Το ερωτηματολόγιο του Προυστ!

Πριν από λίγο καιρό μου ζητήθηκε από το ηλεκτρονικό περιοδικό press.gr να απαντήσω στο γνωστό ερωτηματολόγιο του Προυστ κι έστειλα τις ακόλουθες απαντήσεις. Είδα στη μπλογκογειτονιά ότι κυκλοφορεί και σαν ανάρτηση κι έτσι το εκμεταλεύομαι για να το δείτε κι όλοι εσείς οι φίλοι μου εδώ. Όποιος θέλει ας πάρει την πρόκληση κι ας δώσει τις δικές του απαντήσεις.... Φιλιά και καλό μήνα σε όλους!

Η απόλυτη ευτυχία για σένα είναι;
Ο έρωτας

Τι σε κάνει να σηκώνεσαι το πρωί;
Η ανάγκη!

Η τελευταία φορά που ξέσπασες σε γέλια;
Χθες βράδυ με αγαπημένη σατυρική εκπομπή στην τηλεόραση

Το βασικό γνώρισμα του χαρακτήρα σου είναι;
Η γενναιοδωρία

Το βασικό ελάττωμά σου;
Είμαι σπάταλη!

Σε ποια λάθη δείχνεις τη μεγαλύτερη επιείκεια;
Στα λάθη της καρδιάς

Η τελευταία φορά που έκλαψες;
Την προηγούμενη βδομάδα από συγκίνηση στα γενέθλια της κόρης μου που έκλεισε τα 18

Με ποια ιστορική προσωπικότητα ταυτίζεσαι περισσότερο;
Με καμία

Ποιοι είναι οι ήρωές σου σήμερα;
Οι άθρωποι που απαντούν στον πόνο με χαμόγελο

Ποια είναι η ταινία που σε σημάδεψε;
Ο πιανίστας

Το αγαπημένο σου ταξίδι;
Στην Κύπρο

Οι αγαπημένοι σου συγγραφείς;
Αρουντάτι Ρόι, Ιζαμπέλ Αλιέντε, Πάολο Κοέλο

Ποια αρετή προτιμάς σε έναν άντρα;
Την σταθερότητα

…Και σε μια γυναίκα;
Την αυτογνωσία

Ο αγαπημένος σου συνθέτης;
Δε μπορώ να διαλέξω έναν

Το τραγούδι που σφυρίζεις κάνοντας ντους;
Δεν μπορώ να σφυρίξω! Τραγουδώ από μέσα μου το "σ'όποιον αρέσουμε, για τους άλλους δε θα μπορέσουμε"!


Το βιβλίο που σε σημάδεψε;
Ο Θεός των μικρών πραγμάτων της Αρουντάτι Ρόι

Ο αγαπημένος σου ζωγράφος;
Η Μαριέλα Κωνσταντινίδη

Το αγαπημένο σου χρώμα;
Το χρώμα του έρωτα

Ποια θεωρείς ως τη μεγαλύτερη επιτυχία σου;
Την κόρη μου

Το αγαπημένο σου ποτό;
Σαμπούκα

Για ποιο πράγμα μετανιώνεις περισσότερο;
Που αρνήθηκα την αγάπη

Τι απεχθάνεσαι περισσότερο απ’ όλα;
Τους ανθρώπους που έχουν καβαλήσει το καλάμι

Ποια είναι η αγαπημένη σου ασχολία;
Να παίζω με τα σκυλιά μου

Ο μεγαλύτερος φόβος σου;
Μην πάθει κακό το παιδί μου

Σε ποια περίπτωση επιλέγεις να πεις ψέματα;
Όταν χρειάζεται να προστατεύσω κάποιον που αγαπώ πολύ

Ποιο είναι το μότο σου;
Ζήσε την κάθε σου μέρα σα να είναι η τελευταία - κάποια μέρα θα έχεις δίκιο!

Πώς θα επιθυμούσες να πεθάνεις;
Στον ύπνο μου και χωρίς να το γνωρίζω από πριν

Εάν συνέβαινε να συναντήσεις το Θεό, τι θα ήθελες να σου πει;
Αν πραγματικά μ'αγαπάει όσο νομίζω

Σε ποια πνευματική κατάσταση βρίσκεσαι αυτόν τον καιρό;
Σε κατάσταση "αναμονής" για τα καλύτερα που έρχονται!

Συνέντευξη στο μαθητικό τύπο της Κύπρου

Πριν μερικούς μήνες επικοινώνησε μαζί μου η Δήμητρα Κυπριανού, μαθήτρια της Β λυκείου του Αγ.Γεωργίου Λακατάμειας Κύπρου ζητώντας μου μια συνέντευξη για την εφημερίδα του σχολείου τους. Με χαρά της απάντησα ότι ήταν τιμή μου να φιλοξενηθώ σε αυτή την όμορφη προσπάθεια των παιδιών κι έτσι έγινε η συνέντευξή μας, η οποία όπως θα διαπιστώσετε δεν έχει τίποτα να ζηλέψει από μια επαγγελματική δημοσιογραφική συνέντευξη!
Άλλωστε η εφημερίδα των μαθητών είναι εξαιρετική στο σύνολό της και με την ανάρτησή μου αυτή θέλω τόσο να ευχαριστήσω τη Δήμητρα και τους συμμαθητές της, όσο και να τους συγχαρώ για τη δουλειά τους. Σας παραθέτω ορισμένες φωτογραφίες και το κείμενο της συνέντευξης αναλυτικά.



1. Καταρχήν, ευχαριστούμε που δεχτήκατε να μας παραχωρήσετε αυτή τη συνέντευξη! Θα θέλαμε να μάθουμε πώς προέκυψε ο τίτλος "ΜΑΤΙΑ ΜΟΥ" για το νέο σας μυθιστόρημα;
Η αλήθεια είναι πως πρώτα προέκυψε ο τίτλος και μετά το μυθιστόρημα! Στον τόπο απ'όπου κατάγομαι, στο Τολό, είχα γνωρίσει μια τυφλή γυναίκα, συγχωριανή κι έκανα παρέα από παιδί με τον γιο της. Εκείνος πάντα χρησιμοποιούσε την έκφραση "μάτια μου" στο λόγο του κι όταν τον ρώτησα γιατί, μου είπε πως το είχε κολλήσει από τη μητέρα του που τον φώναζε πάντα έτσι, αφού εκείνος, ο μοναχογιός της ήταν τα μάτια της... Το θεώρησα συγκλονιστικό αυτό το στοιχείο κι από εκεί εμπνεύστηκα όλο το βιβλίο.
2. Τι σας έκανε να χρησιμοποιήσετε σαν ηρωίδα στο βιβλίο σας μια κοπελα τυφλή;
Όπως είπα και παραπάνω, ήταν η επαφή μου με αυτή τη γυναίκα που με προέτρεψε να γράψω μια ιστορία για τη ζωή ενός τυφλού ανθρώπου. Ήθελα να γνωρίσει ο κόσμος πώς νιώθουν, πώς σκέφτονται αυτοί οι άνθρωποι, που πολλές φορές αντιμετωπίζουμε, αδίκως, με προκατάληψη.
3. Υπάρχουν πραγματικά στοιχεία/γεγονότα στο βιβλίο ή είναι όλα φανταστικά;
Υπάρχουν πολλά πραγματικά στοιχεία, κυρίως ο τόπος όπου εξελίσσεται η ιστορία και είναι ο τόπος καταγωγής μου, το Τολό Αργολίδας. Ουσιαστικά έπλασα ένα μύθο γύρω από τη ζωή της Λένας, κρατώντας κάποια αληθινά στοιχεία σαν βάση της ιστορίας. Η επιθυμία του γιου της όμως και παιδικού μου φίλου, είναι να μην αποκαλύψω ποιά είναι αυτά και οφείλω να την σεβαστώ.
4. Μέσα από το βιβλίο σας φαίνεται να έχετε πολλές γνώσεις για τη ζωή των τυφλών, καθώς και την ψυχολογία τους... Θα θέλαμε να μάθουμε πώς εξηγείται αυτό!
Κατά ένα μέρος προέρχεται από την γνωριμία μου με τη συγκεκριμένη γυναίκα, από πληροφορίες που μου έδωσε ο γιος της, αλλά και από έρευνες που έκανα μέσω διαδικτύου, διαβάζοντας πολλά κείμενα γύρω από τους ανθρώπους με προβλήματα όρασης. Από κει και πέρα με οδήγησε το ένστικτό μου, αφού γράφοντας το βιβλίο ένιωθα σα να ήμουν εγώ η Λένα και σκεφτόμουν πάντα πώς θα ένιωθα και πώς θ'αντιδρούσα στη θέση της.
7. Ξέρω ότι έχετε σπουδάσει ψυχολογία, αλλά και πως ασχολείστε με το μάρκετιγκ! Πώς συνδυάζονται αυτά με τη συγγραφή;
Τα πάντα συνδυάζονται με τη συγγραφή! Το να γράφεις δεν είναι τίποτε άλλο από το να παρατηρείς την ίδια τη ζωή και να την καταγράφεις. Δεν παίζει κανένα ρόλο το βιοποριστικό σου επάγγελμα.
8. Πόσο καιρό παίρνει η συγγραφή ενός μυθιστορήματος; Ποιες δυσκολίες υπάρχουν μέχρι ο αναγνώστης να πάρει στα χέρια του το βιβλίο;
Ο χρόνος είναι κάτι εντελώς σχετικό. Μπορεί να γράψω ένα βιβλίο σε 3 μήνες, μπορεί και σε 3 χρόνια. Σαφώς οι συγγραφείς που καταπιάνονται με ιστορικά μυθιστορήματα χρειάζονται περισσότερο χρόνο έρευνας και μελέτης. Εμένα μου παίρνει χρόνο να "γράψω" το βιβλίο μέσα στο μυαλό μου. Το σκέφτομαι για πολύ καιρό, χωρίς να έχω γράψει μια λέξη κι όταν αποφασίζω να γράψω, μπορεί να το ολοκληρώσω και σε ένα μήνα! Στη συνέχεια βέβαια το επεξεργάζομαι και το ρετουσάρω, μέχρι την τελική του μορφή. Από τη στιγμή που θα το παραδώσω στον εκδοτικό μου οίκο, απαιτούνται λίγοι μόνο μήνες προκειμένου να γίνει η επιμέλεια, να καταλήξουμε σε εξώφυλλο, οπισθόφυλλο κλπ.
9. Ποια προσόντα πρέπει να έχει κάποιος για να μπορέσει να ασχοληθεί με τη συγγραφή μυθιστορημάτων;
Δε νομίζω πως η λέξη "προσόντα" χαρακτηρίζει αυτό που χρειάζεται για να γράψει κάποιος. Είναι ένστικτο, είναι ανάγκη, είναι κάτι που γίνεται αυθόρμητα και που σίγουρα κανείς δε μπορεί να σου διδάξει. Σαφώς βοηθά το να έχει διαβάσει κάποιος πολλά βιβλία στη ζωή του και να μη σταματά ποτέ να διαβάζει!
10. Τα τελευταία χρόνια υπάρχει η τάση για μεταφορά μυθιστορημάτων στον κινηματογράφο ή την τηλεόραση. Ποια η γνώμη σας για αυτό το φαινόμενο; Εσείς είστε ανοιχτή σε μια τέτοια πρόταση;
Ναι, θα μου άρεσε πολύ να δω κάποιο από τα έργα μου στη μικρή ή τη μεγάλη οθόνη. Αν είναι καλή παραγωγή και προσεγμένη δουλειά, θεωρώ ότι μπορεί να προβάλει ένα συγγραφικό έργο μια τέτοια μεταφορά και όχι να το προσβάλει.
11. Θα θέλαμε να μας πείτε αν ετοιμάζετε κατι καινούριο αυτη τη περίοδο.
Το τρίτο μου βιβλίο έχει ήδη παραδοθεί στον εκδοτικό μου οίκο Ψυχογιό και θα κυκλοφορήσει τον Φεβρουάριο του 2010. Έχει τίτλο "Αν δεν υπήρχε αύριο" κι είναι ένα εντελώς διαφορετικό βιβλίο από τα προηγούμενα!
12.Διάβασα στο blog σας ότι επισκεφθήκατε την Κύπρο. Ποιες οι εντυπώσεις σας από τον τόπο αλλά και το αναγνωστικό κοινό; Σκοπεύετε να μας ξανάρθετε σύντομα;
Κάποτε είπα ότι πατώντας το πόδι μου στην Κύπρο ένιωσα σα στο σπίτι μου. Δε μπορώ να εξηγήσω γιατί συνέβη αυτό, ίσως είναι ένα είδος χημείας! Λάτρεψα τον τόπο αυτό και τους ανθρώπους του που ομολογουμένως είναι οι πιο ζεστοί και φιλόξενοι άνθρωποι που έχω συναντήσει! Σίγουρα θα ξανάρθω, ίσως και μέσα στην επόμενη χρονιά. Έχω αποκτήσει πολλούς φίλους στην Κύπρο που ανυπομονώ να ξανασυναντήσω!
13. Κλείνοντας, τι συμβουλή θα δίνατε σε εμάς τους έφηβους για τη ζωή αλλά και για τα βιβλία;
Αυτό που λέω και στην κόρη μου, που είναι στην εφηβεία: Η ζωή είναι σαν το βιβλίο... όταν ένα κεφάλαιο τελειώσει προχωράς στο επόμενο, έχοντας κερδίσει την εμπειρία. Μπορεί να σου έδωσε στεναχώρια και πίκρα, αλλά το επόμενο θα κρύβει τη χαρά. Το σημαντικό είναι να κλείνεις το κεφάλαιο που άφησες πίσω και να προχωράς, πιο σοφός και πιο έμπειρος. Όπως και για κάθε βιβλίο που διαβάζεις κάτι κερδίζεις και δε μετανιώνεις ποτέ που το διάβασες, έτσι και στη ζωή δεν πρέπει ποτέ να μετανιώνεις γι αυτό που έζησες...

Συνέντευξη στην Κατερίνα Μαγουνάκη

Έτσι απλά και καθημερινά, μια ηλιόλουστη μέρα, βρεθήκαμε σ ένα café με τη συγγραφέα Μαρία Τζιρίτα. Έντονη παρουσία, χαμόγελο, καταδεκτικότητα και καλή διάθεση ήταν ότι εισέπραξα από την πρώτη στιγμή.
Στο χώρο του βιβλίου μπήκε τυχαία από ότι μου είπε αρχικά και εγώ αμέσως σκέφτηκα ότι… τίποτε δεν είναι τυχαίο! Μετά τις πρώτες συστάσεις κύλισε γρήγορα ο χρόνος κι η κουβέντα έγινε ιστορία και η ιστορία η παρακάτω συνέντευξη που σας παραθέτω, απλά και σύντομα. Από μικρή έγραφε καλές εκθέσεις και απέσπασε πολλά βραβεία σε Πανελλήνιους διαγωνισμούς.

- Πως έφτασες στα σκαλιά του εκδοτικού οίκου?

- Άλλα ταλέντα εκτός από το να γράφω καλές εκθέσεις, δεν είχα, αλλά θα σου πω μια ιστορία που έχει μεγάλη σημασία στη ροή των πραγμάτων. Στην κρίση της εφηβείας περίπου στα 15,πέρασα μια περίοδο απογοήτευσης. Η αδελφή μου, ταλαντούχα σε πολλούς τομείς. Με ότι καταπιάνονταν το έκανε καλά. Μουσική, τραγούδι, αθλητισμό κλπ. Εγώ …άχαρο παιδί! Θεωρούσα αδικία λοιπόν που ο Θεός έδωσε όλα τα ταλέντα σε κείνη και σε μένα τίποτε. Παράπονο, όχι ζήλεια! Γιατί εγώ όχι; Και μου λέει η 18χρονη τότε αδελφή μου. Μην υποτιμάς τον εαυτό σου έχεις κι εσύ κάτι καλό. Γράφεις ωραίες εκθέσεις και δεν ξέρεις ποτέ την εξέλιξη.

Ο χρόνος κύλισε, παντρεύτηκα έκανα κι ένα παιδάκι και εργαζόμουν. Μπορεί να μην προλάβαινα να γράψω, όμως η κόρη μου δεν άκουσε ποτέ κλασσικά παραμύθια από το στόμα μου. Άκουγε μόνο παραμύθια, ποιήματα της φαντασίας μου. Δηλαδή είχα την τάση αλλά όχι την ευκαιρία. Χρησιμοποιούσα την πένα μου όμως, σε όλες τις προσωπικές μου σχέσεις ως δίαυλο επικοινωνίας και εκφραζόμουν καλύτερα μέσα από αυτήν με όλους και με πολύ συναίσθημα. Και κάπου εκεί παίρνει το δρόμο της η εξέλιξη της πένας.

- Kαι πως προέκυψε το best seller, «Το παιδί της αγάπης»?

- Το 2005, λοιπόν η μητέρα του συζύγου μου, η οποία ήταν κοινωνική λειτουργός στο ΜΗΤΕΡΑ, έκανε διαρκώς αναφορές σε ένα παιδί που το έλεγαν Στέλιο. Τον οποίο δεν γνώρισα. Και ήταν παιδί που δεν υιοθετήθηκε ποτέ. Ήθελα να τον γνωρίσω. Δεν τύχαινε όμως ποτέ διότι ο σύζυγος μου τον έβλεπε ανταγωνιστικά. Η πεθερά μου όμως μίλαγε συνεχώς για κείνον. Τις ώρες που έμενα μόνη μαζί της, μου μιλούσε γι αυτόν μου έδειχνε δημιουργήματά του από πηλό που έφτιαχνε στο ίδρυμα κλπ. Οκτώβρη του 2005 τρώγαμε όλοι μαζί κι εκείνη δεν έδειχνε στα καλά της. Ήταν αγχωμένη και απόμακρη. Ο Θοδωρής (ο σύζυγός μου τότε), τη ρώτησε:

- Tι έχεις μάνα;

- Δεν αισθάνομαι καλά έχασα το Στέλιο μέρες τώρα και νομίζω πως κάτι συμβαίνει. Την τελευταία φορά που τον είδα, δεν ήταν καλά

- Έλα μητέρα τώρα, όλο τα ίδια…

Την Τετάρτη ήμουν στη δουλειά όταν με ειδοποίησαν ότι ο Στέλιος αυτοκτόνησε. Συγκλονίστηκα τόσο έστω κι αν δεν τον ήξερα παρά μόνο από την επιμονή της πεθεράς μου να μας εξιστορεί την καθημερινότητά του, που ξέσπασα σε κλάματα με το μαντάτο. Αρκετό καιρό μετά παιδεύτηκε εκείνη για να το ξεπεράσει, ο δε σύζυγός μου κουβαλούσε ενοχές για την αντίδρασή του στο άκουσμα του Στέλιου. Τελείωσε λοιπόν η εξιστόρηση, που σκοπό είχα να τη δωρίσω στην πεθερά μου. Όταν της το είπα άρχισε να κλαίει και έδειχνε σοκαρισμένη. Και μου είπε το εξής τρομερό.

-Δεν θα το πιστέψεις. Την τελευταία φορά που συνάντησα το Στέλιο μου είπε: θέλω να γράψεις την ιστορία μου να τη μάθει ο κόσμος. Βρες τον τρόπο!

Οπότε κατάλαβα το σοκ της. Ήταν τόσο τρομερές οι συμπτώσεις! Έτσι ο Στέλιος έγινε «το παιδί της αγάπης», με πολλές ψυχολογικές προεκτάσεις, το οποίο να σημειώσω ότι επειδή δεν είχα υπολογιστή στο σπίτι, το έγραφα στο γραφείο όπου εργαζόμουν, φυσικά με την άδεια των αφεντικών μου και μετά τη δουλειά ή στα διαλλείματα. Και μετά την παρότρυνση φίλων και συγγενών πήρε το δρόμο του τυπογραφείου. Με courier το έστειλα στον Ψυχογιό! Χωρίς γνωριμίες και δίχως το …Τζιρίτα να λέει τίποτε και σε κανέναν. Και το βιβλίο είναι αφιερωμένο στη μνήμη του Στέλιου που δεν γνώρισα ποτέ! Για πρωτοεμφανιζόμενο συγγραφέα 20.000 πωλήσεις αρχικά, τον δικαίωσαν μετά θάνατον, αγαπήθηκε από πάρα πολύ κόσμο και πέρασε στον κόσμο των αθανάτων. Έτσι κι εγώ μπήκα στον χώρο των συγγραφέων και έφτασα στο … «Μάτια μου».

- Κι αυτό αληθινή ιστορία?

- Το …στόρυ προέκυψε μιλώντας με έναν παιδικό μου φίλο στο Τολό που η μητέρα του ήταν τυφλή, και δεν την ήξερα, την κα Ντίνα. Βασισμένη λοιπόν στην ιστορία της και κρατώντας πολλά στοιχεία από την πραγματικότητα έφτιαξα το μυθιστόρημα.

Ήταν δυσκολότερο, γιατί δεν ήταν ολόκληρη η ιστορία. Τα υπόλοιπα προέκυψαν στη ροή της πένας. Άντε γεια σου μάτια μου, έτσι μου έλεγε συνέχεια ο Τάκης όταν έκλεινε το τηλέφωνο. Όπως τον έλεγε η μητέρα του. Επειδή όπως μου εξιστόρησε, εκείνος ήταν τα …μάτια της.

Η ζωή της λοιπόν και ότι μου προκύψει μέσα από αυτό.

Στη ροή …κι επειδή ενστερνίζομαι τους ρόλους έπρεπε να μάθω και πολλά πράγματα για τους τυφλούς.

- Σε όλη την πορεία πιστεύω ότι σε βοήθησαν και οι σπουδές σου στην ψυχολογία!

- Είναι γεγονός! Ουσιαστικά πώς είναι η ζωή για έναν άνθρωπο, να μεγαλώσει να πληγωθεί, να ζηλέψει, να κάνει έρωτα, χωρίς την πολυτέλεια της εικόνας; Φανταστείτε πόσα πράγματα βασίζουμε στην εικόνα, ακόμα και την άποψη για τον εαυτό μας! Αν δεν υπάρχει αυτή η εικόνα κάτι άλλο θα υπάρχει στο μυαλό. Πολλά στοιχεία όπως και το θρησκευτικό περιέχονται στο βιβλίο και είναι στοιχείο της ζωής της πρωταγωνίστριας. Και πολύ δυνατό μάλιστα.

- Οι κριτικές που δέχθηκες, πως ήταν?

- Σαν αναγνώστρια μιλώντας, για μένα τα βιβλία πρέπει να είναι απλά γραμμένα.

Έχω δεχθεί περίεργες κριτικές επειδή γράφω απλά, ότι δεν κατατάσσομαι λέει στους σοβαρούς λογοτέχνες! Δεν διεκδικώ λογοτεχνικές δάφνες!

Τι σημαίνει σοβαροί και μη; Υπάρχουν άνθρωποι που νοιώθουν, κλαίνε, βρίσκουν ομοιότητες με τη ζωή τους ή λύσεις; Αυτό έχει σημασία για μένα. Γράφω όπως μου αρέσει να διαβάζω. Σημασία έχει η ταύτιση των αναγνωστών με τους πρωταγωνιστές. Εκτίθεται ο συγγραφέας! Στην επικοινωνία μου με πολλούς αναγνώστες αντιλαμβάνομαι πράγματα. Χαίρονται από τις περιγραφές μου και μου λένε, έτσι ένοιωθα κι εγώ σε παρόμοια περίπτωση και χαίρονται που κάποιος νοιώθει το ίδιο. Έχουμε τα ίδια προβλήματα τα ίδια βιώματα.

Με αγαπούν και εισπράττω και δίνω χαρά! Αυτό έχει σημασία για μένα.

Και για μας το ίδιο Μαρία μου, νάσαι σίγουρη!

Κατερίνα Μαγουνάκη

Πλους της Χαλκιδικής, τεύχος Ιουλίου-Αυγούστου 2009