Ξεblogάρισμα!

Ναι, ήμουν κι εγώ εκεί! Η καλή μου φίλη Αδαμαντία με κάλεσε να δωρίσω το Παιδί της Αγάπης, στα πλαίσια της 5ης εκστρατείας που οργάνωσε το Ξεπλογκάρισμα http://xeblogarisma.blogspot.com/ για την κάλυψη βασικών αναγκών των φυλακισμένων γυναικών στη Θήβα και την δημιουργία μιας βιβλιοθήκης για τις ίδιες.

Αποφάσισα να πάω η ίδια στη συνάντηση με πολλά ακόμα βιβλία και ρούχα κι εκεί γνώρισα πολλούς bloggers, παιδιά που μέχρι τώρα ανταλλάσαμε σχόλια αλλά κι αρκετούς άλλους που δεν ήξερα. Μας ένωσε ο κοινός στόχος, η κοινωνική προσφορά που τελικά περισσότερο ωφελεί εμάς που προσφέρουμε, παρά αυτούς που αποδέχονται την προσφορά. Θεωρώ τιμή μου που έγινα μέλος αυτής της ομάδας, η οποία έχει κάνει σπουδαίο έργο μέχρι τώρα και συνεχίζει ακάθεκτη!

Παρακαλώ όλους τους φίλους να επισκεφτούν το μπλογκ http://xeblogarisma.blogspot.com/ , το οποίο κατέχει την 13η θέση στην ελλάδα σε δημοτικότητα κι ελπίζουμε ν'ανέβει ακόμα πιο ψηλά! Ας προσφέρει ο καθένας ό,τι μπορεί, εμείς οι έλληνες έχουμε αποδείξει ότι έχουμε τεράστια δύναμη εν τη ενώσει και σαφώς πολύ μεγαλύτερη απ'όση διαθέτει το επίσημο κράτος! Δε θα πω περισσότερα, θα τα μάθετε όλα μ'ένα κλικ! Παραθέτω τις φωτογραφίες από τη συνάντηση του Σαββάτου, λυπάμαι που δε θυμάμαι τα ονόματα όλων των παιδιών, ελπίζω οι ίδιοι να έρθουν από δω μια βόλτα και να μας συστηθούν! (Είμαι στην πρώτη φωτογραφία, ο δεύτερος από δεξιά κλπ!!!)

Με την Αδαμαντία

Ένα μεγάλο ευχαριστώ από καρδιάς στην ευκαιρία που μου δώσατε να νιώσω περισσότερο άνθρωπος, μ'ένα τραγούδι αφιερωμένο σε όλη την ομάδα και στον καθένα χωριστά. Νομίζω ότι το συγκεκριμένο ταιριάζει απόλυτα στο ξεμπλογκάρισμα και προτείνω να γίνει ο "εθνικός μας ύμνος". Έχουμε και τη θέληση και τη δύναμη ν'αλλάξουμε τον κόσμο, ν'αλλάξουμε τα κακώς κείμενα κι ας αφήσουμε μόνο το γαλάζιο της θάλασσας όπως έχει...

Ας γελάσω!

Ναι, να γελάσω! Κι εγώ κι εσείς και όλοι μας! Και δεν το λέω με την ειρωνική διάθεση του "χα! ας γελάσω...", που λέμε όταν θέλουμε να κοροϊδέψουμε μια κατάσταση. Το "ας" εδώ είναι προτρεπτικό καθαρά, σα να έλεγα "ας παίξω, ας τρέξω, ας φάω!"

Η ανάρτηση αυτή είναι αφιερωμένη στο γέλιο. Πόσα και πόσα έχουν γραφτεί για το γέλιο, για τις θεραπευτικές, για τις μαγικές ιδιότητές του και τον τρόπο που μπορεί να μεταμορφώσει τη ζωή μας... Τότε γιατί δεν το κάνουμε πράξη; Γιατί τα γραφόμενα δε μας πείθουν; Γιατί δεν ξυπνάμε το πρωί με χαμόγελο, γιατί δε χαμογελάμε σε όποιον συναντάμε, γιατί δε γελάμε με τις αναποδιές και τα μικροπράγματα που τείνουν καθημερινά να "μας σπάνε τα νεύρα;"

Η γιαγιά μου συνήθιζε να λέει: "ο διάβολος ακούει το γέλιο σου και τρέχει να κρυφτεί!". Μου το έλεγε από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου και μου έγινε βίωμα. Χωρίς να μπορώ να το εκλογικεύσω, μεγάλωσα πιστεύοντας πως δεν πρέπει να στεναχωριέμαι χωρίς λόγο, πως πρέπει ν'αντιμετωπίζω τα πάντα με αισιοδοξία και χαμόγελο και να μη διστάζω να γελάω για το παραμικρό. Δεν το κατάφερνα πάντα, αλλά συνήθως το κατάφερνα. Και σίγουρα δε μου βγήκε σε κακό.

Όλοι έχετε ακούσει τη φράση: "ενός κακού μύρια έπονται" ή το "η καλή μέρα απ'το πρωί φαίνεται". Αν τα αναλύσετε αυτά θα καταλήξετε στο συμπέρασμα πως το καλό ή το κακό στη ζωή μας είναι "κολλητικά". Άρα μια θετική διάθεση μπορεί να φέρει καλά πράγματα στη ζωή μας και μια αρνητική διάθεση μόνο κακά. Και το ένα κακό θα φέρει το άλλο κ.ο.κ. Ας το αλλάξουμε λοιπόν αυτό κι ας ξεκινήσουμε με το καλό, για να έρθει και το επόμενο καλό και το ακόμα καλύτερο!

Πρόσφατα διάβασα το Μυστικό (The Secret). Δεν ανακάλυψα κάτι που δεν ήξερα ήδη, μπορώ να πω ότι αν αντικαταστήσω τη λέξη "Σύμπαν" με τη λέξη "Θεός", διάβασα ακριβώς την άποψή μου για τη ζωή. Θετική διάθεση, ευγνωμοσύνη, πίστη και πεποίθηση - αυτές είναι οι βασικές αρχές. Κι ό,τι θελήσεις, ό,τι ονειρευτείς, μπορείς να το αποκτήσεις, αρκεί να το θελήσεις. Να το νιώσεις και να το πιστέψεις. Και πάντα να χαμογελάς, ποτέ να μην απογοητεύεσαι. Οι οπαδοί του Μυστικού πολλαπλασιάζονται με αστραπιαία ταχύτητα ανά τον κόσμο. Και όλοι δηλώνουν ότι έκαναν τη ζωή τους καλύτερη, άλλαξαν τα πάντα προς όφελός τους. Με το γέλιο.

Υπάρχουν μαρτυρίες ανθρώπων που θεραπεύτηκαν από ανίατες ασθένειες μόνο με τη δύναμη του μυαλού τους. Πίστευαν όχι ότι θα γίνουν καλά, αλλά ότι ΕΙΝΑΙ καλά, γελούσαν, ένιωθαν ευτυχισμένοι κι η αρρώστια απλά εξαφανιζόταν. Κι αυτά είναι γεγονότα καταγεγραμμένα.

Τώρα θα μου πεις, αρκεί να διαβάσεις ένα βιβλίο, ένα άρθρο, μια ανάρτηση σε μπλογκ για να αλλάξεις τον τρόπο που βλέπεις τα πράγματα και ν'αρχίσεις να γελάς περισσότερο; Όταν σε έχουν μεγαλώσει διαφορετικά, όταν τα προβλήματα σε έχουν πάρει από κάτω, όταν οι αγαπημένοι σου σε έχουν πληγώσει, όταν τα χρέη σε έχουν πνίξει και δε βλέπεις φως πουθενά; Τελικά ναι, ίσως και να αρκεί. Αφού πιστεύουμε στα θαύματα, γιατί να μη συμβεί κι αυτό; Στο κάτω κάτω, αρκεί να πιστέψεις σε ένα θαύμα κι αυτό θα πραγματοποιηθεί...

Ας γελάσουμε λοιπόν! Τι έχουμε να χάσουμε; Σε πείσμα των "εχθρών" μας, σε πείσμα των καιρών, σε οτιδήποτε μας νευριάζει, σε οποιονδήποτε μας στεναχωρεί, ας απαντήσουμε - και να το εννοούμε: "Ας γελάσω!..."

Η Κύπρος στο μικροσκόπιο!

Tο χαλούμι, τη Bίσση και τον Xατζηγιάννη τους ξέραμε. Πριν από μερικά χρόνια μάθαμε και τον Παγδατή. Προ ημερών δε, μάθαμε πως οι Kύπριοι έχουν και καλές ομάδες στο ποδόσφαιρο. Mα ποιοι είναι τέλος πάντων;

Oι Kύπριοι είναι περήφανος λαός. Mπορεί μεν να αυτοσαρκάζονται, αλλά όταν κάποιος άλλος προσπαθήσει να τους ειρωνευτεί ή να τους μειώσει, δεν σηκώνουν μύγα στο σπαθί τους. Eίναι περήφανοι για την καταγωγή τους, την ιστορία τους, το υψηλό βιοτικό τους επίπεδο (έχουν να καυχιούνται για την εργατικότητα και την εξυπνάδα τους που τους οδήγησε μέσα σε πολύ λίγα χρόνια μετά την τουρκική εισβολή σε ευμάρεια), για τη φιλοξενία τους (είναι και αισθάνονται large), αλλά και για το φιλότιμό τους. Διακατέχονται, ωστόσο, από έντονη τάση επιδειξιομανίας, κυρίως σε ό,τι αφορά τα υλικά αγαθά, δηλαδή τα ακριβά τους αυτοκίνητα, τα ωραία τους ρούχα και τα μεγάλα τους σπίτια. Για ορισμένους στοιχείο αρχοντοχωριατισμού, για κάποιους άλλους στοιχείο έντονης επιβεβαίωσης της επιβίωσής τους έπειτα και από την τουρκική εισβολή. Σε ορισμένα δε χωριά της Kύπρου, οι κάτοικοι αρέσκονται να κτίζουν τεράστια σπίτια τα οποία ωστόσο δεν χρησιμοποιούν, αφού προτιμούν να διαμένουν σε βοηθητικά κτίσματα στην αυλή, ούτως ώστε να μη λερώνεται το κυρίως σπίτι! Ξοδεύουν πάρα πολλά χρήματα για το ντύσιμό τους και στις Kύπριες -κυρίως- αρέσει να είνα κοκέτες όλες τις ώρες της ημέρας, ακόμα και για να πάνε μέχρι το περίπτερο. Δεν είναι τυχαίο, πάντως, που τα στοιχεία της Eυρωπαϊκής Eνωσης καταδεικνύουν ότι, σε μια περίοδο μεγάλης οικονομικής κρίσης και με την κατανάλωση σ' όλη την Eυρώπη να σημειώνει πτώση, στην Kύπρο το λιανικό εμπόριο παρουσιάζει αυξητικές τάσεις.

«ΣAN THN KYΠPO ΔEN EXEI»

Oι Kύπριοι αγαπούν τα ταξίδια. Kαι παρότι η Kύπρος είναι νησί, η πλειονότητά τους επιλέγει τα ελληνικά νησιά για να περάσει τις καλοκαιρινές τους διακοπές. Mύκονος, Kεφαλονιά, Kρήτη, Πάρος, Σαντορίνη είναι μερικοί από τους αγαπημένους τους προορισμούς, όπως ασφαλώς και η Aθήνα που παραμένει κλασική επιλογή, κυρίως για σύντομες εξορμήσεις, όπως τα Σαββατοκύριακα. Tο παράδοξο είναι ότι, παρά την ακρίβεια που μαστίζει την Kύπρο τα τελευταία χρόνια, οι Kύπριοι συνεχίζουν να ταξιδεύουν. Σύμφωνα, μάλιστα, με τα στατιστικά στοιχεία, φέτος το καλοκαίρι καταγράφηκε αύξηση άνω του 20%, σε σύγκριση με άλλες χρονιές. Tο παράδοξο με τους Kύπριους είναι ότι, ενώ είναι πολυταξιδεμένοι και αρέσκονται να διηγούνται πόσο καλά πέρασαν στις διακοπές τους, κάθε φορά που επιστρέφουν στην πατρίδα τους, συνηθίζουν να λένε πως... «σαν την Kύπρο δεν έχει»!

AΠO TO TPAΓOYΔI ΣTH MOΔA

Φαίνεται πως μετά τον Xατζηγιάννη η Kύπρος -που παραδοσιακά εφοδίαζε την ελληνική δισκογραφία με ωραίες φωνές και ταλαντούχους καλλιτέχνες (βλέπε Aννα Bίσση, Mάριος Tόκας, Γιώργος Θεοφάνους, Eυρυδίκη, Kωνσταντίνος Xριστοφόρου, Kωνσταντίνα και άλλοι) δυσκολεύεται να βρει και να αναδείξει ένα νέο ταλέντο στον χώρο του τραγουδιού, γι' αυτό και το έριξε... στη ραπτική. Oι σχεδιαστές μόδας εκκολάπτονται πλέον καθημερινά και μετά την πραγματοποίηση πέρσι του πρώτου fashion week, η Kύπρος φιλοδοξεί να κερδίσει μια θέση στον χάρτη της μόδας. H αλήθεια είναι ότι υπάρχουν αρκετά ταλαντούχα άτομα και ορισμένα από αυτά έχουν να επιδείξουν σπουδαία δράση και στο εξωτερικό. Xαρακτηριστικότερο παράδειγμα ο Eρωτόκριτος, ο οποίος έχει ως βάση του στο Παρίσι, θεωρείται ένας από τους ανερχόμενους Eυρωπαίους σχεδιαστές και ρούχα του θα βρει κανείς σε πολυκαταστήματα πολλών ευρωπαϊκών πόλεων. Aπό την Kύπρο επίσης ξεκίνησε και ο Φίλεπ Μότγουερι (κυπροσυριακής καταγωγής), ο οποίος δραστηριοποιείται στην Eλλάδα. Δουλειές στο εξωτερικό έχει να παρουσιάσει και η σχεδιάστρια Iωάννα Λουκά, ενώ η Pαμόνα Φίλιπ συμμετείχε στο Athens Fashion Week, κερδίζοντας πολύ θετικά σχόλια. Πάντως η σχεδιάστρια που κερδίζει ραγδαία φανατικό κοινό σε Κύπρο και εξωτερικό είναι η ευρηματική Λεβίνια Κοναλιάν.

ΠEΣ MOY THN OMAΔA ΣOY NA ΣOY ΠΩ TI ΨHΦIZEIΣ

Στην Kύπρο είναι πολύ εύκολο να διαπιστώσεις τις κομματικές προτιμήσεις κάποιου, αρκεί να σου πει την ποδοσφαιρική ομάδα που υποστηρίζει. Aν για παράδειγμα κάποιος είναι οπαδός της Oμόνοιας, είναι πέραν του 99% σίγουρο ότι είναι και οπαδός του AKEΛ, του κόμματος δηλαδή της Aριστεράς. Tο ίδιο συμβαίνει κι αν είναι οπαδός της Σαλαμίνας, της Aλκής και της AEΛ. Tο αντίστοιχο συμβαίνει με τους οπαδούς του Δημοκρατικού Συναγερμού τους οποίους θα συναντήσεις στις κερκίδες της Aνόρθωσης, του AΠOEΛ και του Aπόλλωνα. Oσον αφορά τους οπαδούς άλλων κομμάτων, εξαρτάται σε ποια πτέρυγα του κόμματός τους κλίνουν (την αριστερή ή τη δεξιά), έτσι θα τους βρει κανείς στις κερκίδες αντίστοιχων ομάδων. Mια φορά, την πρόσφατη πρόκριση της Aνόρθωσης στους Oμίλους τους Champions League και της Oμόνοιας και του AΠOEΛ στο Kύπελλο OYEΦA, πανηγύρισαν όλοι ανεξαιρέτως.

ΠEPIOΔIKA NAI, ΒΙΒΛΙΑ OXI

Oι Kύπριοι δεν τα πάνε και πολύ καλά με τα βιβλία. Mάλλον προτιμούν να διαβάζουν περιοδικά και εφημερίδες. Γι' αυτό άλλωστε και σ' έναν τόσο μικρό τόπο 800.000 κατοίκων κυκλοφορούν έξι εφημερίδες και περισσότερα από 30 περιοδικά -μηνιαία και εβδομαδιαία. Σε μια πρόσφατη έρευνα, ποσοστό 74% απάντησε ότι επιλέγει να διαβάζει εφημερίδες και περιοδικά και μόλις ένα 26% δήλωσε ότι του αρέσει να διαβάζει βιβλία. Oι έρευνα κατέδειξε ότι οι Kύπριοι αφιερώνουν τον περισσότερο τους χρόνο στην τηλεόραση (και κατά κόρον προτιμούν να παρακολουθούν τοπικές παραγωγές) καθώς και στην πλοήγηση στο Διαδίκτυο. Σημειώστε ότι στην Kύπρο λειτουργούν έξι παγκύπριας εμβέλειας τηλεοπτικά κανάλια. Πολλές καλές τηλεοπτικές σειρές αρχίζουν τα εμφανίζονται στο πίνακα τηλεθέασης μετά τον Iανουάριο- πολλές άλλες δεν μπαίνουν καν, ενώ όλες είναι πολύ πίσω σε ποσοστά τηλεθέασης από τις κυπριακές παραγωγές. Σύμφωνα πάντως με το Eυρωβαρόμετρο του Oκτωβρίου του 2007, Eλληνες και Kύπριοι «συναγωνίζονται» στις τελευταίες θέσεις σε ό,τι αφορά το διάβασμα βιβλίων, τις επισκέψεις σε βιβλιοθήκες, ιστορικά μνημεία, μουσεία, γκαλερί και συναυλιακούς χώρους.

ΠΡΩΤΙΕΣ ΠΑΝΤΟΣ ΕΙΔΟΥΣ

H Kύπρος κατέχει και την παγκόσμια πρωτιά στην κατοχή αυτοκινήτων. Σύμφωνα με την έκθεση της Διεθνούς Oδικής Oμοσπονδίας για το 2007 στην Kύπρο αντιστοιχούν 746 αυτοκίνητα ανά χίλιους κατοίκους. Aν λάβουμε υπόψη ότι ο πληθυσμός της Kύπρου δεν υπερβαίνει τις 800.000, καταλήγουμε στο συμπέρασμα ότι αντιστοιχεί 1 αυτοκίνητο σε 1.3 ανθρώπους (περίπου), δηλαδή 3 αυτοκίνητα σε κάθε οικογένεια!

H Kύπρος κατέχει για τρίτη συνεχόμενη χρονιά -που αποτελεί ρεκόρ για την Eυρώπη- την πρώτη θέση ανάμεσα σ' όλα τα κράτη-μέλη, για τα κρυστάλλινα νερά και τις καθαρές παραλίες της. Σύμφωνα με στοιχεία της Kομισιόν, το ποσοστό των καθαρών παραλίων στην Kύπρο ανέρχεται στο 99%, προσεγγίζοντας το απόλυτο και καταδεικνύοντας ότι οι κυπριακές παραλίες ανταποκρίνονται τόσο στα υποχρεωτικά όσο και στα πλέον αυστηρά κριτήρια, αναφορικά με την παρουσία χημικών ουσιών και βακτηριδίων.

Oι Kύπριοι ανταγωνίζονται τους Iρλανδούς για το ποιος θα εξασφαλίσει την πρώτη θέση στην παραγωγή σκουπιδιών. Σύμφωνα με τα στοιχεία της Eυρωπαϊκής Yπηρεσίας Περιβάλλοντος, κάθε κάτοικος της Kύπρου και της Iρλανδίας έχει ξεπεράσει το «όριο ανοχής» του μισού τόνου, με πάνω από 600-700 κιλά απορρίμματα ανά άτομο τον χρόνο!

Mπορεί οι αρχαίοι Eλληνες να έκαναν το κρασί γνωστό στον απλό λαό, μπορεί οι Pωμαίοι να το έκαναν γνωστό στον κόσμο, μπορεί οι Γάλλοι να φημίζονται για τα εξαιρετικά κρασιά τους, εκείνοι όμως που παρήγαν πρώτοι κρασί και έδειξαν στον κόσμο τον τρόπο που φτιάχνεται είναι οι Kύπριοι. Θραύσματα αγγείων που βρέθηκαν στην οινοπαραγωγό περιοχή της Eρήμης έδειξαν ότι η παραγωγή κρασιού ήκμαζε στην Kύπρο πριν από 5.500 χρόνια.

H Kύπρος είναι η χώρα με το υψηλότερο ποσοστό μισθολογικών διαφορών μεταξύ ανδρών και γυναικών. Mε λίγα λόγια, καμιά γυναίκα που κάνει την ίδια δουλειά με έναν άντρα δεν αμείβεται το ίδιο. Mια θλιβερή πρωτιά που προκύπτει από τα στοιχεία της Eυρωπαϊκής Στατιστικής Yπηρεσίας (Eurostat) και καυτηριάζεται από Kύπριους αξιωματούχους.

ΠATPIΣ - ΘPHΣKEIA - OIKOΓENEIA

Σύμφωνα με το Ευρωβαρόμετρο η Kύπρος βρίσκεται ανάμεσα στα τέσσερα κράτη με το ψηλότερο ποσοστό πολιτών ικανοποιημένο με τη ζωή του. Πέραν του 80% δηλώνει ικανοποιημένο από τη ζωή του στην Κύπρο.

Με ποσοστό πάνω από 75% εμπιστεύεται περισσότερο την Eθνική Φρουρά απ' οποιονδήποτε άλλο θεσμό.

Eνας στους πέντε δηλώνει ότι πηγαίνει εκκλησία κάθε Kυριακή ή 1-2 φορές τον μήνα και ένα 95% δηλώνει πως «το να πιστεύει είναι απαραίτητο στοιχείο στη ζωή του»! Mόνο ένα 4% θεωρεί ότι η θρησκεία είναι κάτι ξεπερασμένο.

Oι Kύπριοι δείχνουν λιγότερη εμπιστοσύνη στα κόμματα, τις μεγάλες εταιρείες και τα Hνωμένα Eθνη.

O θεσμός της οικογένειας φαίνεται να παραμένει ακλόνητος, αφού μόλις ένα 20% θεωρεί ότι περνά κρίση.

ΓΙΑ ΜΙΑ ΘΕΣΗ ΣΤΟ ΒΙΒΛΙΟ ΡΕΚΟΡ ΓΚΙΝΕΣ

Για τη δημιουργία μιας αλυσίδας από στηθόδεσμους μήκους 95 χιλιομέτρων (που απαριθμεί 114 χιλιάδες στηθόδεσμους), σε μια προσπάθεια ευαισθητοποίησης για τον καρκίνο του μαστού.

Για τη μεγαλύτερη χορευτική αλυσίδα με 268 συμμετέχοντες, που πραγματοποιήθηκε σε ξενοδοχείο της Aγίας Nάπας πέρσι το καλοκαίρι.

Για τη μεγαλύτερη πετσέτα θαλάσσης, που έχει δημιουργηθεί ποτέ (το προηγούμενο ρεκόρ κατείχαν οι HΠA). Oι διαστάσεις της είναι 64 επί 31 μέτρα και καλύπτει έκταση 1.900 τετραγωνικών μέτρων. H από καθαρό βαμβάκι κλωστή, που χρησιμοποιήθηκε για την κατασκευή της, κάλυψε απόσταση 30 χιλιάδων χιλιομέτρων.

Για το μεγαλύτερο λουκούμι στον κόσμο, το οποίο ζυγίζει δυόμισι τόνους και κατασκευάστηκε από τον Δήμο Γεροσκήπου, στην Πάφο.

Για τις περισσότερες ώρες συνεχόμενης μουσικής, που κατέχει ο Kύπριος dj Gee Papa, ο οποίος έπαιζε μουσική για εκατόν δεκαέξι ώρες.

ΣAN BΓEIΣ ΣTON ΠHΓAIMO... ENA ΛEΞIKO ΘA TO XPEIAΣTEIΣ!

ακκάννω: δαγκώνω

αλόπως: μήπως, πιθανώς

αξινόστραφη: ανάποδη

άππαρος: άλογο

άρκοψες: αύριο βράδυ

αρμαρόλα: μικρή ντουλάπα

άψε το: άναψέ το

βαρκούμαι: βαριέμαι

βαστώ: κρατώ

βούκκα: μάγουλο

βούρνα: νεροχύτης

βουρώ: τρέχω

βρίξε: σώπα

γιουτά μου: με βολεύει

δρώμα: ιδρώτας

έρκουμαι: έρχομαι

έσιει: έχει

έσσω: μέσα

εφάτσιησα: χτύπησα

ζάβαλλι: αλίμονο

ζαβός: στραβός

ζάμπα: μπούτι

ήντα: τι

ήντα μπον τούτον; τι είναι αυτό;

θωρώ: βλέπω

κάκκαφα: πολύ ανώμαλα εδάφη

καλώ: αμέ

καμμώ: κλείνω τα μάτια μου

καρκασιαλλίκκι: φασαρία

καρκόλα: κρεβάτι

κάττος: γάτα

κατσιαρίζω: κάνω θόρυβο

καύκει: καίει

κάφκα: ερωμένη παντρεμένου άντρα

κελλέ: κεφάλι

κόλλα: χαρτί

κοτζιάκαρη: γερόντισσα

κοτολέττα: μπριζόλα

κούλλουφος: ατημέλητος

κουφή: φίδι

κρούζω: καίω

κωλοσύρνω: τραβώ

λαλώ: λέω

λάου λάου: σιγά σιγά

λίξης: λιγούρης

λουβώ: μαδάω

λούκκος: τρύπα στο έδαφος

μαΐρισσα: κατσαρόλα

μαννός: ηλίθιος

μάππα: μπάλα

μιτσής: μικρός

μοτόρα: μοτοσυκλέτα

μούττη: μύτη, κορυφή

μούχτιν: δωρεάν

ξημαρισμένος: λερωμένος

παγκούι: παγκάκι

πουρέκκα: πολύ όμορφη γυναίκα

Δημοσίευμα από το περιοδικό Εικόνες της εφημερίδας Έθνος

Κυριακή στην εκκλησία

Όταν περνάω αυτή την πόρτα, σχεδόν κάθε Κυριακή, η καρδιά μου χτυπάει πιο δυνατά. Όχι, δεν περιμένω να βρεθώ στην εκκλησία για να νιώσω τον Θεό μέσα μου και δε συμβαίνει μόνο εκεί. Αλλά εκεί συμβαίνει πιο έντονα, το θρησκευτικό συναίσθημα με κατακλύζει και πάντα, μα πάντα κλαίω. Τρέχουν τα δάκρυα απ'τα μάτια μου κι εγώ δεν ξέρω γιατί, αλλά και ούτε που προσπαθώ πια να τα εμποδίσω. Στην αρχή ντρεπόμουν, έλεγα "τι θα λέει ο κόσμος", όμως σύντομα κατάλαβα πως ο κόσμος δεν ασχολείται μαζί μου, ο καθένας κουβαλάει το δικό του σταυρό...
Δεν είναι καθόλου έτσι όπως νόμιζα η εκκλησία μας. Είναι ένας χώρος μαγικός, υπέροχος, όπου κάθε Κυριακή νιώθω ότι ξαναγεννιέμαι, νιώθω την καρδιά μου πιο ανάλαφρη να πετά στον ουρανό και τα πόδια μου πιο δυνατά και γερά να πατάνε στη γη. Δεν πρωτοπήγα στην εκκλησία από ανάγκη, για να παρακαλέσω για κάποιο θαύμα. Πήγα από ευγνωμοσύνη, για να ευχαριστήσω τον Θεό για τα όσα γενναιόδωρα σε όλη μου τη ζωή μου έδωσε κι εξακολουθεί να μου δίνει. Καθώς προσεύχομαι, αισθάνομαι ότι τίποτα και κανείς δε μπορεί να με βλάψει, όσο είμαι κοντά Του. Είναι η ασπίδα μου από κάθε κακό...



Στέκομαι όρθια, δίπλα στα στασίδια που είναι γεμάτα από κόσμο. Θέση να καθίσεις δεν υπάρχει, όσο νωρίς και να πας. Ξαφνικά μια κυρία, μεγαλύτερη από μένα, σηκώνεται και μου κάνει νόημα να καθήσω. Λέω "δεν είναι ανάγκη" αλλά επιμένει κι εγώ κάθομαι, πιστεύοντας ότι εκείνη θα φύγει. Δε φεύγει όμως, στέκεται όρθια δίπλα μου. Μετά από λίγη ώρα παρατηρώ ότι κι άλλη κυρία σηκώθηκε κι έδωσε τη θέση της και μετά από λίγο άλλη κι άλλη. Καταλαβαίνω πως είναι ένας άγραφος νόμος αυτός, για να ξεκουράζονται όσοι στέκονται να παρακολουθήσουν τη λειτουργία κι έτσι, σαν ένας κύκλος, όλοι κάθονται για λίγο τελικά.
Πώς μ'έκανε να νιώσω αυτό, καταλαβαίνετε; Ότι ανήκω σε αυτή την κοινωνία, ότι όλοι όσοι είμασταν εκεί είμασταν αδέλφια, σ'έναν κόσμο ιδεατό, με αγάπη και αδελφοσύνη, όπως ακριβώς θα μας ήθελε κι Εκείνος. Τα παιδιά Του.

Μ'αρέσει να πηγαίνω στην εκκλησία την Κυριακή. Όταν δεν τα καταφέρνω, κάτι μου λείπει, στεναχωριέμαι. Μέσα στον Οίκο του Θεού ηρεμώ, βρίσκω τον εαυτό μου, βρίσκω μ'ένα μαγικό τρόπο απάντηση στα ερωτήματά μου και λύση στα προβλήματά μου. Νιώθω καλύτερος άνθρωπος, δε θυμώνω, δεν έχω νεύρα, δεν ασχολούμαι με τις λεπτομέρειες της καθημερινότητας, εκτιμώ τη ζωή και τις αξίες της. Βιώνω απέραντη ευτυχία και συγκινούμαι, χαίρομαι που είμαι άνθρωπος και αγαπώ όλο τον κόσμο. Με αυτά τα συναισθήματα και τη χαρά που με πλημμυρίζει, σας εύχομαι φίλοι μου ΚΑΛΗ ΒΔΟΜΑΔΑ και να είστε όλοι καλά. Μέσα σας πρώτα απ'όλα...

Σταύρος Παράβας

Και τι είναι ο Σταύρος ρε; Πεσμένο δόντι από τσατσάρα;...!!!!

Ο μάγκας με το τρίκυκλο... Είδα την ταινία προχθές στην τηλεόραση, ένα από τα ελάχιστα αφιερώματα στον αξέχαστο ηθοποιό. Πόσο μου άρεσε, πόσο τον θαύμαζα πάντα, από μικρό παιδί. Δε χόρταινα να τον βλέπω στις ελληνικές ταινίες, γελούσα με τους ρόλους του, μ'αυτόν τον χαρακτήρα του "μάγκα" που συνήθως ενσάρκωνε, του φαινομενικά σκληρού, αλλά κατά βάθος καλού κι ευαίσθητου παιδιού.... Είχα την τύχη να τον δω και στην Επίδαυρο όμως κι ήταν πραγματικά εξαιρετικός και σε αυτούς τους ρόλους. Υπέροχος, μοναδικός ηθοποιός.

Έφυγε μόνος, παραπονεμένος, πικραμένος. Από ανακοπή καρδιάς στα 71 του χρόνια. Πόσα θα είχε ακόμα να δώσει στο θέατρο; Πολλά. Τον είχα δει πρόσφατα σε συνέντευξη στην τηλεόραση, απομονωμένο στο χωριό του και στο σπίτι που έχτισε με πολύ κόπο. Έλεγε πως τον είχαν ξεχάσει, πως τον είχαν στην "απέξω" τα κυκλώματα. Και πάλι όμως, είχε μια στωϊκότητα, μια ηρεμία... Δεν κατηγορούσε κανένα, τα είχε καλά με τον εαυτό του και με τον Θεό. Ακόμα και τα πικρά λόγια τα έλεγε με γλύκα...

Ας θυμηθούμε μαζί τις ταινίες στις οποίες τον απολαύσαμε σ'αυτή τη λαμπρή καριέρα που άφησε παρακαταθήκη στις επόμενες γενιές. Από το τέλος προς την αρχή...

1. Αύριο θα ξέρουμε (1997) [Θωμάς]

2. Ακροπόλ (1995) [Αντώνης Σεφεριάδης "πρίγκηπας"]

3. Είσαι στην ΕΟΚ… μάθε για την ΕΟΚ (1981) [Μιχάλης]

4. Ο μάγκας με το τρίκυκλο (1972) [Σταύρος Περιβολάρης]

5. Το κοροϊδάκι της πριγκηπέσσας (1971) [Σταύρος Μόρρος]

6. Οι μνηστήρες της Πηνελόπης (1968) [Οδυσσέας / Πηνελόπη]

7. Για μια τρύπια δραχμή (1968)

8. Ο μόδιστρος (1967) [Στάθης]

9. Φίφης ο ακτύπητος (1966) [Φίφης /]

10. Η Κλεοπάτρα ήταν Αντώνης / Η Κλεοπάτρα εν δράσει (1966) [Αντώνης Χρυσοβέργης / Κλεοπάτρα]

11. Η βουλευτίνα (1966)

12. Ευτυχώς… τρελάθηκα! (1966) [Στάθης]

13. Και οι… 14 ήταν υπέροχοι! (1965) [Αντουάν]

14. Ο ουρανοκατέβατος (1965) [Φίφης]

15. Κόσμος και κοσμάκης (1964) [Ντιντής]

16. Ο εμίρης και ο κακομοίρης (1964) [Φίφης]

17. Έκλεψα τη γυναίκα μου (1964) [Πέτρος]

18. Άλλος… για το εκατομμύριο! (1964) [Στράτος]

19. Μικροί και μεγάλοι εν δράσει… (1963) [Φίφης]

20. Ο γαμπρός μου, ο δικηγόρος (1962) [Γιάγκος Καψομανώλης]

21. Ο Μιχαληός του 14ου συντάγματος (1962) [Μιχάλης]

22. Όταν λείπη η γάτα (1962)23. Δέκα μέρες στο Παρίσι (1962) [Ντίνος]

24. Ο σκληρός άντρας (1961) [(αστυνομικός)]

25. Το έξυπνο πουλί (1961) [Μίμης Σαντόπουλος]

26. Η Αλίκη στο Ναυτικό (1961) [(ναύτης με βαλίτσα)]

Πολυαγαπημένε μου Σταύρο Παράβα, σ'αγάπησα πολύ κι αρνούμαι να σου πω αντίο. Θα ζεις για πάντα μέσα στην καρδιά μου και θα ζωντανεύεις κάθε τόσο στη μικρή μου οθόνη γυρίζοντας τον χρόνο πίσω. Θα είσαι για μένα ο καλύτερος "μάγκας"...

Νευρική ανορεξία και βουλιμία

Τετάρτη 17/9/08 - Παράθεση:

Εύχομαι στη φίλη μου Σοφία ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ, ΧΡΟΝΙΑ ΚΑΛΑ, ΧΡΟΝΙΑ ΕΥΤΥΧΙΣΜΕΝΑ!!!!

Σοφία μου σ'ευχαριστώ για την υπέροχη αφιέρωσή σου στο Λιζάκι, σας ευχαριστώ όλους για την ευαισθησία σας και τα τόσο όμορφα λόγια και δυνατά συναισθήματα που εκφράσατε για κείνην. Δημοσιεύω εδώ το υπέροχο, πραγματικά υπέροχο ποίημα που αφιέρωσε η Σόφία μας στη Λίζα....

Πάρε έναν ήλιο
ήλιο καλοκαιρινό,
και βάλε για αχτίδες
της αγάπης τα αγκάθια
και τα άδοτα φιλιά.
Πάρε αγκαλιά τον εαυτό σου,
διπλώσου σαν να ήσουνα μωρό
ξαναγεννήσου πάλι
στο αύριο σου
από την τέφρα
της παλιάς σου μοναξιάς.
Πάρε το αστεράκι της καρδιάς σου
και κάνε μάγια,
από κείνα τα καλά,
να γίνει ένας γαλαξίας η ψυχή σου
γεμάτος θέληση, υγεία και ομορφιά.

Η Λίζα είναι μια νεαρή αναγνώστριά μου, η οποία αρχικά επικοινώνησε μαζί μου για να μοιραστεί τις εντυπώσεις και τα συναισθήματά της σχετικά με το Παιδί της Αγάπης. Στη συνέχεια ανταλλάξαμε μερικά μέιλς, όπου σταδιακά μου αποκάλυψε το πρόβλημά της και τον Γολγοθά που πέρασε και περνάει. Πάσχει από νευρική ανορεξία. Την ασθένεια που τείνει να στιγματίσει την εποχή μας και για την οποία τόσα και τόσα έχουμε ακούσει και διαβάσει. Με τη διαφορά ότι από νευρική ανορεξία δεν πάσχουν μόνο τα σούπερ μόντελς και οι ηθοποιοί, αλλά κορίτσια της διπλανής πόρτας ή ίσως και της ίδιας μας της οικογένειας. Με αυτό θέλω να πω ότι είναι ένα θέμα που μας αφορά όλους και κυρίως όσους έχουν κορίτσια σε νεαρή ηλικία.
Ας γίνει σαφές ότι η νευρική ανορεξία κι η βουλιμία δεν είναι απλές διατροφικές διαταραχές, αλλά ψυχικές διαταραχές. Ο λόγος που στρεφόμαστε εναντίον του ίδιου μας του εαυτού πολεμώντας το σώμα μας, δεν είναι ποτέ η πραγματική πείνα ή η πραγματική έλλειψη όρεξης. Μπορεί κάποιος άνθρωπος που περνά μια στεναχώρια, μια θλίψη, να χάσει την όρεξή του και κατά συνέπεια να χάσει και κάποιο βάρος. Είναι εντελώς διαφορετικό από τη νευρική ανορεξία, η οποία αποτελεί μορφή ψύχωσης και χρειάζεται άμεση θεραπεία με ψυχιατρική υποστήριξη, αλλά και νοσηλεία στις σοβαρές περιπτώσεις.

Οι ψυχολόγοι ισχυρίζονται πως συνήθως τα βαθύτερα αίτια που οδηγούν σε μια τέτοιου είδους διαταραχή είναι η έλλειψη αγάπης και στοργής από την οικογένεια και κυρίως τη μητέρα προς την κόρη. Κακή σχέση ανάμεσα στα δυο αυτά άτομα με παντελή έλλειψη επικοινωνίας, είναι στατιστικά πιθανό να οδηγήσουν ένα νέο κορίτσι σε νευρική ανορεξία ή βουλιμία. Επίσης άτομα υπερβολικά άβουλα, που για όλη τους τη ζωή απλά ακολουθούσαν επιθυμίες άλλων, προσπαθούν να ελέγξουν τον εαυτό τους με το να ελέγχουν το βάρος τους σε ακραία σημεία. Συχνά ξεκινά από μια απλή δίαιτα στην εφηβική ηλικία, στην πορεία χάνεται ο έλεγχος κι εκδηλώνεται η διαταραχή (που ήδη υποβόσκει).
Είμαι σίγουρη πως θεωρίες έχετε όλοι διαβάσει πολλές και δε θα σας κουράσω άλλο. Πήρα την άδεια της Λίζας όμως να δημοσιεύσω μέρος του μέιλ της και θεωρώ πως είναι καλύτερα ν'αφήσω την ίδια να μιλήσει αντί για μένα. Προς γνώσιν και συμμόρφωσιν των μαμάδων που θα διαβάσουν τα παρακάτω...

Παρόλο που είμαι μοναχοκόρη θεωρώ πως ποτέ δεν είχα τη σημασία που θα ήθελα να έχω από τη μάνα μου. Λεφτά είχαμε μπόλικα, τίποτα δε μας έλειπε αλλά αυτό δε με έκανε ευτυχισμένη. Εκείνη ήταν πολύ κομψή πάντα έτσι τη θυμάμαι, όχι ιδιαίτερα όμορφη αλλά με ωραίο σώμα, όλη μέρα στα γυμναστήρια. Ποτέ δε δούλεψε κι όμως πότε την έβλεπα; Μεγάλωσα με νταντάδες, ο μπαμπάς χαμένος στον κόσμο του με τις επιχειρήσεις, ταξίδια κλπ. (πολύ πιθανόν να έπαιζε και ερωμένη, τουλάχιστον έτσι άκουγα τη μάνα μου να λέει) κι εκείνη ούτε ξέρω πού γύρναγε. Τα βράδια πάντα έπαιζε χαρτιά, είχε πάθος μ'αυτό. Να φανταστείτε πως περνούσαν μέρες ολόκληρες χωρίς να δω κάποιον απ'τους δυο, τους άκουγα μόνο στο τηλέφωνο και πάντα μου έλεγαν το ίδιο πράγμα: "Για ό,τι χρειαστείς έχουμε αφήσει λεφτά στο συρτάρι". Μα ποιός τους είπε ότι χρειαζόμουν λεφτά; Μια κανονική οικογένεια χρειαζόμουν!

Ήμουν πολύ καλή μαθήτρια, γενικά ήμουν καλό παιδί και πέρασα μια εφηβεία πολύ ήσυχη. Ίσως θεωρούσα πως έτσι θα τους έκανα να με προσέξουν, ν'ασχοληθούν μαζί μου, αφού θα τους έκανα περήφανους. Όμως με είχαν πάρει ως δεδομένο κι ό,τι καλό έκανα κι αυτό ως δεδομένο το έπαιρναν. Σε όλη μου την παιδική ηλικία ήμουν λίγο παχουλή, ίσως έτρωγα από ανία, για να καλύψω κάποιο συναισθηματικό κενό (είδατε πόσα έμαθα με την ψυχοθεραπεία;). Όταν με έβλεπε η μητέρα μου αναγνώριζα στο ύφος της την απόρριψη, σα να έλεγε, πώς είσαι έτσι; Εκείνη ήταν μοντελάκι βλέπετε! Ακόμα και το γεγονός ότι πέρασα στις πρώτες θέσεις στη φιλοσοφική σχολή δε φάνηκε να την ευχαριστεί, δεν έδειχνε να με θαυμάζει. Κι όταν μια μέρα κρυφάκουσα κάποια θεία μου να της λέει "καθόλου δε σου έμοιασε η κόρη σου, χοντρή θα γίνει", τότε σα να μου γύρισε το μυαλό. Ήμουν 18 τότε και ξεκίνησα δίαιτα και γυμναστική σε εξαντλητικούς ρυθμούς όμως. Ξεκίνησα 70 κιλά (έχω ύψος 1.65) και στο τέλος έφτασα να ζυγίζω 42! Όσο αδυνάτιζα κι έβλεπα τη μαμά μου να με καμαρώνει, τρελαινόμουν από τη χαρά μου. Ίσως ήταν κι η μόνη περίοδος της ζωής μου που ένιωσα πραγματικά ευτυχισμένη, με έπαιρνε μαζί της στα μαγαζιά και μου ψώνιζε και μου έλεγε "τώρα που είσαι αδύνατη σου πηγαίνουν όλα!" Δεν ήθελα να το χάσω αυτό με τίποτα κι έτσι μίσησα το φαγητό γιατί πίστευα πως αυτό έφταιγε που με έκανε χοντρή και δε μ'αγαπούσε η μάνα μου. Αδυνάτιζα όλο και περισσότερο, αλλά ποτέ δε μου φαινόμουν αρκετά καλή. Κατά περιόδους με έπιανε πείνα τρομερή κι έτρωγα ανεξέλεγκτα και μετά μισούσα τον εαυτό μου κι έκανα εμετό για να τα βγάλω. Μετά από ένα χρόνο δεν πεινούσα πια ποτέ κι υπήρχαν μέρες που όλη μέρα δεν έτρωγα απολύτως τίποτα! Ή άλλες που έτρωγα ένα μήλο ή μια ντομάτα κι ένα αυγό και μ'έπιανε τρόμος ότι θα έπαιρνα βάρος! Εκεί άρχισαν τα προβλήματα με την υγεία μου. Είχα φτάσει στα 42 κιλά κι ήθελα να χάσω κι άλλο. Είχα πόνους στο στομάχι και στα νευρά, μου σταμάτησε η περίοδος, άρχισαν να χαλάνε τα δόντια μου κι έπεφταν τα μαλλιά μου. Καταλάβαινα ότι κάτι δεν πάει καλά αλλά δε μπορούσα πια να φάω. Όλοι μου έλεγαν ότι έχω γίνει άσχημη πια κι η ίδια η μαμά μου άρχισε να με παρακαλάει να φάω. Κι αφού έβλεπα ότι και πάλι έχω την προσοχή της, γιατί πραγματικά είχε ανησυχήσει πολύ, το τράβαγα όλο και περισσότερο. Μέχρι που μια μέρα έχασα τις αισθήσεις μου και ξύπνησα στο νοσοκομείο.

Νοσηλεύτηκα ένα μήνα με ορό και παράλληλα άρχισε να με βλέπει ψυχίατρος. Έκανα και κάνω ακόμα ψυχοθεραπεία και μ'έχει βοηθήσει πάρα πολύ ομολογώ. Η μαμά μου είναι γεμάτη ενοχές με όσα τις είπαν οι ψυχολόγοι κι όλο κλαίει. Λυπάμαι πραγματικά, αλλά πιο πολύ λυπάμαι για μένα τώρα. Ευτυχώς οι γιατροί είναι αισιόδοξοι, εδώ κι ένα χρόνο που έγινε αυτό και νοσηλεύτηκα έχω πάρει 5 κιλά και πάω όλο και καλύτερα. Ξέρω πως δεν έχω θεραπευτεί εντελώς, αλλά τουλάχιστον έχω ελπίδα.

Περιττό να σας πω ότι είχα πάθει τέτοια εμμονή με το φαγητό, που δεν ασχολούμουν με τίποτε άλλο. Στη σχολή πήγαινα βέβαια αλλά πουθενά αλλού. Ούτε φίλες πια, ούτε αγόρια, τους απέφευγα όλους! Έγινα αντικοινωνική κι αντιπαθής μπορώ να πω. Τώρα, με τη βοήθεια του ψυχολόγου μου, αρχίζω πια να ξαναβρίσκω τον εαυτό μου και το ενδιαφέρον μου για τη ζωή.

Σας ευχαριστώ για τον χρόνο σας, χάρηκα πολύ που το βιβλίο σας, σα μάθημα ζωής, στάθηκε αφορμή να σας γνωρίσω και να σας ανοίξω την καρδιά μου. Να είστε καλά και να προσέχετε την κόρη σας. Να την αγαπάτε γι αυτό που είναι.

Παραολυμπιακοί αγώνες

Παραολυμπιακοί αγώνες... Ένα γεγονός, μια διοργάνωση που περνάει στα ψιλά γράμματα των εφημερίδων. Οι διακρίσεις και τα μετάλλια των αθλητών μας δεν αποτελούν πρώτη είδηση στα δελτία, δεν πουλάνε τεράστια εξώφυλλα στις εφημερίδες. Μια πραγματικότητα.
Αυτό που με προβληματίζει είναι το γιατί ενώ συζητώντας προσωπικά με ανθρώπους το θέμα των παραολυμπιακών αγώνων και των άθλων των παιδιών αυτών που συμμετέχουν, όλοι τοποθετούνται με ευαισθησία και δείχνουν δέος και θαυμασμό, τελικά ως λαός, όλοι μαζί, δείχνουμε να αδιαφορούμε για τον θεσμό αυτόν. Τους ολυμπιονίκες των ολυμπιακών αγώνων τους γνωρίζουμε όλοι. Τους τιμούμε ως ήρωες και τους υποδεχόμαστε πανηγυρικά μετά τη λήξη των αγώνων. Δε συμβαίνει το ίδιο και με τους ολυμπιονίκες των παραολυμπιακών όμως.
Είναι χαμηλότερης κατηγορίας; Κι αφού ο καθένας μας προσωπικά τους εκτιμά και δακρύζει στο κοίταγμά τους, γιατί συνολικά δείχνουμε τέτοια αδιαφορία;...
Ίσως ο θεσμός υποβαθμίζεται κι από το ίδιο το κράτος, αφού δημοσιογραφικά δεν καλύπτεται στο βαθμό που καλύπτονται οι ολυμπιακοί αγώνες. Κατά τη γνώμη μου πρώτα θα έπρεπε να διεξάγονται οι παραολυμπιακοί και έπειτα οι ολυμπιακοί αγώνες. Ακόμα κι αυτό παίζει το ρόλο του στη συνείδηση του τηλεθεατή.
Αφορμή για την ανάρτηση αυτή στάθηκε το μέιλ που έλαβα από τον φίλο μου τον Σπύρο Αθανασίου, γυμναστή ατόμων με ιδιαίτερες ικανότητες. Σας το μεταφέρω, στην προσπάθειά μου και στην ανάγκη μου να αφιερώσω έστω μια ανάρτηση ιστολογίου στα παιδιά αυτά που το μεγαλείο της ψυχής τους μου προκαλεί δέος και συγκίνηση...


Πριν λίγο είδα την τελετή έναρξης των Παραολυμπιακών αγώνων και έμεινα άφωνος!! Την είδες? Αν ναι, θα κατάλαβες οτι η αφή της Ολυμπιακής φλόγας στο στάδιο είναι αυτό που λέμε η υπερπροσπάθεια των ατόμων αυτών..
Τη δική μας σημαία, κατα τη διάρκεια της παρέλασης των Ολυμπιακών ομάδων την κράτησε ο Χαράλαμπος Ταιγανίδης αθλητής της κολύμβησης ο οποίος στους Παραολυμπιακούς της Αθήνας κέρδισε δυο χρυσά και ενα αργυρό μετάλλιο.
Στη φωτογραφία (πριν απο 4 χρόνια) ο Χαράλαμπος είναι στα αριστερά,στη μέση εγω και δεξιά ο προπονητής του. Η καθηγήτρια μου στην Κομοτηνή με είχε επιλέξει να είμαι συνοδός του κατά την διεξαγωγή Πανελλήνιων αγώνων που έγιναν εκεί..
Για άλλη μια φορά συνειδητοποιώ πόσο τυχερός είμαι που διάλεξα να κάνω αυτό το επάγγελμα, γιατί πραγματικά το αγαπάω! Αν και πολύ συχνά ακούω σχόλια..,οτι θα δυσκολευτώ να βρω δουλειά μετά τον στρατό, η επαγγελματική αποκατάσταση των γυμναστών είναι δύσκολη,θα μείνω άνεργος ..... κ.α.
Νομίζω όμως πως όταν κάτι το θέλουμε πολύ το πετυχαίνουμε.. έτσι δεν είναι?

Ναι Σπύρο, έτσι είναι....


«Xρυσός» ο Ταϊγανίδης
Το πρώτο χρυσό μετάλλιο πανηγυρίζει η Ελλάδα στους Παραολυμπιακούς Αγώνες του Πεκίνου. Ο Χαράλαμπος Ταϊγανίδης ανέβηκε στο ψηλότερο σκαλί του βάθρου στα 100 μέτρα ελεύθερο της κατηγορίας S13 στην κολύμβηση, αφού σημείωσε παγκόσμιο ρεκόρ στον τελικό του αγωνίσματος. Αξίζει να σημειωθεί ότι αυτό ήταν το τρίτο μετάλλιο του Ταϊγανίδη στη διοργάνωση. Είχε προηγηθεί το χάλκινο στα 400 μέτρα ελεύθερο της κατηγορίας S13 και το ασημένιο στα 100μ. πεταλούδα της ίδιας κατηγορίας.





Το δεύτερο μετάλλιο του στους Παραολυμπιακούς Αγώνες του Πεκίνου κατέκτησε σήμερα ο Γιώργος Καπελάκης. Ο Ελληνας αθλητής, μετά το χάλκινο μετάλλιο στα 200μ. ελεύθερο της κατηγορίας S2, σήμερα κρέμασε στο στήθος και το ασημένιο στα 100μ. ελεύθερο της ίδιας κατηγορίας.
Ο Καπελάκης με επίδοση 2:23.63 κατέλαβε τη δεύτερη θέση, ενώ στην πρώτη βρέθηκε ο Ρώσος Ντμίτρι Κοκάρεφ με χρόνο 2:18.04. Το χάλκινο μετάλλιο κατέκτησε ο Τζιμ Αντερσον (Βρετανία, 2:24.32).

Και τον Καπελάκη τον είχα γνωρίσει σε εκείνους τους Πανελλήνιους αγώνες.., αξιόλογος αθλητής και Άνθρωπος
Μπράβο στα παλικάρια μας!!! Μας έκαναν υπερήφανους!!!! 'Πόσο ζηλεύω το μεγαλείο της ψυχής τους'!!!!!!!!!
Ήταν το καλύτερο νεο που άκουσα σήμερα και πραγματικά με δυσκολία συγκρατώ τα δάκρυά μου!!! Μπράβο στα παιδιά!!!!!!!!! Τι χαρά μου έδωσαν!



Και λίγα λόγια για την ιστορία...

Η Κινέζα μπαλαρίνα Λι Γε (στο κέντρο) και μερικοί από τους χορευτές που συμμετείχαν στο πρόγραμμα της φαντασμαγορικής τελετής έναρξης των 13ων Παραολυμπιακών Αγώνων του Πεκίνου, το Σάββατο 6/9/08 στη «Φωλιά του Πουλιού».

Οι Παραολυμπιακοί Αγώνες είναι οι ισοδύναμοι Ολυμπιακοί Αγώνες για τους αθλητές με κινητικές, οπτικές ή διανοητικές αναπηρίες. Ο όρος «Παραολυμπιακοί» προέρχεται απ' τις ελληνικές λέξεις «παρά» («δίπλα», «μαζί», «παράλληλα») και «Ολυμπιακοί» και όχι όπως νομίζουν πολλοί απ' τις λέξεις «παραπληγία» και «Ολυμπιακοί».
Ιστορικό
Οι πρώτοι αγώνες για αθλητές με αναπηρία έγιναν το 1948 στο Στόουκ Mάντεβιλ στην Αγγλία. Την ημέρα της τελετής έναρξης για τους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1948 στο Λονδίνο, ξεκίνησαν και θεσμοθετήθηκαν οι αγώνες του Στόουκ Mάντεβιλ και πραγματοποιήθηκε η πρώτη αθλητική διοργάνωση για αθλητές με αμαξίδιο.
Τέσσερα χρόνια αργότερα, αθλητές από την Ολλανδία συμμετείχαν σε αυτούς τους αγώνες και έτσι γεννήθηκε το διεθνές κίνημα που είναι γνωστό πλέον ως Παραολυμπιακό κίνημα.
Οι πρώτοι Αγώνες Ολυμπιακού χαρακτήρα για αθλητές με αναπηρία οργανώθηκαν το 1960 στην Ρώμη, ύστερα από τους Ολυμπιακούς Αγώνες στην ίδια πόλη. Θεωρούνται ως οι πρώτοι Παραολυμπιακοί Αγώνες. Περίπου 400 αθλητές από 23 χώρες συμμετείχαν σε 8 αθλήματα, 6 από τα οποία εξακολουθούν να περιλαμβάνονται στο αγωνιστικό πρόγραμμα των Παραολυμπιακών Αγώνων (Τοξοβολία, Κολύμβηση, Ξιφασκία, Καλαθοσφαίριση, Επιτραπέζια Αντισφαίριση, Στίβος).
Από τότε, οι Παραολυμπιακοί Αγώνες διεξάγονται κάθε 4 χρόνια, πάντα την ίδια χρονιά με τους Ολυμπιακούς Αγώνες. Το 1976 στο Τορόντο, προστέθηκαν και άλλες κατηγορίες αναπηρίας και γεννήθηκε η ιδέα της συγχώνευσης διαφορετικών κατηγοριών αθλητών με αναπηρία για τη συμμετοχή τους σε διεθνείς αθλητικές διοργανώσεις. Την ίδια χρονιά έγιναν και οι πρώτοι Χειμερινοί Παραολυμπιακοί Αγώνες στην Σουηδία.
Οι Παραολυμπιακοί Αγώνες της Σεούλ (1988) ξεχώρισαν και από το γεγονός ότι οι Ολυμπιακοί και Παραολυμπιακοί Αγώνες φιλοξενήθηκαν στην ίδια χώρα, στην ίδια πόλη και χρησιμοποιήθηκαν οι ίδιες εγκαταστάσεις με τους Ολυμπιακούς Αγώνες. Έκτοτε, οι Παραολυμπιακοί Αγώνες γίνονται πάντα στην ίδια πόλη με τους Ολυμπιακούς Αγώνες.
Από το 1960, έχουν διοργανωθεί δώδεκα (12) Θερινοί Παραολυμπιακοί Αγώνες και εννέα (9) Χειμερινοί. Οι Παραολυμπιακοί Αγώνες έχουν εξελιχθεί πλέον στο δεύτερο μεγαλύτερο αθλητικό γεγονός μετά τους Ολυμπιακούς.

Η συμετοχή της Ελλάδας
Έλληνες αθλητές συμμετέχουν στους Παραολυμπιακούς Αγώνες από το 1976. Από το 1988, η Ελλάδα συμμετέχει στους Αγώνες με επίσημες Εθνικές Αποστολές. Όλα αυτά τα χρόνια, οι Έλληνες αθλητές πέτυχαν καλές επιδόσεις και κέρδισαν πολλά μετάλλια.
Έλληνες αθλητές κέρδισαν τα πρώτα μετάλλια στους Παραολυμπιακούς Αγώνες της Σεούλ το 1988 κατακτώντας 1 αργυρό και 3 χάλκινα μετάλλια. Στους Παραολυμπιακούς Αγώνες της Βαρκελώνης το 1992 κέρδισαν 2 αργυρά και ένα χάλκινο μετάλλιο. Ενώ στους Αγώνες της Ατλάντα το 1996 κέρδισαν 1 χρυσό, 1 αργυρό και 3 χάλκινα μετάλλια
Το 2000, στους Παραολυμπιακούς Αγώνες του Σύδνεϋ, η Ελληνική ομάδα συμμετείχε με 71 άτομα (42 αθλητές). Οι Έλληνες αθλητές αγωνίστηκαν στο στίβο, την κολύμβηση, την άρση βαρών, την καλαθοσφαίριση και το τζούντο. Η Ελληνική ομάδα που συμμετείχε στο Σύδνεϋ κέρδισε 11 μετάλλια (4 χρυσά, 4 ασημένια, 3 χάλκινα).
Στους Παραολυμπιακούς Αγώνες της Αθήνας, η Ελλάδα συμμετείχε με την πολυπληθέστερη μέχρι στιγμής Παραολυμπιακής Ομάδα, με 137 αθλητές, η οποία κατέδειξε την ανοδική πορεία του Παραολυμπιακού κινήματος στη χώρα μας και κίνησε το ενδιαφέρον της Ελληνικής Κοινωνίας. Οι Έλληνες αθλητές και οι Ελληνίδες αθλήτριες κατάφεραν να κατακτήσουν συνολικά 20 μετάλλια (3 χρυσά, 13 αργυρά, 4 χάλκινα). Εννέα περισσότερα από αυτά που είχαν κερδίσει στους Παραολυμπιακούς Αγώνες στο Σύδνεϋ. Επίσης σημειώθηκαν συνολικά 58 πλασαρίσματα στις πρώτες οχτώ θέσεις. Οι Αγώνες της Αθήνας ανέδειξαν τον αθλητισμό των ατόμων με αναπηρία και τον τοποθέτησαν στη θέση που του αρμόζει στην Παγκόσμια αθλητική οικογένεια και ιδιαίτερα στην Ελληνική αθλητική οικογένεια.
Η πρώτη συμμετοχή Έλληνα Αθλητή σε Χειμερινούς Παραολυμπιακούς Αγώνες έγινε το 2002 στο Σάλτ Λεϊκ Σίτι. Οι Παραολυμπιακούς Αγώνες του Τορίνο το 2006 ήταν οι δεύτεροι Χειμερινοί Παραολυμπιακοί Αγώνες όπου συμμετείχε Ελληνική Αποστολή.

"Ιρίνα" του Κων/νου Κοτάκη, εκδόσεις Ωκεανίδα

«Δώσε μια λίρα, αγόρι με τα χρυσά μαλλιά, να σου πω τη μοίρα σου... Κρίμα...»

Το «κρίμα» που ξεστόμισε η τσιγγάνα στην Πόλη, ο Δωρόθεος το κατάλαβε πολύ αργά στη ζωή του. Μια ζωή που την πέρασε στον αστερισμό του κοσμοπολιτισμού, μια ζωή που τη σημάδεψε η γλώσσα της αγάπης.

Η μοίρα του Δωρόθεου, το «κρίμα» της, ήταν η τελευταία πράξη του δράματος που ξεκίνησε το 1923, σ’ ένα βαγόνι του Οριάν Εξπρές, λίγο πριν η παλλακίδα του Σουλτάνου Ιρίνα αφήσει την τελευτάια της πνοή.

Τα πρόσωπα αλλάζουν, οι γενιές διαδέχονται η μία την άλλη, το καμίνι της Ιστορίας καταπίνει τις ζωές των ανθρώπων όμως η γλώσσα της αγάπης μένει πάντα η ίδια. Αυτήν ακούει ο Δωρόθεος όταν μαθαίνει την ιστορία της Ιρίνας, κι ας μην τη γνώρισε ποτέ, κι αυτήν αναζητά μια ζωή, χωρίς όμως να καταφέρει ποτέ να την αγγίξει. Κρίμα!

Ο Κωνσταντίνος Ι. Κοτάκης, με τη χειμαρρώδη του βιωματική αφήγηση, μας ταξιδεύει από την Κωνσταντινούπολη στη Νέα Υόρκη, στη Γενεύη, στο Παρίσι, στην Κυανή Ακτή και στο Λονδίνο, απ’ τον 20ο αιώνα στα χρόνια του 21ου, πλάθοντας το χρονικό μιας οικογένειας που αναζήτησε τη μοίρα της στο όνομα της αγάπης.

Αυτά διάβασα στο οπισθόφυλλο του πρώτου βιβλίου του Κων/νου Κοτάκη, "Ιρίνα" κι αποφάσισα να το αγοράσω για τις διακοπές μου. Σε καμιά περίπτωση όμως δεν ήμουν προετοιμασμένη για τα όσα θα διάβαζα μέσα στο βιβλίο αυτό...

Με ξάφνιασε. Σε πολλά σημεία με σόκαρε. Σίγουρα με προβλημάτισε. Στα μέσα του βιβλίου δεν μπορούσα ν'αποφασίσω αν μου άρεσε, με πονούσε ο τρόπος που παρουσιάζει την αλήθεια κι ήθελα να το αφήσω, να το αποφύγω, αλλά κάτι με τραβούσε και το άνοιγα και πάλι. Μετά από μερικές σελίδες το λάτρευα κι αργότερα πάλι του θύμωνα, γιατί ένιωσα πως ξεγυμνώνει την ψυχή μου. Με λίγα λόγια, δεν έχω διαβάσει πιο παράξενο βιβλίο στη ζωή μου, όχι ως προς το περιεχόμενο και την πλοκή, αλλά ως προς τα συναισθήματα που σου ξυπνά. 600 σελίδες που σε πάνε από την Κόλαση στον Παράδεισο με απίστευτη ταχύτητα!

Τελειώνοντάς το, κατέληξα στο ότι πραγματικά είναι ένα εκπληκτικό και πανέξυπνο βιβλίο. Τα μηνύματα που σου περνάει με τόσο αριστουργηματικό τρόπο είναι πάμπολλα και απαιτούν κεραίες ανοιχτές για να τα συλλάβεις. Αν δεν τα συλλάβεις, απλά θα σου φανεί ένα πολύ ωραίο μυθιστόρημα. Η Ιρίνα, όπως την έζησα εγώ, είναι η ίδια η Θεά Αγάπη. Αν την λατρέψεις με λάθος τρόπο είσαι χαμένος...

Ο συγγραφέας σαφώς είναι χαρισματικός, έχει κάνει εξαιρετική δουλειά ως προς τη μελέτη τόσο των γεωγραφικών τόπων όσο και των ιστορικών στοιχείων και η πένα του είναι ταυτόχρονα ρεαλιστική αλλά και ρομαντική. Σε ταξιδεύει το γράψιμό του, σε παρασύρει κι εκεί που σε νανουρίζει, σε ξυπνά απότομα και σε τρομάζει! Απαιτείται τεράστιο ταλέντο για να το κάνεις αυτό κι ο Κων/νος Κοτάκης το διαθέτει!

Δε θα το παρουσίαζα στο ιστολόγιό μου, αν δεν πίστευα ότι αξίζει να το διαβάσετε. Σας προειδοποιώ πως είναι γι απαιτητικούς αναγνώστες. Για σας που θέλετε τα "δύσκολα", τα πιο βαθιά αναγνώσματα, που δεν ικανοποιείστε με απλά μυθιστορήματα αγάπης. Και να είστε προετοιμασμένοι: θα σας σοκάρει! Παραθέτω ένα απόσπασμα για να σας δώσω μια γεύση της γραφής. Να ευχηθώ στον ομότεχνό μου Κων/νο Κοτάκη καλή επιτυχία και να του πω πως περιμένω το επόμενο αριστούργημά του με ανυπομονησία. Θερμά συγχαρητήρια!

- Σώπα...μη λες τίποτα.

- Όχι...πρέπει να σου πω.

- Τίποτα μην πεις... αν νιώθεις κάτι. Δε θέλω ν'ακούσω εξομολογήσεις... όχι άλλες, παρελθόν όλοι έχουμε. Μπορούμε να γεννηθούμε τώρα!

- Είσαι σαν παιδί με αφέλεια... εγώ...

- Σου λέω ότι θα μπορούσα να ξέρω, δεν έχει όμως την παραμικρή σημασία. Γνωρίζεις τι έχω κάνει εγώ στη ζωή μου;

- Πέρασες με κόκκινο τη διασταύρωση του Λαιμού;

- Σκότωσα.

Τον κοίταζε δίχως καμιά έκφραση, δεν είχε ακούσει;

- Σκότωσα αυτόν που ήθελα για εραστή μου, έναν άντρα... που αγαπούσα από μικρός.

Την κορόιδευε, τη δοκίμαζε, δε μπορεί.

- Με δουλεύεις Δωρόθεε; Σε παρακαλώ...γιατί; Δε σε πιστεύω... με δοκιμάζεις και παιδιαρίζεις αυτή τη στιγμή...

- Αν ήταν αλήθεια... θα μπορούσες να μ'αγαπήσεις;

- Μα σ'αγαπώ εδώ και τρία χρόνια... απ'το κυριακάτικο μεσημέρι που σε συνάντησα να τρέχεις στο δρόμο. Ήσουν τόσο όμορφος... δεν ήξερα τότε ποιός είσαι.

- Σκέψου και πες μου... θα μπορούσες να συνεχίζεις ν'αγαπάς έναν δολοφόνο υποκριτή;

Η φωνή του είχε αγωνία, περίμενε. Την ελπίδα. Η απάντηση ήρθε αργά, καθυστερημένα. Δεν ήταν αυτή που θα τον λύτρωνε.

Δεν ήταν η απόλυτη αγάπη, η χωρίς όρια, με πίστη.

Δεν ήταν με αυτοθυσία, με αυταπάρνηση, με αγνότητα παιδιού.

Παράλογη, τυφλή, με πόνο.

Γυμνή στο άπειρο.

Πιο δυνατή κι απ'τον θάνατο.

Ήταν λογική, ώριμου ανθρώπου με πείρα, με αυτοπροστασία, με απαιτήσεις και όρους. Αγάπη περιορισμένη, χειροπιαστή, με γλύκα και προτεραιότητες.

Αργοπορημένη και ντυμένη κομψά.

Ενυδρείο: χόμπυ ή πάθος;

Ήταν καιρός ν'αφιερώσω μια ανάρτηση στο αγαπημένο μου χόμπυ, το ενυδρείο. Ξεκίνησα να ασχολούμαι πριν από 2,5 χρόνια περίπου κι όπως όλοι οι αρχάριοι πήγα στα τυφλά, κάνοντας λάθος βήματα με αποτέλεσμα να έχω αρκετές απώλεις σε ψαράκια. Ξεκίνησα με χρυσόψαρα κι αφού ασχολήθηκα λίγο και με τροπικά, κατέληξα και πάλι στα χρυσόψαρα. Μεγάλη αδυναμία! Έμαθα πολλά και οφείλω να ομολογήσω πως δε θα τα είχα καταφέρει αν δεν ανακάλυπτα το http://www.goldfish.gr/ και αργότερα τον Πανελλήνιο Σύλλογο Φίλων του Ενυδρείου http://www.aquatek.gr/ . Εκεί γνωρίστηκα με άλλους χομπίστες πιο έμπειρους, πιο "παλιούς", οι οποίοι με βοήθησαν σημαντικά και με καθοδήγησαν προκειμένου να στήσω τα ενυδρεία μου σωστά. Και λέω ενυδρεία, γιατί δεν περιορίστηκα μόνο στο ένα - κάποια στιγμή έφτασα να έχω 5 παρακαλώ, συμπεριλαμβανομένης και μια νεροχελώνας! 

Η αλήθεια είναι ότι θέλουν πολύ φροντίδα και χρόνο, αλλά αν έχεις το "πάθος" αξίζει τον κόπο. Η ευχαρίστηση που σου δίνει το ενυδρείο είναι τεράστια. Όταν γνώρισα τους άλλους χομπίστες μου έλεγαν "είναι να μην κολλήσεις το μικρόβιο" και σύντομα κατάλαβα πολύ καλά τι εννοούσαν! Με τις ώρες καθόμουν μπροστά στο γυαλί και παρακολουθούσα τα μικρά αυτά πλασματάκια στο μαγικό τους κόσμο... Εκείνα με ενέπνευσαν κι έγραψα τα παραμύθια για μεγάλα παιδιά, αυτά που θα βρείτε εδώ δεξιά στις "ψαροϊστορίες" μου.

Μέσα από αυτά τα forum (ή αν προτιμάτε "fora" όπως είναι στον πληθυντικό), δημιούργησα προσωπικές σχέσεις με κάποια παιδιά, που τώρα πλέον είναι φιλαράκια μου κι έχουμε κάνει πολλές συναντήσεις τόσο στο χώρο του συλλόγου, όσο κι έξω για καφέ ή μεζεδάκι και κρασί (κυρίως!). Μπορεί τελευταία να έχω χαθεί από τα ενυδρειακά λόγω των πολλών υποχρεώσεών μου, όμως θα έχουν πάντα ξεχωριστή θέση στην καρδιά μου και το ξέρουν.

Θα κλείσω αυτό το μικρό αφιέρωμα στο λατρεμένο μου χόμπυ με ένα κείμενο που είχα γράψει και δημοσιεύσει πριν μερικούς μήνες στο http://www.aquatek.gr/ . Ίσως ευαισθητοποιήσει εκείνους που δεν έχουν πάρει στα σοβαρά το χόμπυ και δεν έχουν συνειδητοποιήσει πόσο μεγάλη ευθύνη είναι το ενυδρείο και οι κάτοικοι αυτού...

Βαρέθηκα εδώ μέσα, ειλικρινά! Κάθε μέρα ίδια κι απαράλλακτη! Απ'το πρωί που θα ξημερώσει, μέχρι τη στιγμή που θα σβήσουν τα φώτα και θα πέσει το σκοτάδι, ξέρω ακριβώς τι θα συμβεί. Τραγικά ανιαρό, δεν είναι; Είναι ζωή αυτή; Πού είναι η αγωνία, πού είναι η περιπέτεια; Έχω μάθει κάθε γωνιά του σπιτιού μου απέξω κι ανακατωτά. Τι μπορεί να σπάσει τη ρουτίνα μου; Το ν'ανθίσει ένα από τα φυτά μου και ν'αντικρύσω ένα καινούργιο φυλλαράκι ή στην καλύτερη περίπτωση να δω κάποιο καινούργιο πρόσωπο να περνάει έξω απ'το σπίτι μου. Αλλά πάντα έξω απ'το σπίτι μου...Και που με βλέπουν σημασία δε μου δίνουν. Μήπως μου μιλάει κανείς; Κι όχι ότι δεν προσπαθώ να τους τραβήξω την προσοχή, τα πάντα κάνω. Αλλά περνάω πάντα απαρατήρητος. Δεν έχω ν'ανησυχώ για την επιβίωσή μου. Έχω πάντα φαγητό, έχω ζεστασιά, έχω ό,τι μου χρειάζεται για να συνεχίσω να ζω. Αλλά γιατί να συνεχίσω να ζω; Αφού βαριέμαι αφόρητα εδώ μέσα. Δεν έχω ένα σκοπό, ένα στόχο, κάτι να περιμένω για να μου δώσει χαρά κι ελπίδα για το αύριο. Πάω στοίχημα ότι όλοι εσείς για το αύριο ζείτε. Γιατί κάτι περιμένετε. Ακόμα κι αν σήμερα βαριέστε, ακόμα κι αν σήμερα στεναχωριέστε, έχετε να περιμένετε το αύριο, το καλύτερο. Τη μέρα που κάτι θ'αλλάξει στη ζωή σας και θα γίνετε χαρούμενοι. Εγώ τι έχω να περιμένω; Τι μπορεί ν'αλλάξει στη δική μου ζωή; Κάθε μέρα ίδια κι απαράλλαχτη. Αν τουλάχιστον άλλαζα σπίτι, ή άλλαζε η διακόσμηση στο σπίτι μου, αν ερχόταν κάποιος άλλος να ζήσει εδώ μαζί μου....α,ναι, τότε θ'άλλαζαν όλα!Όμως δεν εξαρτάται από μένα. Κάποιος από σας, κάποιος που η κάθε του μέρα είναι διαφορετική γιατί του φέρνει καινούργιες αγωνίες, καινούργιες ελπίδες, κάποιος άλλος κρατάει τη δική μου ζωή στα χέρια του. Κάποιος από σας, που όλη μέρα τρέχει να προλάβει την επόμενή του μέρα, που γελάει, που κλαίει, που χαίρεται κι απελπίζεται, αυτός πιστεύει πως η δική μου ζωή δεν έχει τόση σημασία. Πιστεύει πως το μόνο που χρειάζεται είναι να με κρατάει σε αυτήν. Με οποιοδήποτε κόστος. Είστε τόσο τυχεροί που ούτε το φαντάζεστε. Αν μπορούσατε να καταλάβετε πόσο τυχεροί είστε., όλη μέρα θα χαμογελούσατε. Γιατί δεν είστε απλώς ζωντανοί, αλλά ζείτε πραγματικά. Έχετε επιλογή, έχετε προσδοκίες, έχετε φόβους, ελπίδες, έχετε σκοπό. Για ένα καλύτερο αύριο. Που μπορεί ποτέ να μην έρθει, αλλά με το να το περιμένετε και να το κυνηγάτε, δε βαριέστε ποτέ. Κάποιος από σας, διαβάζοντας το παράπονό μου, θα γελάσει. Κάποιος θα το αγνοήσει. Κάποιος θα πει: «ωραίο παραμύθι». Κάποιος θα το χλευάσει. Όμως κάποιος από σας, απόψε που θα γυρίσει σπίτι του, θα έρθει να μου μιλήσει. Θα μου γελάσει, θα παίξει μαζί μου, θα σπάσει για λίγο τη μονοτονία της δικής μου ζωής. Κι έτσι θα πάψω να γκρινιάζω και θα νιώσω πως ζω πραγματικά. Σαν εσάς. Μαζί με σας.
Με αγάπη,
Το Ψαράκι σας.