάποιος Πόλυ Μηλιώρη, νομίζω μένει για πάντα μαγεμένος με τη γραφή της...
Με περιμένει για φέτος το καλοκαίρι ατέλειωτο ταξίδι με ένα Κόκκινο Σημάδι, Έστω μια φορά, ο Έρωτας να πέσει σα βροχή! Της ζωής και της Αγάπης θα είναι το φετινό καλοκαίρι μου, μέχρι να φτάσω στο Σταυροδρόμι των Ψυχών και στο μαγικό Καφέ Κλεμέντε.... Πρόκειται για τα νέα βιβλία των εξαιρετικών ομότεχνων Σοφίας Βόικου, Πασχαλίας Τραυλού, Λένας Μαντά, Ελένης Τσαμαδού, Χρυσηίδας Δημουλίδου και Πέρσας Κουμούτση. Σας τα συστήνω ανεπιφύλακτα για να σας συντροφεύσουν στις διακοπές σας - εμένα είναι ήδη στη βαλίτσα μου!
Με τόση χαρά λοιπόν ξεκινώ τις διακοπές μου φέτος το καλοκαίρι, στο πιο αγαπημένο μου μέρος, με την καλύτερη παρέα - φυσική και πνευματική! Τελευταία μου επαφή με την Αθήνα ή μάλλον τον Πειραιά, θα είναι την Παρασκευή 19 του μήνα, αύριο δηλαδή και την ερχόμενη Πέμπτη 25/6 στην 23η έκθεση βιβλίου στο Πασαλιμάνι, στο περίπτερο του Ψυχογιού 69-72, από τις 8 μέχρι τις 10 το βράδυ. Όσοι είστε στην περιοχή ή θέλετε να κάνετε μια βόλτα στο όμορφο καλοκαιρινό Πασαλιμάνι, ελάτε να τα πούμε κι από κοντά! Τους υπόλοιπους θα σας χαιρετήσω μέσω των δικών σας μπλόγκς την άλλη βδομάδα...
Μέχρι τότε να είστε καλά και να περνάτε καλά όπως και όπου αγαπάτε ο καθένας...
Καλό Καλοκαίρι σε όλους!

Το γράμμα της Ελένης

Έλαβα ένα μέιλ από μια αναγνώστριά μου, που μου εξέφραζε την απογοήτευσή της για τις σχέσεις με τους άντρες. Η Ελένη, 32 χρονών, μεγάλωσε σε μια πολύ καλή οικογένεια, όπως λέει, όπου δεν της έλειψε τίποτα και κυρίως η αγάπη. Έτσι κι εκείνη στις σχέσεις της υπήρξε πολύ δοτική, αλλά ισχυρίζεται πως τελικά δεν εισέπραξε τίποτα από την άλλη πλευρά. Και πως τελικά η αγάπη που πρόσφερε δεν εκτιμήθηκε. Ονειρεύεται να κάνει οικογένεια και ν'αποκτήσει παιδιά, αλλά φοβάται πως αυτό που λέμε "ιδανικός σύντροφος", είναι τελικά μια ουτοπία.
Παρακάτω θα διαβάσετε την απάντηση που της έστειλα. Τη δημοσιεύω γιατί πιστεύω πως αφορά όλους μας, δεδομένου ότι υπάρχουν πολλές "Ελένες" εκεί έξω, που σκέφτονται κι αισθάνονται με τον ίδιο τρόπο...

Χάρηκα που μου άνοιξες την καρδιά σου, είναι πολύ τιμητικό για μένα αυτό. Είσαι τυχερή που εισέπραξες αγάπη από την οικογένειά σου, γιατί έτσι έμαθες και να την δίνεις. Μη σε στεναχωρεί το γεγονός ότι κάποιοι ίσως να μην το εκτιμούν, δεν είναι δικό σου πρόβλημα, είναι δικό τους. Σκέψου ότι υπήρξαν παιδιά που μεγάλωσαν πολύ δύσκολα και στερήθηκαν την αγάπη. Πώς να μάθουν στην ενήλικη ζωή να την εκτιμούν και να την διαχειρίζονται;... Από κει και πέρα είναι θέμα δικών μας επιλογών. Αν εμείς επιλέγουμε ακατάλληλους συντρόφους, ανθρώπους που δεν ξέρουν ν'αγαπάνε και να εκτιμούν την αγάπη, δε φταίνε εκείνοι που η σχέση δεν πάει τελικά, φταίμε εμείς που τους επιλέξαμε. Ο έρωτας γνωρίζω πως δεν εκλογικεύεται φυσικά, γι αυτό μας παίρνει και μας σηκώνει κυριολεκτικά κι όταν μας αφήσει είμαστε ερείπια που μαζεύουμε κομμάτια! Γι αυτό καλό είναι να τον ζούμε όσο είμαστε νέοι, τότε που αντέχουμε ακόμα... Από δω και πέρα, έχοντας αποκτήσει κι εσύ τις εμπειρίες σου, τις πληγές σου, τη σοφία και την ωριμότητα που δίνει ο χρόνος, εφόσον συνδυάζεται με πόνο, μπορείς να επιλέξεις τον κατάλληλο άνθρωπο για να φτιάξεις την οικογένεια που ονειρεύεσαι. Όταν συνειδητοποιήσεις πόσο στο χέρι σου είναι, θα πάψεις να αισθάνεσαι απογοήτευση. Βλέπεις, συνήθως έχουμε ένα πρότυπο στο μυαλό μας κι όποιον γνωρίσουμε τείνουμε να τον κόψουμε και να τον ράψουμε για να τον χωρέσουμε εκεί μέσα. Στο τέλος φυσικά τα πράγματα δεν πάνε καλά κι αυτο το τέλος είναι όταν καταλαβαίνουμε ότι άλλο πιστεύαμε γι αυτόν κι άλλο είναι. Φταίει αυτός που είναι αυτό που είναι; Όχι, φταίμε εμείς που εθελοτυφλούσαμε, που δεν θέλαμε να τον δούμε ή που πιστεύαμε πως θα τον αλλάξουμε... Καλή μου Ελένη, να θυμάσαι πάντα πως οι άνθρωποι για να αγαπηθούν υγιώς και να γίνουν ένα αρμονικό ζευγάρι, πρέπει καταρχήν να είναι υγιείς και οι δύο και εννοώ ψυχικά. Ισορροπημένοι, με γνώση του βαθύτερου εαυτού του ο καθένας, χωρίς απωθημένα, με ανοιχτό μυαλό και καθαρή καρδιά. Μόνο τότε όταν συναντηθούν θα ταιριάξουν ουσιαστικά και συνειδητά και μόνο τότε θα βιώσουν την απόλυτη αγάπη, που δε θα συγχέεται με εξάρτηση, πάθος, εγωισμό κλπ. Διαφορετικά, δύο άρρωστοι άνθρωποι θα κολλήσουν τα άρρωστα "εγώ" τους και το αποτέλεσμα θα είναι καταστροφικό. Γι αυτό μην αναλλώνεσαι σε τέτοιες σκέψεις, που βεβαίως όλες οι γυναίκες κατά καιρούς έχουμε κάνει, ότι κανείς δεν είναι σωστός, κανείς δεν αξίζει, κανείς δεν μας εκτιμά. Αν συμβαίνει αυτό είναι απλά γιατί δεν είναι ο κατάλληλος για μας. Κοίτα να είσαι εσύ καλά, ευτυχισμένη και χαρούμενη με τον εαυτό σου και τη ζωή σου, ν'απολαμβάνεις την κάθε στιγμή και να χαίρεσαι και να φροντίζεις μόνο για σένα. Για την ψυχική σου υγεία, για την καλλιέργειά σου, για τη σοφία σου. Κάποια στιγμή θα βρεθεί δίπλα σου ένας άνθρωπος, εξίσου υγιής κι όλα τ'άλλα θα έρθουν μόνα τους με σπίστευτη ευκολία, χωρίς να προσπαθήσεις καν γι αυτό. Δε θα χρειαστεί να κρίνεις κανέναν, ν'αλλάξεις κανέναν, απλά θα τον αγαπήσεις και θα σε αγαπήσει κι αυτός. Γι αυτό που είσαι - εφόσον αυτό που είσαι είναι πραγματικά αξιαγάπητο...

Ο δολοφόνος του παιδιού μου

Είχα τα μάτια μου καρφωμένα στη μικρή ξύλινη πόρτα. Τον περίμενα. Περίμενα με τόση λαχτάρα να τον δω, που η καρδιά μου είχε ανέβει στο λαιμό μου κι έκανα απελπισμένες προσπάθειες να την κατεβάσω στη θέση της καταπίνοντας, λες κι ήταν μια μπουκιά ψωμί που είχε σταθεί εκεί και δεν έλεγε να πάει κάτω. Η βαβούρα που επικρατούσε μέσα στην αίθουσα του δικαστηρίου έφτανε στ’αυτιά μου σαν ήχος υπόκωφος, από μακριά. Κανέναν δεν έβλεπα, η όρασή μου ήταν θολή και το μόνο σημείο στο οποίο εστίαζα καθαρά ήταν εκείνη η πόρτα. Η πόρτα απ’όπου θα έβγαινε ο Γιώργος Γεωργίου. Ο δολοφόνος του παιδιού μου.
Ο Στέφανος δίπλα μου έβριζε και καταριόταν, τον περίμενε κι εκείνος για να ξεσπάσει πάνω του την οργή και το μίσος που τον έπνιγαν σαν τεράστιο αιμοβόρο φίδι που είχε τυλιχτεί στο λαιμό του. Τ’αδέλφια του δίπλα του προσπαθούσαν να τον συγκρατήσουν. Οι αστυνομικοί λίγο πιο πίσω βρίσκονταν σ’ετοιμότητα. Όλοι τον κατανοούσαν, αλλά όφειλαν να τηρήσουν την τάξη.
Εγώ πάλι δεν ήθελα να του επιτεθώ. Δεν ήθελα να τον σκοτώσω με τα ίδια μου τα χέρια, όπως ο άντρας μου. Ήθελα μόνο να τον δω. Να τον κοιτάξω στα μάτια, να τον γνωρίσω καλύτερα. Να μάθω τι σκεφτόταν, πώς ένιωθε. Τον ζήλευα. Αυτός είχε δει τον Άγγελο τελευταία φορά ζωντανό. Τον είχε αγγίξει, του είχε μιλήσει, είχε ακούσει τη φωνή του. Για τελευταία φορά. Εκείνος, ο Γιώργος Γεωργίου, ο δολοφόνος του. Μέσα στο ταραγμένο μου μυαλό αυτός ο άνθρωπος είχε αποκτήσει μυθικές διαστάσεις. Ένιωθα δέος στη σκέψη του. Αυτός είχε πάρει τη ζωή του παιδιού μου. Πόση δύναμη πρέπει να είχε!
Η πόρτα άνοιξε. Ένας αστυνομικός, αυτός κι άλλος ένας αστυνομικός. Στάθηκαν για λίγο κι έπειτα τον κάθησαν στο εδώλιο. Σταμάτησα την προσπάθεια να καταπιώ τον χτύπο της καρδιάς μου κι αφέθηκα με όλες μου τις αισθήσεις στο κοίταγμα του. Τον είχα ξαναδεί, αλλά ποτέ δεν είχα την ευκαιρία να τον παρατηρήσω τόσο καλά, με την ησυχία μου. Ο χαμός που επικράτησε στην αίθουσα δεν διέκοψε ούτε στιγμή την συγκέντρωσή μου.
Είχε το κεφάλι του σκυμμένο. Μαύρα σγουρά μαλλιά, λίγο πιο κάτω απ’τα αυτιά. Αναρωτήθηκα αν θα τον κούρευαν στη φυλακή, ή θα του επέτρεπαν να διατηρήσει αυτή την πλούσια χαίτη. Ήταν μετρίου αναστήματος, εκτός κι αν έφταιγε το γεγονός ότι στεκόταν καμπουριαστός. Όχι ιδιαίτερα γεροδεμένος. Παρατήρησα τα μπράτσα του, τις παλάμες του. Απογοητεύτηκα. Περίμενα να δω κάποιον που η σωματική του διάπλαση να δικαιολογούσε την πράξη του. Να την αξίωνε. Αυτός ήταν σαν μπασμένο. Δεν μπορούσε ο Άγγελος να του αντισταθεί; Ένα κι ογδονταπέντε ήταν και πολύ γυμνασμένος.
Έπειτα ήταν κι η ηλικία. Δεν ταίριαζε. Τούτο εδώ το παλικάρι μέχρι κι όμορφο το έλεγες. Μα δε θα’ταν πάνω από είκοσι πέντε χρονών. Νέο παιδί κι ωραίο παιδί δεν κάνει τέτοια πράγματα. Ένας μεσήλικας, ένας διεστραμμένος πενηντάρης, ναι. Πιο λογικό. Αυτός εδώ δεν μπορούσε να είχε όποιον ήθελε; Είτε γυναίκα, είτε άντρα, δεν έχει σημασία. Τι του ζήλεψε του παιδιού μου; Που ήταν και μωρό ακόμα, κι ας ήταν ένα κι ογδόνταπέντε ύψος.
Τότε σήκωσε τα μάτια του και τα έριξε κατευθείαν πάνω μου. Πουθενά αλλού και σε κανέναν άλλον. Πάνω μου. Καρφώθηκε στα μάτια μου, όπως το βέλος που βρίσκει κατευθείαν το στόχο του. Μου μίλησε. Όχι με λόγια, ούτε με νοήματα. Όμως μου μίλησε κι εγώ τον άκουσα. Όχι με τ’αυτιά, αλλά με κάτι άλλο που βρισκόταν πολύ βαθιά μέσα μου. Δεν ήξερα πώς. Αλλά τον άκουσα. Και του χαμογέλασα. Τα δικά του μάτια, έχοντας πάρει την απάντησή τους, ξαναγύρισαν στο πάτωμα μπροστά του.
Ο Στέφανος με κοίταξε σαστισμένος.
«Μα τι κάνεις; Το έχασες τελείως;»
Το «τελείως» δεν χρησιμοποιήθηκε τυχαία. Όλοι στην οικογένεια πιστεύουν ότι φλερτάρω επικίνδυνα με την τρέλα. Όχι ανέκαθεν – από τότε που έφυγε ο Άγγελος. Τίποτα πάνω μου δεν είναι φυσιολογικό – έτσι τους έχω ακούσει να λένε. Μέχρι την κηδεία του φερόμουν όπως μια μάνα που έχει χάσει το παιδί της. Μαύρα ρούχα, κλαμμένα και πρησμένα μάτια, κατάρες που στοίχειωναν μέχρι και τον λιγοστό ύπνο μου. Λιποθυμίες, ηρεμιστικά, ενέσεις. Αλλά μετά; Μου έστριψε, έλεγαν τα σόγια. Πώς να τους εξηγήσω να καταλάβουν; Ο Στέφανος βλέποντάς με έτσι, άρχισε να το πιστεύει κι αυτός.
«Κοίταξέ τον Στέφανε. Ο Άγγελος τον έχει συγχωρέσει. Πρέπει να τον συγχωρέσουμε κι εμείς».
«Ποτέ! Κανείς δε θα τον συγχωρέσει! Ούτε η μάνα που τον γέννησε! Στη φυλακή να σαπίσει το κτήνος!»
Ο Στέφανος έφτυσε προς το μέρος του, αλλά το σάλιο του έσκασε λίγο πιο πέρα, λερώνοντας το ξύλινο κιγκλίδωμα. Δεν έφτασε το στόχο του. Δεν ήταν σφαίρα βλέπεις, ούτε τόξο. Ούτε ματιά. Του έπιασα το χέρι.
«Ηρέμησε», του είπα, την ίδια στιγμή που ο δικαστής του έστελνε τη δική του επίπληξη. Έπρεπε ν’αρχίσει η ακροαματική διαδικασία.
Εγώ αρνήθηκα να καταθέσω. Τα είχαμε συμφωνημένα με τον δικηγόρο. Αυτός παρουσίασε χαρτί από ψυχίατρο που με απάλλασε από την ευθύνη αυτή. Το μόνο που περίμενα ήταν η απολογία του κατηγορούμενου. Ήθελα ν’ακούσω και πάλι πώς έγινε, τι του είπε το παιδί πριν φύγει, μήπως κάτι, κάτι είχε ξεχαστεί στην πρώτη κατάθεση και δεν είχε αναφερθεί. Πάνω απ’όλα όμως ήθελα να μπορέσω να ικανοποιήσω το αίτημα του γιού μου. Να τον κοιτάξω στα μάτια και να νιώσω μέσα μου ότι ναι, τον συγχωρώ. Αυτό δεν το είχα καταφέρει ακόμα. Δεν είχα φτάσει μέχρι εκεί.
Τώρα άκουγα τον άντρα μου που μιλούσε για τον γιο μας. Πόσο καλό παιδί ήταν, πόσο ηθικό, δεν έδινε ποτέ δικαίωμα σε κανέναν. Καλός μαθητής, αγαπητός σε καθηγητές και συμμαθητές. Ασχολούταν με τον αθλητισμό κι είχε πάρει αρκετές διακρίσεις σε σχολικούς αγώνες. Αγαπούσε τη μουσική, έπαιζε κιθάρα. Ήταν υπάκουος, είχε καλή σχέση με τους γονείς του, δεν είχαμε προβλήματα.
Μα τι σημασία είχαν όλα αυτά; Αν δηλαδή ήταν κακό παιδί, αν δεν ήταν καλός μαθητής, αν δεν τον συμπαθούσαν όλοι, αν δεν ήταν αθλητής και δεν έπαιζε κιθάρα, θα δικαιολογούσαν οι δικαστές τον φόνο του; Και όχι, δεν ήταν υπάκουο παιδί. Ήταν ένα φυσιολογικά οργισμένο παιδί στην εφηβεία. Και δεν είχε και τόσο καλή σχέση μαζί μας. Νομίζω πως αφού έφυγε και μετά αποκτήσαμε καλή σχέση. Τη σχέση που έχουμε τώρα. Είχαμε προβλήματα. Όπως έχουν όλοι οι γονείς με τα παιδιά τους. Για ποιό λόγο πρέπει να το κρύβουμε αυτό; Μάλλον επειδή δεν έχει κάτι να προσθέσει στην υπόθεση. Ή επειδή όταν κάποιος πεθαίνει αγιοποιείται κι όλα τα παραπτώματα διαγράφονται. Σα να μην υπήρξαν ποτέ.
Πόσο ανόητοι λόγοι μου φαινόντουσαν τώρα αυτοί για τους οποίους τσακωνόμασταν τότε. Ας τον είχα τον γιο μου κοντά μου ζωντανό κι ας μην πάταγε ποτέ στο φροντιστήριο. Κι ας άκουγε δυνατά μουσική μέσα στο μεσημέρι, προκαλώντας την αγανάκτηση των γειτόνων. Κι ας μη μάζευε ποτέ το δωμάτιο του – αν είναι δυνατόν, για τέτοια γελοία πράγματα τον μάλωνα; Ας τον είχα μόνο, μια στιγμή μοναχά να τον έσφιγγα στην αγκαλιά μου. Οι άκρες των χειλιών μου στράφηκαν προς τα κάτω και αυτό το ανάποδο χαμόγελο συνοδεύτηκε από καυτά δάκρυα.
Ο Στέφανος βλέποντάς με να κλαίω, δεν ήξερε αν έπρεπε να λυπηθεί ή να χαρεί. Μάλλον έκλινε προς τη χαρά και την ανακούφιση. Τον έκανε να νιώθει λιγότερο μόνος – στο κάτω κάτω αυτό ήταν το φυσιολογικό. Δε γινόταν να υποφέρει μόνο αυτός, να πονάει χωρίς συντροφιά. ΄Επρεπε να υποφέρω κι εγώ. Μάνα ήμουν. Ήμουν. Δεν είμαι πια. Μα, όταν γίνεις μάνα, παύεις να είσαι ποτέ; Είναι ιδιότητα που χάνεται, όπως το να λες «ήμουν βαρκάρης, αλλά δεν είμαι πια, γιατί δεν έχω βάρκα;»
Ο Γιώργος Γεωργίου κλήθηκε να καταθέσει. Μιλούσε τόσο σιγά, που ο πρόεδρος αναγκάστηκε έξι φορές να του κάνει σύσταση. Σ’αυτόν για να μιλάει πιο δυνατά και στον κόσμο από κάτω για να μη μιλάει καθόλου. Ο δικαστής μπορούσε να το κάνει αυτό. Ν’αποφασίσει ποιός θα μιλήσει και ποιός θα σιωπήσει. Ποιός θα μπει στη φυλακή και ποιός θα γυρίσει σπίτι του. Δε μπορούσε όμως ν’αποφασίσει ποιός θα ζήσει και ποιός θα πεθάνει. Τουλάχιστον όχι στη χώρα μας. Και σίγουρα δε μπορούσε ν’αποφασίσει ποιός θ’αγαπηθεί και ποιός θα μισηθεί. Σε καμία χώρα.
Έτσι ο Γιώργος Γεωργίου αποφασίστηκε να μπει στη φυλακή και μάλιστα ισόβεια. Όταν θα πέθαινε ήταν ελεύθερος να πάει όπου ήθελε. Αυτό θα το αποφάσιζε ο ίδιος. Θα είχε πολύ χρόνο για να το αποφασίσει. Ο Στέφανος ορκιζόταν ότι δε θα τον άφηνε να ζήσει. Ότι σκοπός της ζωής του από κει και πέρα θα ήταν η εκδίκηση για το χαμό του παιδιού μας. Θα έβρισκε έναν τρόπο να μπει στη φυλακή και να τον σκοτώσει. Μόνο τότε θα ηρεμούσε η ψυχή του. Ο Στέφανος είχε αποφασίσει να ζήσει για πάντα μ’ένα μίσος που θα δηλητηρίαζε την καρδιά του, τη σκέψη του και τις πράξεις του.
Εγώ πάλι δεν είχα αποφασίσει για τίποτα. Ο Άγγελος θα αποφάσιζε για μένα...

Το πιο επίκαιρο ποίημα!

Το παρακάτω ποίημα το "ψάρεψα" από το ιστολόγιο της φίλης μου Μαρίνας "Daily Madness" και το αναδημοσιεύω, διότι πιστεύω ότι είναι ό,τι πιο επιτυχημένο έχω διαβάσει για τις προσεχείς εκλογές! Συγχαρητήρια Μαρινάκι!

Περιμένοντας το σχολικό
έπιασα κουβέντα με έναν γνωστό μου, μικρό
που είχε απορίες σοβαρές
πέρα απο τις καθημερινές σκανδαλιές.

"Μια χαρά σας βλέπω κα Μ
ευχαριστημένη και καθόλου μουτρωμένη
σαν τη μαμά μου
που χθές τσακώθηκε με το μπαμπά
για τα πολιτικά"

"Κάτι μας είπες τώρα, πιτσιρικά"
του λέω γελαστά
"για τα πολιτικά σφάζεται όλη η Ελλάδα
όχι μόνο τώρα, αλλά απο παλιά"

"Χθές έγινε χαμός
έπιασε τη μαμά ο μεγάλος θυμός
γιατί δεν θέλει να πάει να ψηφίσει
στο χωριό
για "μία ουτοπία
για κάτι μη εφικτό"
αλλά να μείνει εδώ.
Και όταν τη πρόγκιξε ο μπαμπάς
άρχισε να κηρύττει
ότι δικαίωμά του είναι
να συνεισφέρει σ' αυτή τη φρίκη
που ονομάζεται (Γ)-Ελλάς."

Ο μπαμπάς μου είναι ιδεολόγος
κάθεται και σκέφτεται πολύ
τι έκανε λάθος σε αυτή του τη ζωή.
Πηγαίνει στις πορείες
φωνάζει και απαιτεί
αλλά όπως λέει και η μαμά
"δεν βλέπει προκοπή".
"Ολα θ' αλλάξουν απο αυτές τις εκλογές"
λέει στη μαμά
Για πρώτη φορά στα χρονικά
τα μεγαλα κόμματα θα φοβηθούν
απο την πανωλεθρία
θα κληθούν να κάνουν δουλειά
για τον πολίτη καθ' εαυτό
και όχι για τον χαβαλεδιασμό.
Η ψήφος έχει σημασία
για αυτό ετοιμάσου
θα κατεβούμε στη Σητεία
για το τριήμερο αυτό".

Και μετά έγινε φασαρία
γιατί η μαμά δεν συμφωνεί
με την ιδεολογία του μπαμπά.
Είπε, είπε.. πάρα πολλά
ότι δουλεύει ωρες αργά
για να φέρνει στο σπίτι τα λεφτά
και έχεσε την ιδεολογία για τα καλά
μαζί και τον μπαμπά.

"Εμένα δεν με νοιάζει, τι ψηφίζει η μαμά
θέλω να πάω στη Σητεία
να δώ και τη γιαγιά.
Ετσι κι αλλιώς
είναι γνωστό το τι θα γίνει μετά.

Αφού ψηφίσουν όλοι
θα φάμε και
θα τσακωθούμε για τα πολιτικά.
Εγώ θ ' ακούω αλλά δεν θα μιλώ
θα παίζω game boy, θα κάνω το χαζό
ιδιαίτερα όταν θα στολίζει η μάνα το γιό
οτι "αν δεν είχαμε εμείς τις παπαρούνες
να σε μορφώσουν στα εξωτερικά
που θα ήσουν τώρα
σε ποιά σκατά
θα σφουγγάριζες μαούνες
θα σκοτωνόσουν στη δουλειά
για ξένα αφεντικά
ενώ τώρα είσαι κύριος
δοκτοράτος με πολύ κύρος
άστα λοιπόν αυτά
γι αυτό πιές το γάλα σου
και ξέχνα τα πολιτικά"

Ένα εκπληκτικό τριήμερο στη Θεσσαλονίκη!

Επέστρεψα πιο πλούσια σε εμπειρίες και πιο φτωχή σε χρήματα, αφού τη Δευτέρα υπέκυψα στον πειρασμό να βολτάρω στην αγορά της Θεσσαλονίκης! Γιατί μου φαίνονται όλα υπέροχα σε αυτή την πόλη; Η ομορφιά της, τα μαγαζιά της, οι άνθρωποι και ο τρόπος που ζουν, όλα μοναδικά!
Η έκθεση βιβλίου ήταν πραγματικά μια σπουδαία εμπειρία για μένα, που την έζησα για πρώτη φορά. Καμιά σχέση με τις υπαίθριες εκθέσεις, άλλος αέρας, πιο συνειδητοποιημένοι αναγνώστες, αλλά και πολύ περισσότερη κούραση ομολογώ!

Οι ώρες όμως περνούσαν χωρίς να το καταλάβω και γέμιζα χαρά που συναντούσα αγαπημένους φίλους, άλλους που τους γνώριζα ηλεκτρονικά και δεν είχαμε ανταμώσει ποτέ, άλλους που ήδη ήξερα αλλά και πολλούς που γνωριστήκαμε εκεί και τότε.
Αισθάνομαι πιο πλούσια γιατί γνώρισα από κοντά την Ιουστίνη Φραγκούλη που τόσο θαύμαζα και αποδείχτηκε ότι καλά έκανα (είναι εκπληκτική!), μίλησα με πολλούς ανθρώπους από το χώρο του βιβλίου και της δημοσιογραφίας και παρακολούθησα την παρουσίαση δύο εκπληκτικών βιβλίων: του Έρωτα σα βροχή, της Λένας Μαντά και το Κόκκινο σημάδι, της Σοφίας Βόικου. Από τα αποσπάσματα και μόνο ανατρίχιασα και κατάλαβα πως πρόκειται για αριστουργήματα! Τον Έρωτα τον διαβάζω ήδη αυτές τις μέρες και με έχει συνεπάρει, το Σημάδι θα το ξεκινησω αμέσως μετά! Η Σοφία, αν και πρωτοεμφανιζόμενη, έχει κάνει θραύση με αυτό το βιβλίο της! Για τη Λένα Μαντά περιττό να σας πω ότι το τελευταίο της αυτο βιβλίο εξαντλήθηκε από τα ράφια πριν καν τελειώσει η έκθεση!
Είχα τη χαρά να περάσω αρκετές ώρες με αγαπημένους μου συγγραφείς που ανήκουμε στην ίδια εκδοτική οικογένεια... Εκτός από τη Λένα και τη Σοφία, είδα την αξιολάτρευτη Πέρσα Κουμούτση, την οποία θα χαρώ αύριο στην παρουσίαση του δικού της "Καφέ Κλεμέντε" στον Ιανό, την Πασχαλία Τραυλού (ευχαριστώ για τη βόλτα Πασχαλία, πολύ τη χάρηκα!), την αμίμητη Ελένη Τσαμαδού, τον σπουδαίο Γιώργο Πολυράκη, τον Θοδωρή Παπαθεοδώρου με τα υπέροχα μάτια, την γλυκιά μου Γιώτα Φώτου, τον Μερκούρη Αυτζή του παιδικού βιβλίου και την πάντα γελαστή Έλενα Αρτζανίδου, επίσης του παιδικού! Στέλνω σε όλους την αγάπη μου κι ελπίζω να ξανανταμώσουμε σύντομα!

Μεγάλη χαρά βεβαίως μου έδωσε κι η συνάντηση με τις μπλόγκερ φίλες μου - ναι, ξέρω, η Αχτίδα μου σας τα πρόλαβε! Μου ήρθαν και στην έκθεση την άλλη μέρα και τις ευχαριστώ διπλά!

Πάνω με την Αχτίδα και τη Λένα Μαντά, κάτω με τη Σοφία, γειτονοπούλα της Αχτίδας και πλέον φίλη μου καλή!

Η Αχτίδα βέβαια και ο αντρούλης της έκαναν τα πάντα για να με βγάλουν από τη δίαιτά μου, αλλά αντιστάθηκα σθεναρά! Μόνο στο καταπληκτικό γλυκό της δεν αντιστάθηκα, το έφαγα χωρίς τύχεις κι ομολογώ ότι είναι όχι απλά το καλύτερο τσιζ κέικ που έχω φάει στη ζωή μου, αλλά το νοστιμότερο γλυκό γενικότερα!

Γεωργία μου, Δημήτρη, Ειρήνη και Ιωάννα μου, Μαρία Β και Μαρία από την Ξάνθη, Σοφία γειτόνισσα, σας ευχαριστώ για την αγάπη σας, πέρασα υπέροχα μαζί σας!


Ευχάριστη έκπληξη για μένα ήταν και η γνωριμία μου με τη Σμαρώ, μια κοπέλα που ήρθε να με γνωρίσει από κοντά και που παρακολουθεί το άλλο μου μπλογκ με τη δίαιτα. Με ευχαρίστησε για την "παρέα" που της κάνω στην προσπάθειά της και με χαρά μου ανακοίνωσε ότι έχει χάσει 8 κιλά! Ένιωσα πολύ όμορφα με αυτό, είδα πως τελικά έχει αποτέλεσμα η στήριξη που προσφέρουμε η μία στην άλλη και γι άλλη μια φορά πείστηκα ότι το διαδίκτυο μπορεί να κάνει θαύματα! Βεβαίως εισέπραξα κι εγώ τα κοπλιμέντα μου απ'όλους όσοι με είχαν δει λίγους μήνες πριν και μου επιβεβαίωσαν πως τα αποτελέσματα της προσπάθειάς μου είναι πλέον εμφανή!
Στην έκθεση είχαμε τη χαρά και την τιμή να παραβρίσκεται κι ο κύριος Θάνος Ψυχογιός με τη σύζυγό του κι όσο περισσότερο τους γνωρίζω αυτούς τους ανθρώπους τόσο περισσότερο τους εκτιμώ και τους αγαπώ. Γιατί είναι απλοί άνθρωποι, φιλικοί, πολύ φιλόξενοι και πάντα χαμογελαστοί. Πόσο σπουδαίο πράγμα είναι το χαμόγελο τελικά στη ζωή μας...

Με τον κύριο Αλέκο Δοκιμάκη (αριστερά), βιβλιοπώλη από την Κρήτη και τον κύριο Θάνο Ψυχογιό (δεξιά), τον εκδότη μου.

Ακούραστοι "φρουροί" στο περίπτερο των εκδόσεων Ψυχογιός οι πωλητές μας στη βόρειο ελλάδα, Λάζαρος και Μάκης, που με το αστείρευτο χιούμορ τους και το κέφι τους, αλλά και την αγάπη τους για τα βιβλία μας, έκαναν την κάθε στιγμή μας απολαυστική! Εκεί και η δική μας Κλειώ Ζαχαριάδη, marketing manager και βέβαια η Πόπη Γαλάτουλα, "το άγρυπνο μάτι" όπως την λέμε χαρακτηριστικά, με τη βοηθό της, την γλυκύτατη και πολύ εξυπηρετική Ελένη Βαζούρα.
Έτσι, γι άλλη μια φορά πραγματικά ένιωσα αυτό που τόσο καιρό λέμε "η οικογένεια των εκδόσεων Ψυχογιός". Ένα μέλος αυτής της οικογένειας κι εγώ, νέο μέλος, που όμως νιώθω μαζί τους σα στο σπίτι μου. Θαύμασα την πορεία των εκδόσεων αυτά τα 30 χρόνια που βρίσκεται στο χώρο του βιβλίου, έμαθα πολλά πράγματα που δεν γνώριζα κι ένιωσα πολύ συγκινημένη και πολύ περήφανη που είμαι κοντά τους, στην ομάδα τους.
Γι αυτές τις αξέχαστες 3 μέρες που έζησα μαζί με όλους αυτούς τους ανθρώπους, σε επαγγελματικές και προσωπικές στιγμές, αισθάνομαι την ανάγκη να πω ένα μεγάλο ευχαριστώ, από τα βάθη της καρδιάς μου. Και του χρόνου να είμαστε καλά να ξαναβρεθούμε στη Θεσσαλονίκη!