Αχ, καμάρι μου....

Στα τόσα χρόνια της ζωής μου, τίποτα δε με έχει κάνει να νιώσω περισσότερη συγκίνηση και περηφάνια, όσο αυτό που θα δείτε εδώ πιο κάτω...
Η κόρη μου, η Χριστίνα μου, σημαιοφόρος στην παρέλαση, στην τρίτη λυκείου, τελευταία χρονιά της σχολικής της ζωής...
Ευχαριστώ το Θεό που με αξίωσε να το ζήσω... τα συναισθήματα που ένιωσα συγκρίνονται μόνο με εκείνα της γέννησής της... τα μάτια μου συνεχώς βουρκωμένα....με φαντάζεστε στο γάμο της;...!!!

Κομμένο!

Μόλις ολοκλήρωσα την ανάγνωση του βιβλίου ¨πώς ν'απαλλαγείτε από το κάπνισμα πανεύκολα", στην τυπωμένη, ολοκληρωμένη έκδοση. Είναι Σάββατο πρωί. Την Πέμπτη το απόγευμα κάποιος φίλος στο msn μου έστειλε το λινκ για το βιβλίο σε ηλεκτρονική μορφή και του έριξα μια ματιά. Μετά από λίγο έριξα επίσης μια ματιά στο πακέτο με τα τσιγάρα μου. Είχε μέσα γύρω στα 6-7. Όσο διάβαζα το βιβλίο από την οθόνη μου ένιωθα περιέργεια κι έκπληξη, σα να έκανα μια τρομερή ανακάλυψη. Σα να έβλεπα κάτι που ήταν συνέχεια εκεί και τόσο καιρό αγνοούσα. Ασυναίσθητα, χωρίς να το σκεφτώ δεύτερη φορά, είπα μέσα μου ότι δε θα αγοράσω άλλο πακέτο τσιγάρα κι ότι θα σταματούσα το κάπνισμα. Μου ήρθε τόσο αβίαστα και φυσικά, που γελούσα με τον εαυτό μου. Το ίδιο γέλασαν και αυτοί που μοιράστηκα μαζί τους την απόφασή μου.
Την επόμενη μέρα, Παρασκευή, τελείωσα την ανάγνωση του ηλεκτρονικού βιβλίου. Το μεσημέρι έκανα το τελευταίο τσιγάρο της ζωής μου - φώναξα μάλιστα την κόρη μου να της το δείξω! Φυσικά με κορόιδεψε "σιγά μην το κόψεις έτσι εύκολα! Εδώ άνθρωποι χρόνια παλεύουν, ο μπαμπάς το είχε κόψει δυό χρόνια και το ξανάρχισε! Άσε μας ρε μαμά, έτσι εύκολα κόβεται;"
Μου φαίνεται κι εμένα γελοίο ν'απαντήσω, πως ναι, έτσι εύκολα κόβεται, αρκεί να ξέρεις. Να ξέρεις την αλήθεια. Να συνειδητοποιήσεις πόσο είναι ΟΛΑ μέσα στο μυαλό σου. Το βράδυ της Παρασκευής, μετά τη δουλειά, κατέβηκα στον Παπασωτηρίου στη Γλυφάδα κι αγόρασα το βιβλίο. Ξεκίνησα αμέσως χθες βράδυ το δεύτερο μέρος και προ ολίγου ολοκλήρωσα όλο το βιβλίο. Και τώρα ξέρω πως δε χρειάζομαι ούτε 3 μέρες, ούτε 3 μήνες, ούτε 3 χρόνια για να σιγουρευτώ. Ξέρω πως είμαι ΜΗ καπνίστρια και το υποσυνείδητό μου πείστηκε σε τέτοιο βαθμό, που δεν έχω καν σημάδια καθυστερημένης ενόχλησης από τη νικοτίνη! Τι νιώθω; Θαυμασμό και ζήλια (ας μου επιτραπεί) για τον συγγραφέα του βιβλίου.... Γιατί εκείνος κάπου αναφέρει "δεν είμαι ψυχολόγος" κι εγώ, που έχω σπουδάσει ψυχολογία, γιατί να μην έχω σκεφτεί τόσα χρόνια με τον τρόπο που σκέφτηκε εκείνος; Γιατί να μην έχω δει αυτο που στεκόταν μπροστά μου και ξαφνικά είδα τόσο ξεκάθαρα; Φυσικά αστειεύομαι και χωρίς ίχνος ανταγωνισμού, οφείλω στον Θανάση ένα τεράστιο από καρδιάς ευχαριστώ και χίλια συγχαρητήρια για την ευφυία του και για το γεγονός ότι επέλεξε να την μοιραστεί μαζί μας!
Αγαπημένοι μου φίλοι και συν-μπλόγκερς ΗΜΟΥΝ φανατική καπνίστρια τα τελευταία 20 χρόνια. Τόσο φανατικά μπλεγμένη και παγιδευμένη στο ψεύδος, που ούτε καν ποτέ είχα σκεφτεί να το κόψω. Απλά μου φαινόταν αδύνατον, γιατί μου άρεσε το τσιγάρο - ακριβώς επειδή απατηλά το είχα συνδέσει με άλλες απολαύσεις.
Κι εμένα που τα γράφω τώρα αυτά, απίστευτο μου φαίνεται. Το τσιγάρο δεν το άφηνα από το χέρι μου, ήταν η προέκτασή του. Κάπνιζα ενώ μαγείρευα, ενώ έτρωγα - πολλές φορές και τη νύχτα ξυπνούσα για τσιγάρο. Ξέρω πως ίσως να είμαι τυχερή εξαίρεση, αλλά πραγματικά νιώθω τόσο πολύ αντικπνίστρια αυτή τη στιγμή, που μου έρχεται να κλαίω για τα χρόνια που έχασα μέσα στη φυλακή της νικοτίνης...
Ο Θανάσης έχει κάνει σπουδαία δουλειά μ'αυτό το βιβλίο. Είναι καλογραμμένο, ανθρώπινο, απλό και προσιτό, σαν ένας καλός φίλος που στέκεται δίπλα σου και σου μιλάει. Από ψυχολογικής άποψης έχει άψογη προσέγγιση, χτυπάει κατευθείαν εκεί που πρέπει να χτυπήσει και οι γνώσεις του πάνω στην ψυχολογία με εξέπληξαν. Με λίγα λόγια είναι ένα βιβλίο εκπληκτικό, που έχει τη δυνατότητα να σώσει πολλές ζωές και γι αυτό το λόγο και μόνο θα έπρεπε να ξεχωρίσει πολύ ψηλότερα στις λίστες των μπεστ σέλλερς. Από την πλευρά μου, θα κάνω τα αδύνατα δυνατά για να συμβεί αυτό! Από ευγνωμοσύνη στον Θανάση που με έβγαλε από τη φυλακή της νικοτίνης.
Ίσως κάποιος σκεφτεί ότι είμαι τόσο ενθουσιασμένη επειδή ακόμα είναι το πρώτο μου 24ωρο χωρίς τσιγάρο. Όποιος σκέφτεται μ'αυτόν τον τρόπο, ότι δηλαδή όσο περνάει ο καιρός θα είναι πιο δύσκολο και "κάτσε να σου τύχει η στραβή και να σε δω εγώ" και τέτοια, σημαίνει πως δεν έχει καταλάβει καν τι λέει το βιβλίο του Θανάση. Κι όχι δεν το έχει καταλάβει, αλλά δεν το έχει νιώσει. Γιατί μόλις το νιώσεις, όπως το ένιωσα, κάθε μέρα που περνάει το κάνει και πιο εύκολο, πιο ξεκάθαρο κι όχι πιο δύσκολο. Και πράγματι καμία δύναμη δε χρειάζεται, ούτε αποφασιστικότητα, ούτε τίποτα. Χρειάζεται δύναμη θέλησης, προσπάθεια, θυσία, για να μη δηλητηριάζω εκούσια τον εαυτό μου με κάτι που και απαίσια γεύση έχει κι ένα σωρό βλάβες μου προκαλεί και με δεσμεύει στις κοινωνικές μου συναναστροφές και πρέπει να το πληρώνω κι από πάνω;;;;; Ένιωσα τόσο ηλίθια όταν συνειδητοποίησα όλα αυτά, που η απόφαση να μην το ξαναβάλω στο στόμα μου ήρθε ως η μοναδική μου επιθυμία και εύλογη επιλογή, που δεν απαιτήθηκε καμία προσπάθεια!
Ίσως να μου πείτε ότι λόγω σπουδών και γνώσεων κατανόησα πολύ πιο εύκολα και γρήγορα τη μέθοδο αυτή και σ'αυτό μάλλον δε θα διαφωνήσω - χωρίς να είμαι και σίγουρη ότι παίζει κάποιο ρόλο. Εύκολα έκανα τις αποσυνδέσεις του υποσυνείδητου από το συνειδητό και δε χρειάστηκε καν να περάσω όλα τα στάδια που αναφέρει στο δεύτερο μέρος. Χθες βράδυ ήπια και μπύρα και σήμερα τον καφέ μου κανονικά - κανένα πρόβλημα. Σα να μην έχω καπνίσει στη ζωή μου ποτέ.
Δεν έχω να πω παραπάνω από άλλο ένα μεγάλο ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ για το φως που άναψε μέσα στο μυαλό μου και να διαβεβαιώσω τον Θανάση πως θα είμαι δίπλα του σε όποια προσπάθεια κάνει στον αντικαπνιστικό του αγώνα. Ας βοηθήσουμε όσους περισσότερους ανθρώπους μπορούμε.
Υ.Γ. Το επόμενο βιβλίο μου το έχω παραδώσει ήδη στον εκδοτικό μου οίκο και κυκλοφορεί τον Φεβρουάριο. Όμως τη Δευτέρα κιόλας θα ζητήσω ν'αλλάξω κάποια κεφάλαια, να τροποποιήσω ορισμένες σκηνές, που έχουν να κάνουν με τους ήρωες μου που καπνίζουν. Στο τέλος του βιβλίου θα κάνω ειδική αναφορά σε αυτή την αλλαγή και τον λόγο για τον οποίον έγινε. Το βιβλίο του Θανάση θέλω να φτάσει στα χέρια όσων περισσότερων ανθρώπων γίνεται...

Εγχειρίδιο βλακείας!

Δεν έχω διαβάσει εξυπνότερο βιβλίο, από το "Εγχειρίδιο Βλακείας" του Διονύση Χαριτόπουλου (Εκδόσεις Τόπος). Μέσα σε 100 αραιογραμμένες σελίδες και μέσα σε μιά ώρα ανάγνωσης, λες και αντιλήφθηκα ξαφνικά όλη την ανθρώπινη ύπαρξη!
Το δυνατότερό μου συναίσθημα μετά την ανάγνωση αυοτύ του βιβλίου, είναι ο θαυμασμός προς τον συγγραφέα του. Είχα διαβάσει και το "Ημών των Ιδίων" του Χαριτόπουλου, πολύ καλό βιβλίο, πολύ σύγχρονο και διδακτικό, αλλά το "Εγχειρίδιο Βλακείας" - κατά την προσωπική μου άποψη - είναι το πιο έξυπνο βιβλίο που έχει γραφτεί ποτέ!
Μιλά για την ευφυία και τη βλακεία των ανθρώπων. Εξηγεί τα πάντα, από γενετικής σκοπιάς, μέχρι κοινωνικής και τα περιγράφει τόσο παραστατικά και ρεαλιστικά, που δε μπορείς παρά να ταυτιστείς! Είναι ένα βιβλίο που πρέπει να διαβάσουν όλοι. Και οι έξυπνοι και οι λιγότερο έξυπνοι (αν και αυτοί δεν είμαι σίγουρη ότι θα το καταλάβουν). Ζητήστε το στο βιβλιοπωλείο σήμερα κιόλας, παραγγείλτε το μέσω ίντερνετ, δεν ξέρω τι θα κάνετε, όμως διαβάστε το και θα με θυμηθείτε! Πάρτε μια γεύση....


Η βλακεία είναι ανίατη. Μυαλό δεν πουλάνε ούτε στα θρανία, ούτε στη λαϊκή. Ή το'χεις, ή σου λείπει και αυτό κανείς δε μπορεί να τ'αλλάξει. Το φάρμακο κατά της βλακείας δεν έχει ακόμα βρεθεί. Όσο πιθανό είναι να βγάλει ο μονόχειρας καινούργιο χέρι άλλο τόσο πιθανό είναι να βάλει μυαλό το ντουβάρι. Ούτε οι νουθεσίες ούτε τα γράμματα ούτε τα χρόνια μπορούν να προσθέσουν ένα δράμι μυαλό - είναι σα να γράφεις στο νερό. Οι αρχαίοι δεν εντυπωσιάζονταν διόλου με τους πολυμαθείς και πολυδιαβασμένους σοφολογιότατους: ως ουδέν η μάθησις, αν μη νους παρή. Ούτε οι σύγχρονοι σοβαροί θαμπώνονται με τους περισπούδαστους. Στη δεκαετία του 1970, όταν ο Κωνσταντίνος Καραμανλής όργωνε τις ευρωπαϊκές χώρες για να πετύχει την ένταξη της Ελλάδας στην Ευρωπαϊκή Οικονομική Κοινότητα, του πρότειναν να πάρει μαζί του κι έναν υψηλόβαθμο διπλωμάτη και πολιτικό επιστήμονα, επειδή συν τοις άλλοις, μιλούσε εφτά γλώσσες. Ο έμπειρος πολιτικός, που γνώριζε τον προτεινόμενο, αγρίεψε (δεν ήθελε και πολύ): "Τι να τον κάνω αυτόν; Και στις εφτά βλακείες θα λέει!"


Το χαρτί δεν είναι πιστοποιητικό ευφυίας. Αν το μυαλό κάποιου φτάνει για να πάρει δίπλωμα οδήγησης, κατά πάσα πιθανότητα φτάνει και για να πάρει ένα δίπλωμα σπουδών - τα νοητικά απαιτούμενα είναι περίπου ισοδύναμα. Άπαξ και μπορεί ν'απομνημονεύσει τον ΚΟΚ και τα σήματα, το μόνο που χριεάζεται για το "χαρτί" είναι να στρώσει κώλο στην αποστήθιση, να μουλαρώσει δεόντως και αμέτι μουχαμέτι, έστω και νύχτα, θα το πάρει το στραβόχαρτο. Τώρα, γιατί το μούτρο ταξιτζής δεν έγινε μούτρο δικηγόρος, το ζήτημα δεν είναι νοητικό, αλλά κοινωνικό: όχι στενά οικονομικό, αλλά και ερεθισμάτων του περιβάλλοντος - είναι πολλοί αυτοί που σπούδασαν με χίλιες δυό στερήσεις, αλλά κανείς που δεν το είχε τάμα. Εννοείται πως οι γόνοι των εύπορων οικογενειών σπουδάζουν απαξάπαντες και αρκετοί σε φημισμένα ιδρύματα του εξωτερικού - το επιτάσσει το περιβάλλον. Δεν είναι σπάνιο το ενσταντανέ του μπούλη να ποζάρει με την τήβεννο του Χάρβαρντ και το πτυχίο ρολό στα χέρια του να μην ξέρει πού να το βάλει...


Ο γελοίος είναι άλλου είδους ταραχή. Είναι βλάκας με έπαρση. Η μεγάλη ιδέα που έχει για τον εαυτό του τον χαντακώνει και γίνεται φαιδρός, γραφικός, καβαλημένος, δήθεν, ψώνιο,...........
Και όσο πιο υπερβολική είναι η φανταστική εικόνα που προβάλλει προς τους άλλους, τόσο περισσότερο διψάει για επιβεβαίωση και αναγνώριση. Βέβαια, ό,τι και να πεις για τον εαυτό σου, ο άλλος σε βλέπει. Κι επειδή ο κομπασμός και η αμετροέπεια εκτός από βλακεία είναι και απρέπεια, τον γελοίο και μαλάκα να τον πεις δεν είναι λάθος....


Μόνο ακίνητος γλυτώνεις απ'τα φίδια. Είναι γνωστό ότι τη φήμη και την επιτυχία ακολουθεί η συκοφαντία. Έτοιμοι είναι οι άλλοι, στημένη την έχουν να ρίξουν το δηλητήριο, να πάρουν το κεφάλι που ξεχώρισε, ν'αφήσουν αισχρά υπονοούμενα. Για το φθονερό ζωντόβολο η συκοφαντία είναι ακατανίκητη έξη - προσφέρει μια αυταπάτη μεγάλης ανακούφισης, καθώς του δίνει την ψευδαίσθηση ότι έτσι εξισώνεται με αυτόν που βρίζει: "ο φθόνος είναι συντετριμμένος θαυμασμός" (Κίρκεγκορ). Κατά κανόνα οι βλάκες και οι ελλειμματικοί λυσσάνε και βγάζουν αφρούς, ιδίως γι αυτό που τραβάνε προσωπικό ζόρι, που τρώει τα δικά τους σωθικά: ο πολιτικός θάβει τον πολιτικό, ο συγγραφέας κακολογεί τον συγγραφέα, ο πρώην εραστής τον νυν και οι εξ επαγγέλματος παντογνώστες δημοσιογράφοι δεν αφήνουν κανέναν ακουσκουσούρευτο. Πίσω από κάθε δηλητηριώδη επίθεση και αισχρό υπονοούμενο κραυγάζει το πληγωμένο εγώ του ανεπαρκούς ηλίθιου: "Μπορώ να συγχωρήσω τα πάντα, εκτός από το να είσαι αυτό που είσαι. Εκτός από το να μην είμαι αυτό που είσαι εσύ" (Σέλερ)


Κύριε Χαριτόπουλε, τα σέβη μου....

Είμαστε γυναίκες...

Μου τράβηξε την προσοχή ο τίτλος. Γνώρισα την "εκδότρια" μέσω φατσοβιβλίου (facebook) κι αποφάσισα να ξεφυλλίσω - ηλεκτρονικά πάντα - ένα πρωτότυπο περιοδικό για γυναίκες...και ίσως όχι μόνο...χρήσιμο θα ήταν να το διαβάζουν κι οι άντρες για να μας μαθαίνουν καλύτερα!
Είμαστε γυναίκες....
Αυτό που ιδιαίτερα μου αρέσει στο περιοδικό, εκτός από την μεγάλη ποικιλία σε θέματα, είναι το γεγονός ότι στη μορφή είναι σαν κανονικό περιοδικό και όχι σαν τα ηλεκτρονικά περιοδικά - πόρταλς που έχουμε συνηθίσει να βλέπουμε στο ίντερνετ. Είναι ένα περιοδικό που μιλά για μόδα κι ομορφιά, με συνεντεύξεις, με ιατρικές συμβουλές, με αστρολογία κι ένα σωρό άλλα ενδιαφέροντα θέματα. Μετά τη γνωριμία μου με την Άννα, τη "μητέρα" του περιοδικού, μου ζητήθηκε η συνεργασία μου στη στήλη της ψυχολογίας και με μεγάλη μου χαρά είπα το ναι! Ήδη στο τεύχος Οκτωβρίου δημοσιεύεται ένα άρθρο μου για την εφηβική ηλικία. Διαβάστε το εδώ.
Να ευχηθώ λοιπόν καλή επιτυχία στο "είμαστε γυναίκες", να διαδοθεί παντού, ν'αποκτήσει φανατικούς αναγνώστες κι αναγνώστριες και προσωπικά υπόσχομαι ότι θα βοηθήσω όσο μπορώ την προσπάθειά τους! Μπράβο Άννα, έκανες τη διαφορά στα ηλεκτρονικά περιοδικά!

Γιατί μένω αφού υποφέρω;...

Πόσες φορές δεν έχουμε ακούσει φίλο ή φίλη να μας εκμυστηρεύεται τα "βάσανα" που περνάει στη σχέση ή στο γάμο του; Γκρίνια, κλάματα πολλές φορές, θυμός, αγανάκτηση και δηλώσεις του τύπου: "δεν αντέχω άλλο, μου έχει σπάσει τα νεύρα!", "μου έχει καταστρέψει τη ζωή", "με καταπιέζει, δε μ'αφήνει να αναπνεύσω", "είναι τρελός-ή από ζήλια, δεν υποφέρεται!" κλπ. Εμείς από την άλλη μεριά παρηγορούμε κι εύλογα ρωτάμε: "Γιατί δε φεύγεις αφού υποφέρεις;" Οι απαντήσεις που παίρνουμε από τα "θύματα" ποικίλουν από το πιο σύνηθες σε γάμους "μένω για τα παιδιά" ή "δεν έχω δικά μου λεφτά", μέχρι το "φοβάμαι πως θα με κυνηγήσει, θα με εκδικηθεί" ή "φοβάμαι να μείνω μόνος-η", για σχέσεις. Φυσικά όλα τα παραπάνω αποτελούν προφάσεις και η αλήθεια βρίσκεται αλλού.
Καθαρά και ξάστερα, ο λόγος για τον οποίον κάποιος άνθρωπος διατηρεί μια σχέση η οποία σαφώς φαίνεται πως είναι αρρωστημένη και του δημιουργεί πολλά προβληματα, είναι η ανασφάλεια. Όχι η οικονομική, σε καμία περιπτωση, παρά μόνο η συναισθηματική ανασφάλεια. Για κάποιον λόγο που προφανώς κι ο ίδιος δε γνωρίζει, ούτε καταλαβαίνει, αυτόν τον άνθρωπο που χαρακτηρίζει ως βασανιστή του, τον θέλει στη ζωή του. Δε μπορεί να ζήσει χωρίς αυτόν, δε μπορεί να ισορροπήσει έξω από αυτή τη σχέση κι αυτή είναι η μοναδική αλήθεια, όσο παράλογη κι αν ακούγεται. Αφορά τόσο γυναίκες που κακοποιούνται, όσο και άντρες που δέχονται παθολογική ζήλια και γκρίνια από τις συντρόφους τους κι ένα σωρό άλλες περιπτώσεις.
Όταν κάνουμε μια επιλογή συντρόφου που στο πέρασμα του χρόνου αποδεικνύεται λανθασμένη, δεν αρκεί να πούμε εκ των υστέρων ότι κάναμε λάθος. Πρέπει να βρούμε γιατί το κάναμε το λάθος αυτό. Κι αν δεν έχουμε αυτογνωσία και δεν ψάξουμε καλά μέσα μας, είναι σχεδόν βέβαιο ότι το ίδιο λάθος θα το επαναλάβουμε στην πορεία της ζωής μας με κάποιον άλλον εξίσου λάθος σύντροφο. Οι ψυχολόγοι και ψυχαναλυτές υποστηρίζουν πως το δικό μας άρρωστο κομμάτι έλκεται από το άρρωστο κομμάτι αυτού που επιλέγουμε για ερωτικό σύντροφο. Δεν είναι απλώς ότι ο έρωτας μας τυφλώνει και δε βλέπουμε καθαρά τα ελαττώματα του άλλου. Ίσα ίσα, διατείνονται οι ειδικοί, πως αυτά τα ελαττώματα είναι που μας γοητεύουν!
Για παράδειγμα, ένας άντρας από την αρχή διαπιστώνει ότι η γυναίκα που έχει σχετιστεί είναι πολύ ζηλιάρα και κτητική, επιλέγει όμως να προχωρήσει μαζί της και να την παντρευτεί. Με τα χρόνια αυτή η κτητικότητα της συντρόφου τον καταπιέζει και εκείνος διαμαρτύρεται, ποτέ όμως δε θα φύγει από τη σχέση γι αυτό το λόγο. Μπορεί να προφασιστεί αυτό, δε θα είναι όμως η πραγματική αιτία, αν τελικά όντως χωρίσουν. Ακριβώς γιατί η κτητική της συμπεριφορά ήταν που τον γοήτευσε αρχικά και τον έκανε να την ερωτευτεί, καλύπτοντας κάποια δική του συναισθηματική ανεπάρκεια και ανασφάλεια.
Δείτε περιπτώσεις γυναικών που κακοποιούνται συστηματικά από τους συζύγους τους. Μπορεί κανείς να πιστέψει ότι μια τέτοια γυναίκα αγαπάει τον βασανιστή της και τον έχει ανάγκη; Μπορεί κανείς να πιστέψει πως αυτή η γυναίκα μέσα της πιστεύει πως θα είναι ακόμα χειρότερα χωρίς αυτόν; Κι όμως...
Δεν είναι εύκολο να διεισδύσουμε στα άδυτα της ψυχής του ανθρώπου και να εξηγήσουμε παγιωμένες συμπεριφορές και αντιδράσεις, που έχουν τις ρίζες τους πολύ βαθιά, συνήθως στην παιδική μας ηλικία. Είναι δεδομένο όμως ότι ο τρόπος που έχει μεγαλώσει ο καθένας, τα πρότυπα και οι επιρροές που έχει δεχτεί από τους γονείς του και το γενικότερο οικογενειακό του περιβάλλον, καθορίζουν σε πολύ μεγάλο ποσοστό τις μετέπειτα σχέσεις της ενήλικης ζωής του. Δύο παράγοντες παίζουν σημαντικό ρόλο εδώ: η δύναμη της συνήθειας από τη μια μεριά κι από την άλλη η χαμηλή αυτοεκτίμηση των ανθρώπων, που τους κρατά δέσμιους σε σχέσεις που ουσιαστικά τους αρρωσταίνουν.
Απλοποιημένα θα λέγαμε ότι ο λόγος που μένει κάποιος σε μια σχέση ενώ υποφέρει, είναι επειδή κατά βάθος νιώθει πως θα υποφέρει περισσότερο χωρίς αυτή τη σχέση. Όσο κι αν διαμαρτυρόμαστε για την κακή συμπεριφορά του συντρόφου μας απέναντί μας, υποσυνείδητα πιστεύουμε πως ακριβώς αυτή τη συμπεριφορά αξίζουμε και τίποτα καλύτερο. Ο άνθρωπος που πιστεύει ότι αξίζει καλύτερη συμπεριφορά, τη διεκδικεί και τελικά την κερδίζει, όσο κι αν οι συνθήκες είναι αντίξοες. Ούτε τα παιδιά σ'ένα γάμο, ούτε η οικονομική ανεπάρκεια, ούτε η κοινωνική κατακραυγή είναι οι πραγματικές αιτίες για τις οποίες δεν τερματίζουμε μια σχέση που δεν μας κάνει ευτυχισμένους. Είναι η παγιωμένη συνήθεια που μας δημιουργεί μια ισορροπία, έστω και διαταραγμένη και η συναισθηματική ανασφάλεια που μας κρατά δέσμιους σε αυτήν.
Τι κάνουμε λοιπόν αν βρεθούμε σε μια τέτοια θέση; Όταν βλέπουμε ότι υπάρχουν άλυτα προβλήματα, τα συναισθήματα έχουν ξεφτίσει και κυρίως όταν η συμπεριφορά του συντρόφου μας προσβάλει την αξιοπρέπειά μας; Όταν πλέον η σχέση αυτή δεν έχει τίποτα να μας προσφέρει και μας κάνει δυστυχείς;
Δύο δρόμοι υπάρχουν και θα πρέπει να είμαστε αυστηροί με τον εαυτό μας:
Ή παραμένουμε στη σχέση, για τους λόγους που εμείς ξέρουμε και υποστηρίζουμε την επιλογή μας, παραδεχόμενοι την αδυναμία μας ή την τερματίζουμε και φεύγουμε. Σε κάθε περίπτωση όμως θα πρέπει να το κάνουμε συνειδητά. Κι αν έχουμε αποφασίσει να μείνουμε, ή για να το πούμε αλλιώς, αν δεν έχουμε αποφασίσει να φύγουμε, δε γυρνάμε από δω κι από κει να κλαιγόμαστε για τα βάσανά μας. Είναι τραγικό να κατηγορούμε τον σύντροφό μας, να κάνουμε παράπονα σε όλο το περιβάλον μας και να παρουσιάζουμε τον εαυτό μας σα θύμα, όταν στην ουσία εμείς οι ίδιοι είμαστε οι θύτες του εαυτού μας. Αυτόν τον άνθρωπο επιλέξαμε κι αν έχει αποδειχτεί πως κάναμε λάθος, το μόνο που χρειάζεται να κάνουμε είναι να ανασυγκροτηθούμε, να πιστέψουμε στον εαυτό μας και στην αξία μας και να γυρίσουμε σελίδα στη ζωή μας. Όσο δεν το κάνουμε, δεν έχουμε κανένα δικαίωμα να γκρινιάζουμε για την ίδια την επιλογή μας. Όσο περισσότερο κατηγορούμε τον άλλον άνθρωπο για την κακή του συμπεριφορά απέναντί μας, τόσο περισσότερο θίγουμε και προσβάλουμε τον εαυτό μας, που ανεχόμαστε αυτή την συμπεριφορά.
Η απάντηση λοιπόν στο ερώτημα, που συνήθως κάνουμε στον καθρέφτη μας, "γιατί μένω ενώ υποφέρω;", είναι μόνο μία: "γιατί δε θέλω να φύγω". Κι όταν με ειλικρίνεια δώσουμε εμείς οι ίδιοι την απάντηση στον εαυτό μας, ας ψάξουμε να βρούμε το γιατί δε θέλουμε να φύγουμε κι ας πιστέψουμε ότι όταν το θελήσουμε πραγματικά, τότε θα το καταφέρουμε. Μέχρι τότε όμως, από το να αναλωνόμαστε σε γκρίνιες και θυμούς μάταιους, ας κάνουμε την ενδοσκόπησή μας, προκειμένου ν'ανακαλύψουμε τις πραγματικές μας ανάγκες και επιθυμίες και να βρούμε τον δρόμο για την ευτυχία. Είναι δική μας η ζωή και μόνο εμείς απολύτως υπεύθυνοι για το πώς επιλέγουμε να την ζήσουμε. Κι αφού έχουμε κάνει την επιλογή μας, υπεύθυνα και ώριμα, οφείλουμε να την υπερασπιστούμε.

Σημείωση: το παραπάνω κείμενο φέρει την υπογραφή μου, όπως όλα τα άρθρα στην κατηγορία "μας απασχολεί". Αν πρόκειται για αναδημοσίευση, γνωστοποιώ πάντα το όνομα του συγγραφέα.

Μα είναι τα μάτια σου...

Δεν είναι τα λόγια σου που τα θυμάμαι

ούτε τα χείλη σου που με πονάνε

Δεν είναι η σκέψη σου που με ζαλίζει

ούτε η έννοια σου που με τσακίζει

Δεν είναι το σώμα σου που νοσταλγώ

ούτε το χάδι σου που αναζητώ

Μα είναι τα μάτια σου, αυτά μονάχα

που απέναντί μου ήθελα να'χα...

30 χρόνια εκδόσεις Ψυχογιός!

Με τη Λένα Μαντά, πλάι στα βιβλία μας...

Με τη Σοφία Βόικου (το κόκκινο σημάδι)

Σύσσωμο το team των εκδόσεων

Με την Αναστασία Καλλιοντζή

Η κόρη μου με τη Χρύσα Δημουλίδου και τον Στράτο Τζώρτζογλου (ποιός στη χάρη της!)

Θα'χει να λέει στις συμμαθήτριές της...

Αμέσως ταιριάξαμε με τη Χρύσα Δημουλίδου!

Με την Ελένη Τσαμαδού και τη Σοφία Βόικου

Με τη Νοέλ Μπάξερ

Ήταν μια αξέχαστη βραδιά, μια θαυμάσια εκδήλωση, γεμάτη ζεστασιά, ειλικρινή χαμόγελα και συγκίνηση. Ο Θάνος και η Νίνα Ψυχογιού απέδειξαν αυτή τη βραδιά της 30ης Σεπτεμβρίου πως όλα τα όνειρα γίνονται πραγματικότητα αν έχεις στόχο, ήθος, ακεραιότητα και αγάπη. Αγάπη γι αυτό που κάνεις, αλλά και αγάπη του ενός προς τον άλλον. Η οικογένεια Ψυχογιού, μια θαυμάσια οικογένεια που δημιούργησε από το μηδέν μια εξαιρετικά πετυχημένη επιχείρηση κι όχι απλά τη δημιούργησε, αλλά την διατηρεί και τη στηρίζει, με τη βοήθεια και των τριών παιδιών τους πλέον, του Χάρη, του Νίκου και της Πένης.
Η εκδήλωση έλαβε χώρο στις ιδιόκτητες εγκαταστάσεις των εκδόσεων, στη Μεταμόρφωση. Παρόν και ο Δήμαρχος που δεν παρέλειψε να ευχαριστήσει τον κύριο Ψυχογιό για τη συμβολή του στην πνευματική ανέλιξη του δήμου, μέσω των προσφορών του σε βιβλία. Παρακολουθήσαμε ένα ιδιαίτερα συγκινητικό βίντεο, όπου μίλησαν όλοι οι συνεργάτες του εκδοτικού οίκου - μίλησαν όλοι για τον Θάνο Ψυχογιό κι ο Θάνος Ψυχογιός για όλους. Πολλές φορές εξάλλου ο ίδιος επανέλαβε πως η επιτυχία δεν οφείλεται αποκλειστικά στον ίδιο, αλλά στην ομάδα του, στους καλούς συνεργάτες που έχει δίπλα του.
Στη συνέχεια απονεμήθηκαν τιμητικές πλακέτες σε διάφορους σημαντικούς ανθρώπους που συνέβαλαν στην επιτυχία του εκδοτικού οίκου, καθώς και σε τρεις μοναδικούς συγγραφείς: στον Γιώργο Πολυράκη, τον Κώστα Καρακάση και τη Λένα Μαντά.

Ο Κώστας Καρακάσης, που βραβεύτηκε για το lοng seller "Αθηνά, ευτυχώς που δε γεννήθηκα όμορφη", μιλά στο βίντεο για τη συνεργασία του με τις εκδόσεις Ψυχογιός

Το πρώτο μέρος της εκδήλωσης έκλεισε η κυρία Νίνα Ψυχογιού, ακούραστη σύντροφος του Θάνου Ψυχογιού, τόσο στη ζωή όσο και στη δουλειά. Κάλεσε κοντά της όλους τους συνεργάτες τους και όλοι μαζί έσβησαν τα κεράκια της τούρτας των 30 τους χρόνων. Χρόνια που, όπως μας είπε με συγκίνηση, είχαν πολλές χαρές αλλά και δυσκολίες, αγωνίες, εμπόδια. Τα κατάφεραν γιατί, όπως είπε, "κοιτούσαμε πάντα πιο ψηλά από τα εμπόδια που παρουσιάζονταν"...


Το δεύτερο μέρος της εκδήλωσης, περιλάμβανε πλούσιο μπουφέ και συνάντηση με πολλούς αγαπημένους ανθρώπους! Με ένα ποτήρι ή ένα μεζέ στο χέρι , τριγυρίζαμε μέσα στον κόσμο (που ήταν πάρα πολύς!) και συζητούσαμε μεταξύ μας. Στις φωτογραφίες θα δείτε τις πολύ αγαπημένες μου Νοέλ Μπάξερ, Ελένη Τσαμαδού, Σοφία Βόικου, Αναστασία Καλλιοντζή, Λένα Μαντά και - τι ευχάριστη έκπληξη - Χρυσηίδα Δημουλίδου! Επιτέλους, είχα την ευκαιρία να τη γνωρίσω από κοντά κι ειλικρινά εντυπωσιάστηκα! Είναι χειμαρρώδης, αυθόρμητη, χαμογελαστή, απλή, μια σκέτη γλύκα! Κοντά μας και ο Στράτος Τζώρτζογλου, που είχα τη χαρά να μου κάνει πέρυσι την παρουσίαση του παιδιού της αγάπης κι ελπίζω να συνεργαστούμε ξανά σε κάποια επόμενη παρουσίαση.
Νομίζω ότι δε χρειάζεται να γράψω άλλα λόγια για τη βραδιά που ήταν μοναδική και θα μου μείνει αξέχαστη. Μόνο να ευχηθώ στο ζεύγος Ψυχογιού να μείνουν για πάντα έτσι όπως είναι: αγαπημένοι, επιτυχημένοι και πάνω απ'όλα: άνθρωποι απλοί, ζεστοί κι αληθινοί, γεμάτοι θετική ενέργεια που φωτίζει όλους όσοι βρίσκονται γύρω τους.... Χρόνια Πολλά!

www.psichogios.gr