Θεσσαλονίκη και πάλι!

Χθες Κυριακή ήμουν γι άλλη μια φορά στη Γιορτή Βιβλίου στο Θησείο κι ήταν μια πολύ όμορφη βραδιά με πάρα πολύ κόσμο και πολύ θετική διάθεση! Ευχαριστώ όλους όσοι ήρθαν να με δουν και από τη μπλογκόσφαιρα, αλλά και από το facebook, ειλικρινά δεν το περίμενα! Ιδιαίτερο ευχαριστώ στους αγαπημένους μου Δημήτρη και Σταυρούλα για το υπέροχο δείπνο κάτω από την Ακρόπολη!...
Την Παρασκευή 29/5 πετάω για Θεσσαλονίκη κι η χαρά μου είναι πολύ μεγάλη που θα ξαναβρεθώ στην λατρεμένη μου πόλη, αλλά κυρίως που θα ξαναδώ όλους εσάς τους φίλους μου τους Θεσσαλονικείς! Θα είμαι στην έκθεση βιβλίου την Παρασκευή από τις 6 το απόγευμα ως τις 9 το βράδυ και το ίδιο και το Σάββατο στς 30 του μηνός. Την Κυριακή 31/5 θα είμαι από τις 12 μέχρι αργά το μεσημέρι, για να παρακολουθήσω και την παρουσίαση του εκπληκτικού νέου βιβλίου της φίλης μου Σοφίας Βόικου "το Κόκκινο Σημάδι".
Με την Αχτίδα μου, την Ειρηνούλα, το Μαράκι και την Έλενα, θα βρεθούμε σίγουρα και εκτός της έκθεσης κι ελπίζω να έχω την ευκαιρία να δω πάλι την Καναρινένια μου και να γνωρίσω κι άλλες φίλες που δεν πρόλαβα την προηγούμενη φορά. Όποιος άλλος είναι από Θεσσαλονίκη, ή θα βρεθεί εκεί για την έκθεση, ας έρθει στο περίπτερο του Ψυχογιού να γνωριστούμε! Είναι το περίπτερο 15, stand 37.
Καλή αντάμωση λοιπόν στη Θεσσαλονίκη!

Επιτέλους, στον αέρα!...

Να λοιπόν που ήρθε η ώρα να σας αποκαλύψω τι "μαγείρευα" τόσο καιρό, που σας έλεγα ότι τρέχω κι είχα παραμελήσει λιγάκι το μπλογκ μου (λιγάκι όμως!). Ο λόγος του "ξεμυαλίσματός" μου έχει το όνομα www.istories.gr κι από σήμερα ανοίγει επίσημα την πόρτα του για να σας υποδεχτεί!
Είναι ένα ηλεκτρονικό περιοδικό που δημιούργησε ο καλός μου φίλος Μάνος Πασχαλάκης, δημιουργός της ιστοσελίδας μου www.mariatzirita.gr. Από την πρώτη στιγμή που μου το ανακοίνωσε μου άρεσε πολύ σαν ιδέα, κάτι διαφορετικό από μπλογκ, μια ομαδική δουλειά, μοντέρνα, σύγχρονη, που μπορεί να ενημερώνει, να ψυχαγωγεί, να μορφώνει και να διασκεδάζει μόνο μ'ένα κλικ!
Μιλήσαμε ώρες ατέλειωτες, ξενυχτήσαμε παρέα, κατεβάσαμε ιδέες και ο Μάνος τις υλοποίησε. Προσωπικά ανέλαβα τη στήλη "ψυχική υγεία" καθώς και αρκετά άρθρα στο "διατροφή", μετά την τελευταία μου εμπειρία από το νέο μου μπλογκ! Και φυσικά καλύπτω και το "βιβλίο", ανεβάζοντας άρθρα από τις παρουσιάσεις βιβλίων που παραβρίσκομαι, αλλά και από άλλα βιβλία που διαβάζω.
Να σας πω ποιό είναι το πιο συναρπαστικό απ'όλα; Ότι αυτό το περιοδικό, θα είναι το δικό ΜΑΣ περιοδικό κι αυτό γιατί θέλω τη βοήθεια και τη συμβολή όλων σας! Όλοι εσείς που γράφετε τόσο όμορφα κι έχετε καλύψει τόσα πολλά θέματα κατά καιρούς στα ιστολόγιά σας, είστε ευπρόσδεκτοι να μας στείλετε τα κείμενά σας και εμείς θα τα αναδημοσιεύσουμε στην αντίστοιχη κατηγορία, με το όνομά σας φυσικά και λινκ για το μπλογκ σας!
Ήδη μαζί μας είναι ο γλυκύτατος Λεβιάθαν, που μας στέλνει ανταπόκριση για κάθε ταινία που παρακολουθεί στον κινηματογράφο, ο Barel μας που μας κάνει την τιμή να μας δίνει τα σκίτσα του για "το σκίτσο της βδομάδας", η Κατερίνα από το "βιβλιολατρεία" με όλα τα νέα από το χώρο του βιβλίου (μονη μου ήταν αδύνατον να το καλύψω) κι αρκετά άλλα παιδιά που δεν είναι μπλόγκερς γι αυτό και δεν τους αναφέρω τώρα εδώ.
Όλο αυτό το κλίμα της "παρέας" ομολογώ είναι συναρπαστικά ευχάριστο και τα νέα δεν τελειώνουν εδώ. Κάτω από το istories.gr σύντομα θα υπάρχει ένα φόρουμ όπου θα μπορούμε να συζητάμε μεταξύ μας και με όλους τους αναγνώστες μας για διάφορα θέματα που μας απασχολούν, γεγονότα της καθημερινής μας ζωής, θα μπορούμε να ζητάμε συμβουλές σε διάφορες κατηγορίες ή περισσότερες πληροφορίες για άρθρα που διαβάσαμε στο περιοδικό.
Μην ξεχνάτε ότι είμαστε μόλις στην αρχή και προχωρώντας σίγουρα θα έχουμε και άλλα νέα, πρωτοποριακά πράγματα να παρουσιάσουμε. Ο Μάνος δουλεύει ασταμάτητα κι είναι πρόθυμος ν'ακούσει και να επεξεργαστεί οποιαδήποτε καλή ιδέα έχετε για το περιοδικό.
Οι "ιστορίες" φιλοδοξούμε να γίνουν ένα περιοδικό αλλιώτικο από τα άλλα. Κι αυτό θα οφείλετε στη συμμετοχή των μπλόγκερς κι αυτό θα κάνει τη διαφορά! Τι θέλω λοιπόν από σας;
Καταρχήν να επισκεφτείτε το περιοδικό, να γίνετε "φίλοι" του με τον ίδιο τρόπο που γίνεστε φίλοι στα μπλογκς που παρακολουθείτε, να περιηγηθείτε στις σελίδες του, να μου γράψετε είτε σε σχόλιο, είτε σε μέιλ οποιαδήποτε παρατήρηση ή νέα ιδέα έχετε και βέβαια να γίνετε μέλη της συντακτικής μας ομάδας! Αν έχετε γράψει κάποιο άρθρο που θα θέλατε να δημοσιευτεί, ή αν θέλετε σε μόνιμη βάση να γράφετε άρθρα για τις "Ιστορίες", επικοινωνήστε μαζί μου! Θα είναι μεγάλη η χαρά μου να σας έχουμε στην παρέα μας!
Δείτε τις κατηγορίες που καλύπτει το περιοδικό κι είμαι σίγουρη ότι σε κάποια από αυτές θα έχετε σίγουρα κάτι να προσθέσετε! Και μη νομίζετε πως η ενασχόληση με το περιοδικό θα μας αποσπάσει από το μπλόγκινκ, γιατί συνδυάζονται άριστα και τα δυό! Μην ξεχνάτε εξάλλου πως ένα άρθρο σας στο περιοδικό μένει εκεί για πάντα, συνδέεται με άλλα άρθρα σχετικά και σίγουρα διαβάζεται από πολύ περισσότερο κόσμο. Έπειτα, όπως θα διαπιστώσετε, τα άρθρα είναι ενημερωτικού κι επιστημονικού χαρακτήρα και δεν έχουν την απόχρωση που έχει μια προσωπική ανάρτηση σε μπλογκ. Ευκαιρία λοιπόν να δοκιμαστείτε στη "δημοσιογραφία" και πού ξέρετε; Μπορεί στην άλλη στροφή να σας περιμένει μια νέα καριέρα ή ένα απόλυτα δημιουργικό χόμπυ!
Σας περιμένουμε στις "Ιστορίες", με τα σχόλιά σας, τις ευχές σας και πάνω απ'όλα: την αγάπη σας!

update 22/5: Την Κυριακή 24/5 θα βρίσκομαι και πάλι στη γιορτή βιβλίου στο Θησείο (τέρμα Ερμού) από τις 7 το απόγευμα, στο περίπτερο του Ψυχογιού. Για όσους ήθελαν και δεν τα κατάφεραν την προηγούμενη φορά... Και μετά το τέλος της έκθεσης, κατά τις 10 η ώρα υπόσχομαι κρασάκι στα καταπληκτικά μαγαζιά της περιοχής! Δημήτρη, Σταυρούλα, σας περιμένω!

Έρωτας..... σα βροχή!

Αυτός είναι ο τίτλος του νέου βιβλίου της Λένας Μαντά! Ευρηματικός τίτλος, υπέροχο ρομαντικό εξώφυλλο, υπόθεση συναρπαστική και γραφή μοναδική, από την "κυρία" του ελληνικού μυθιστορήματος, την αγαπημένη σε όλους Λένα Μαντά!
Δεν πρόλαβα να διαβάσω όλο το βιβλίο, προχθές μόλις κυκλοφόρησε, όμως έχω να σας πω τα εξής, με ειλικρίνεια, όπως σας μιλάω πάντα εξάλλου. Με τον αυθορμητισμό και τον παρορμητισμό που με διακατέχει.
Πηγαίνοντας χθες στην πρώτη παρουσίασή του, σ'έναν υπέροχο καφεχώρο του βιβλιοπωλείου "μικρός Κοραής", στο Χαλάνδρι, κάθε τόσο στα φανάρια και στην κίνηση το άνοιγα κι έριχνα κλεφτές ματιές. Ένιωσα λοιπόν ότι αυτό το βιβλίο έχει "κάτι", ικανό να με τραβήξει και να με απορροφήσει ολότελα...κάτι μοναδικό... Με μια παράγραφο, είχα την αγωνία να το συνεχίσω, την ίδια αγωνία που έχουμε όταν κοντεύουμε να φτάσουμε στο τέλος ενός βιβλίου και μας είναι αδύνατον να το αφήσουμε. Δε μου ήταν ξένο, όπως μου συμβαίνει με τα περισσότερα βιβλία στην αρχή τους, μέχρι να με πάρει η ιστορία μαζί της, μέχρι να γνωρίσω και ν'αγαπήσω τους ήρωές της. Μου έγιναν τόσο γρήγορα οικείοι, που το μόνο που ήθελα ήταν να συνεχίσω να διαβάζω και να ταξιδεύω μαζί τους (μου κορνάραν όμως τα πίσω αυτοκίνητα και το άφησα!).
Έπειτα, αφού συγκεντρωθήκαμε φίλοι αγαπημένοι στον μικρό Κοραή, ξεκίνησε η παρουσίαση του βιβλίου. Η αφοπλιστική στο λόγο Ελένη Τσαμαδού, μας έκανε μια πολύ ωραία περιγραφή του βιβλίου, αναλύοντάς το ακριβώς όσο έπρεπε, χωρίς να μας στερήσει την αγωνία για το τέλος της ιστορίας. Όταν ο Αυγουστίνος Ρεμούνδος και η Μαρία Μπράιλα διάβαζαν αποσπάσματα από τον Έρωτα σα βροχή, τα μάτια μου βούρκωναν και δεν υπερβάλλω καθόλου. Έχω τόση αγάπη και θαυμασμό για τη Λένα, που ακούγοντας αυτή τη γραφή, μπαίνοντας σε αυτή της την ιστορία, η συγκίνηση με κατέκλυσε. Έλεγα μέσα μου "αχ βρε Λένα, το έκανες πάλι το θαύμα σου, τι βιβλίο είναι αυτό που μας έγραψες τώρα;..."


Είναι σίγουρα το καλύτερό της έργο κι όσοι το διαβάσετε θα με θυμηθείτε. Το βράδυ που γύρισα σπίτι μου το έπιασα στα χέρια μου και παραλίγο να μέ'βρει το πρωί. Τώρα γράφω την ανάρτηση αυτή και το μυαλό μου είναι στην Κλαίλια... Κι όποιος σκεφτεί ότι η Τζιρίτα τώρα γράφει υπερβολές, τον προκαλώ να το διαβάσει!
Δε θα σας πω τίποτε άλλο για τον Έρωτα της Μαντά, θα βρείτε τα πάντα εδώ κι εδώ. Εγώ θέλω να μιλήσω σε σας για κάτι άλλο κι αυτή η ανάρτηση δεν είναι απλά μια παρουσίαση άλλου ενός βιβλίου. Επίσημη παρουσίαση στο μπλογκ μου εξάλλου θα κάνω, αφού το έχω ολοκληρώσει. Γιατί τώρα θέλω να μιλήσουμε για ανθρώπινες σχέσεις, σχέσεις συγγραφέων.
Εγώ ξέρετε είμαι πολύ νέα στην εκδοτική οικογένεια. Μπαίνοντας όμως σε αυτόν τον κύκλο, βρήκα ανοιχτές αγκαλιές, αληθινά χαμόγελα, ζεστά καλωσορίσματα κι ένιωσα ευτυχής γι αυτό. Η πρώτη που με αγκάλιασε, με βοήθησε και μου στάθηκε σε επαγγελματικό αλλά και προσωπικό επίπεδο, ήταν η Λένα Μαντά.
Από τη φύση μου εγώ γελαστό παιδί και παιδί με όλη τη σημασία της λέξης, δέθηκα μαζί της μ'ένα τρόπο μοναδικό. Αυτό σε καμία περίπτωση δε μου στερεί την αντικειμένικότητά μου ως προς την κρίση του έργου της. Να το ξεκαθαρίσουμε. Άλλο το ένα κι άλλο το άλλο. Και πάλι σας λέω, ότι όσοι διαβάσετε το βιβλίο αυτό θα καταλάβετε ότι είμαι απόλυτα αντικειμενική. Είναι αριστούργημα.
Βεβαίως γνώρισα κι άλλους συγγραφείς στην πορεία και με όλους ανέπτυξα μια πολύ φιλική και ζεστή σχέση αγάπης. Η Ελένη Τσαμαδού, ο Κώστας Καρακάσης, η Νοέλ Μπάξερ, η Πασχαλία Τραυλού, η Γιώτα Φώτου, είναι αυτοί που είχα τη χαρά και την τιμή να γνωρίσω πιο προσωπικά και να αγαπήσω πολύ. Πρόσφατα γνώρισα και τη Σοφία Βόικου, άλλο ένα εξαιρετικό παιδί της λογοτεχνίας! Και αυτές οι σχέσεις δεν είναι λυκοφιλίες, δεν είναι τυπικές, δεν είναι ανταγωνιστικές.
Ο λόγος που κάνω αυτή την αναφορά, είναι το μήνυμα που πήρα σήμερα το πρωί από μια αναγνώστρια που παραβρέθηκε χθες στην παρουσίαση της Λένας. Έχει διαβάσει και τα δικά μου βιβλία και μου μίλησε με τα καλύτερα λόγια γι αυτά. Ειδικά το "Μάτια μου", μου είπε πως το λάτρεψε. Όμως δεν μου έγραψε για τα βιβλία μου αυτή τη φορά. Παραθέτω το μήνυμά της και θα καταλάβετε....
ΧΑΡΗΚΑ ΠΑΡΑ ΠΟΛΥ ΠΟΥ ΣΑΝ ΓΝΩΡΙΣΑ ΣΗΜΕΡΑ(ΣΤΗΝ ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑ ΜΑΝΤΑ)...ΕΙΛΙΚΡΙΝΑ ΛΥΠΗΘΗΚΑ ΠΟΛΥ ΠΟΥ ΔΕΝ ΕΦΕΡΑ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ ΑΛΛΑ ΘΑ ΡΘΩ ΟΠΩΣΔΗΠΟΤΕ ΣΤΗΝ ΕΚΘΕΣΗ...
ΜΕ ΣΥΓΓΙΝΗΣΕ ΠΟΛΥ Η ΑΠΛΟΤΗΤΑ ΚΑΙ Η ΓΛΥΚΗΤΗΤΑ ΣΑΣ ΟΤΑΝ ΣΑΣ ΜΙΛΟΥΣΑ.....ΜΕ ΣΥΓΓΙΝΗΣΕ ΟΣΟ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ ΣΑΣ....
ΘΕΛΩ ΝΑ ΣΑΣ ΠΩ ΕΝΑ ΜΕΓΑΛΟ ΣΥΓΧΑΡΗΤΗΡΙΑ ΓΙΑΤΙ ΕΝΩ ΕΙΣΤΕ ΚΑΙ ΕΣΕΙΣ ΣΥΓΓΡΑΦΕΑΣ ΔΕΝ ΛΕΙΤΟΥΡΓΗΣΑΤΕ ΑΝΤΑΓΩΝΙΣΤΗΚΑ ΚΑΙ ΗΡΘΑΤΕ ΣΤΗΝ ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΚΑΙ ΟΧΙ ΜΟΝΟ ΗΡΘΑΤΕ ΑΛΛΑ ΦΑΙΝΟΤΑΝ ΟΤΙ ΧΑΙΡΟΣΑΣΤΑΝ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ ΚΑΙ ΚΟΙΤΟΥΣΑΤΕ ΜΕ ΑΓΑΠΗ ΤΗΝ Κ ΜΑΝΤΑ....ΕΠΑΝΕΡΧΟΜΑΙ ΛΟΙΠΟΝ ΣΕ ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΣΑΣ ΕΙΠΑ ΣΤΟ ΠΡΩΤΟ ΜΥΝΗΜΑ ΠΟΥ ΣΑΣ ΕΣΤΕΙΛΑ ..ΜΟΝΟ ΕΝΑΣ ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΜΕ ΤΟΣΟ ΚΑΛΗ ΨΥΧΗ ΣΑΝ ΤΗΝ ΔΙΚΗ ΣΑΣ ΘΑ ΕΓΡΑΦΕ ΕΝΑ ΤΕΤΟΙΟ ΒΙΒΛΙΟ ΚΑΙ ΜΟΝΟ ΕΝΑΝ ΣΥΓΓΡΑΦΕΑΣ ΜΕ ΤΟΣΟ ΚΑΛΗ ΚΑΡΔΙΑ ΣΑΝ ΤΗΝ ΔΙΚΗ ΣΑΣ ΘΑ ΧΑΙΡΟΤΑΝ ΜΕ ΤΗΝ ΕΠΙΤΥΧΙΑ ΤΟΥ ΑΛΛΟΥ!!!ΣΠΑΝΙΖΟΥΝ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΣΑΝ ΚΑΙ ΣΑΣ!!!ΤΩΡΑ ΣΑΣ ΘΑΥΜΑΖΩ ΠΙΟ ΠΟΛΥ!!!
ΕΥΧΟΜΑΙ ΝΑ ΜΕΙΝΕΤΕ ΠΑΝΤΑ ΕΤΣΙ!!!!
ΧΑΡΗΚΑ ΕΙΛΙΚΡΙΝΑ ΠΑΡΑ ΠΟΛΥ ΠΟΥ ΣΑΣ ΓΝΩΡΙΣΑ ΚΑΙ ΜΙΛΗΣΑ ΜΑΖΙ ΣΑΣ....
ΚΑΛΟ ΒΡΑΔΥ!!!!
Ένιωσα συγκίνηση από τα λόγια αυτά αλλά και έκπληξη. Και απορία. Γιατί να κάνει εντύπωση το αυτονόητο; Γιατί ο κόσμος να πιστεύει πως μπορεί να έχουμε οποιδήποτε είδος ανταγωνισμού ανάμεσά μας εμείς οι συγγραφείς; Τι έχουμε να μοιράσουμε; Τους αναγνώστες μας; Όχι βέβαια; Κάθε ένας από μας εκδίδει ένα βιβλίο το χρόνο. Ένας άνθρωπος που διαβάζει, δε θα διαβάσει μόνο ένα βιβλίο το χρόνο! Δεν πουλάμε ανταγωνιστικά προϊόντα, έτσι ώστε αν κάποιος αγοράσει το ένα να μην αγοράσει το άλλο!
Έπειτα οι συγγραφείς είμαστε και οι ίδιοι αναγνώστες. Πώς θα μπορούσα εγώ να μη διαβάζω κανένα άλλο βιβλίο και να γράφω καλά; Πώς θα μπορούσε να μη μου αρέσει κανένα άλλο βιβλίο, πώς θα μπορούσα να μη μιλάω με θαυμασμό και να μην εκτιμώ έναν συγγραφέα που το βιβλίο του με άγγιξε και με ταξίδεψε και με δίδαξε τόσα πολλά; Μου φαίνεται ειλικρινά αδιανότητο...
Γι αυτό λοιπόν, με την ευκαιρία της κυκλοφορίας του νέου έργου της Λένας Μαντά, αλλά και της Ελένης Τσαμαδού (στης οποίας την παρουσίαση θα παραβρεθώ σήμερα για το ολοκαίνουργιο "της Ζωής και της Αγάπης"), νιώθω την ανάγκη να απαντήσω δημόσια στη συγκεκριμένη αναγνώστρια, αλλά και σε όποιον άλλον έχει την ίδια αίσθηση και να πω πως, έτσι κι αλλιώς νιώθω πολύ μικρή μπροστά σε καταξιωμένους απ'το ίδιο τους το έργο λογοτέχνες, όπως είναι η Λένα Μαντά, για να μου δημιουργηθεί οποιοδήποτε αίσθημα ανταγωνισμού κι έπειτα είμαι τόσο αυθόρμητη και τόσο ειλικρινής στην έκφραση των συναισθημάτων μου, που όταν αγαπάω το δείχνω και το δηλώνω! Και η αγάπη αυτή δεν έχει να κάνει με την προσωπική μόνο αγάπη που έχω για τη Λένα και όλους τους άλλους ομότεχνους που έτυχε να γνωρίσω καλύτερα, αλλά έχει να κάνει με την αγάπη και τον απέραντο θαυμασμό για το έργο τους και την ευγνωμοσύνη μου που μέσα από αυτούς, έμαθα κι εγώ δειλά δειλά να γράφω....
Χίλιες ευχές λοιπόν μέσα από την καρδιά μου στον Έρωτα που προβλέπεται να πέσει σα βροχή κι ας είναι καλοκαίρι...

Υ.Γ. Την Παρασκευή 15.5 από τις 7 το απόγευμα, θα βρίσκομαι στον πεζόδρομο της Ερμού, στην 32η Γιορτή Βιβλίου, στο περίπτερο 158-162 του Ψυχογιού για υπογραφή βιβλίων και γνωριμία με τους αναγνώστες... Κοπιάστε!...

Μια καλημέρα είναι αυτή...

Πες την κι ας πέσει χάμω, που λέει το τραγούδι!
Με χάσατε λίγο αλλά να ξέρετε πως είναι για καλό... Το οποίο σημαίνει ότι ξυπνώντας από τη χειμερία νάρκη μου είμαι καλύτερα από ποτέ... Ετοιμάζω καινούργια πράγματα για τα οποία θα ενημερωθείτε άμεσα, βγαίνω πολύ, διασκεδάζω ακόμα περισότερο και με χαρά περιμένω τις εκθέσεις βιβλίου μέσα στο μήνα, στις οποίες θα παραβρίσκομαι για να υπογράφω τα βιβλία μου και να έχω μια άμεση επαφή με τους αναγνώστες μου. Επίσης, από βδομάδα κυκλοφορούν τα νέα βιβλία των αγαπημένων μου Ελένης Τσαμαδού και Λένας Μαντά, στων οποίων τις παρουσιάσεις φυσικά και θα δώσω το παρόν, μαζί με την αγάπη μου και τις ευχές μου για πολλή και καλή επιτυχία και στις δυό! Σε επόμενες αναρτήσεις, κι αφού θα τα έχω διαβάσει, θα σας ενημερώσω γι αυτά τα νέα βιβλία.
Για σήμερα όμως, σας εύχομαι απλά, χωρίς πολλά λόγια, μια καλημέρα, μια πραγματικά καλή μέρα και σας προσκαλώ να μου αφήσετε τη δική σας - ας είναι και καλησπέρα! - γιατί κάπου κάπου με πιάνουν κάτι ανασφάλειες και φοβάμαι πως δε με αγαπάτε πια... (αδιόρθωτη καρκίνος εγώ!). Αφού λοιπόν μπήκατε στον κόπο να διαβάσετε μέχρι εδώ, αφήστε μου και την καλημέρα σας...έτσι απλά...όσο απλή είναι κι η αγάπη...

Οι βοηθοί σου...

Όταν όλα γύρω σκοτεινιάζουν
Και τα χρώματα όλα με το μαύρο μοιάζουν
Όταν η καρδιά σου σε πονάει
Και τη χαρά δε βρίσκει που ζητάει
Όταν η θλίψη σε τυλίγει
Κι η πόρτα της ελπίδας δεν ανοίγει
Τότε κοίτα προς τα πάνω
Εγώ πάντα έτσι κάνω
Κοίτα τον ήλιο που σαλπάρει
Κοίτα τ'ολόγιομο φεγγάρι
Κοίτα τ'αστέρια, λαμπιρίζουν
Κοίτα τα σύννεφα, αχνίζουν
Ρίξε επάνω τους τη λύπη
Δώστους να πάρουνε τη θλίψη
Δώστους μαζί τα δάκρυά σου
Ζήτα να φέρουν τη χαρά σου
Πες πως τα θες όλα δικά σου
Κοίτα καλά και θα το δεις
Θ'ακούσουν τι έχεις να τους πεις
Κι ευθύς θα τρέξουν βοηθοί σου
Να εκπληρώσουν την ευχή σου...

Αφιερωμένο σε δυό μάτια που έκλαψαν χθες...

Αρχαία Ασίνη... Για τον Vad!

Πανοραμική άποψη της παραλίας της Ασίνης (Καστράκι)

Στο βάθος διακρίνεται το κάστρο της Ασίνης

Πάνω στο κάστρο

Η Παναγίτσα στο Καστράκι. Κάθε Δεκαπενταύγουστο γίνεται λειτουργία εδώ μέχρι αργά το βράδυ και μαζεύεται πάρα πολύς κόσμος να προσκυνήσει.

Στο βάθος διακρίνεται το Τολό

Στο βάθος το Τολό

Λεπτομέρειες απ'το κάστρο

Μια κυρία που "έπιασε" το Μάη, ήρθε και μας πρόσφερε λίγα λουλούδια!

Ο φίλος μου και φίλος σας, ο αγαπητός μας Vad, γνωρίζοντας ότι το μέρος καταγωγής μου είναι το Τολό Αργολίδας κι έρχομαι εδώ αρκετά συχνά πλέον, μου ζήτησε φωτογραφίες από την Αρχαία Ασίνη. Έσπευσα να ικανοποιήσω την επιθυμία του με τον καλύτερο τρόπο...
Έτσι φίλε μου Vad, εκτός από τις φωτογραφίες του χώρου της Ασίνης σήμερα, σου έχω και φωτογραφίες της Ασίνης του χθες, από τις ανασκαφές τη δεκαετία του 1920!
Το υλικό είναι από ένα βιβλίο που τιτλοφορείται "Η ζωή γύρω από μια ανασκαφή" και το αγόρασε ο πατέρας μου από ένα μουσείο στο Ναύπλιο. Αντιγράφω από την εισαγωγή:
Το πρώτο ευρύ σουηδικό ανασκαφικό πρόγραμμα στην Ελλάδα έλαβε χώρα στη δεκαετία του 1920 στην αρχαία Ασίνη, σημερινό Καστράκι, που βρίσκεται στην Αργολίδα, κοντά στο Τολό, νοτιοανατολικά του Ναυπλίου.
..............
Η αρχαία Ασίνη προσδιορίζεται από ένα βραχώδες ακρωτήριο, που σήμερα ονομάζεται Καστράκι. Μια ομάδα Γάλλων είχε αρχίσει τις έρευνες εδώ, όταν, το 1920, επισκέφθηκε το μέρος ο Διάδοχος της Σουηδίας Γουσταύος Αδόλφος. Η ομορφιά του τοπίου τον προσέλκυσε. Οι Γάλλοι εγκατέλειψαν τις προσπάθειές τους, όταν άκουσαν πως ο Διάδοχος ενδιαφερόταν να ξεκινήσουν ανασκαφές από Σουηδούς. Συστάθηκε τότε στη Σουηδία μια επιτροπή με τον Διάδοχο πρόεδρό της. Ο Διάδοχος παρακολούθησε το πρόγραμμα των ανασκαφών από το 1922 που άρχισε, ως το 1930, που τελείωσε, και πήρε μέρος ο ίδιος για έξι εβδομάδες το φθινόπωρο του 1922. Με δική του μάλιστα παρέμβαση εκδόθηκε το 1938 η μελέτη των Ο. Frodin και A.W. Persson, Asine, Results of the swedish excavations 1920-1930. Ο Frodin και ο Persson ήταν οι διευθυντές των ανασκαφών. Ερεύνησαν όχι μόνο την Ακρόπολη και την ελαφρώς επικλινή βορειοπλαγιά της αλλά επίσης μέρος της νοτίου και της ανατολικής πλαγιάς του λόφου Μπαρμπούνα,απέναντι. Ανακάλυψαν περισσότερο ή λιγότερο συνεχή ίχνη ανθρώπινης παρουσίας από την πρώιμη εποχή του χαλκού ή την αρχή της τρίτης χιλιετηρίδας π.Χ ως την ύστερη αρχαιότητα, σχεδόν τον 4ο αιώνα μ.Χ. Η Ασίνη δεν υπήρξε ποτέ πολύ σημαντική τοποθεσία στην Αργολίδα, έπαιξε ομως σπουδαίο ρόλο στην ιστορία ως ασφαλές και καλά προστατευόμενο λιμάνι. Η στρατηγική της σπουδαιότητα μαρτυρείται από την τοποθεσία, οπου σήμερα διασώζονται κυρίως τα ελληνιστικά οχυρώματα. Στα οχυρώματα αυτά έγιναν προσθετικά έργα την περίοδο της τουρκοκρατίας και ξαναχρησιμοποιήθηκαν από τις ιταλικές κατοχικές δυνάμεις κατά την διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου. Οι ανασκαφές στην Ασίνη ξανάρχισαν στη δεκαετία του 1970 από το Σουηδικό Ινστιτούτο Αθηνών.
.............
Σεπτέμβρης 1998 Berit Wells

Εργασίες δίπλα στα οχυρώματα έγιναν το 1922 και το 1926. Οι άντρες έσκαβαν κι έκαναν μεταφορές με τις χειράμαξες, ενώ οι γυναίκες φτυάριζαν χώμα. Το καλοχτισμένο τοίχος αριστερά υποστηρίζει τις σκάλες που ανεβαίνουν στην Ακρόπολη από την ανατολική πλευρά.

'Αποψη του αρχαίου λιμένος της Ασίνης από την Ακρόπολη, προς το λόφο Μπαρμπούνα. Σε πρώτο πλάνο η επονομαζόμενη Κάτω Πόλη, όπου βρισκόταν η κύρια τάφρος των ανασκαφών. Ο σημερινός πολυσύχναστος δρόμος δίπλα στη θάλασσα ήταν τότε ένα ήσυχο μονοπάτι. (Η Παναγίτσα είναι η ίδια εκκλησία που είδατε παραπάνω στη δική μου φωτογραφία)

Το λιμάνι της Αρχαίας Ασίνης. Στο βάθος διακρίνεται το Τολό (Συγκρίνετε αυτή τη φωτογραφία με την αντίστοιχη δική μου... 87 χρόνια μετά!

Ο Διάδοχος Γουσταύος Αδόλφος φτυαρίζει χώμα στην Κάτω Πόλη, κοντά στο ναό της Παναγίας, στη βόρεια πλαγιά της ακροπόλεως.

Μετά από το πλύσιμο των οστράκων, οι αρχαιολόγοι τα μελετούσαν. Εδώ ο Einar Gjerstad ανάμεσα σε κιβώτια με κεραμικά κοντά στην οικία των ανασκαφών, στο λιμάνι της αρχαίας Ασίνης.

Άντρες και αγόρια στον προμαχώνα της ανατολικής πλευράς του κυκλικού οχυρώματος της ακροπόλεως το 1922. (Είναι ακριβώς στο σημείο της τελευταίας δικής μου φωτογραφίας, εκεί που συναντήσαμε την κυρία με τα λουλούδια!)

Vad, σ'ευχαριστώ που μου έδωσες την ευκαιρία να παρουσιάσω το Καστράκι και την ιστορία του. Ένα μέρος που έχει ιδιαίτερη σημασία για μένα, γιατί εκτός από πατρίδα μου, είναι και ο τόπος που συχνά αναφέρω στο βιβλίο μου ΜΑΤΙΑ ΜΟΥ... Το Καστράκι, όπου πήγαιναν ο Λουκάς με τη Λένα κι εκείνος της περιέγραφε τα πάντα, αφού ήταν τα μάτια της...