Τώρα μονάχα ξέρω...

Τώρα μονάχα ξέρω τι μου έλειπε,

τώρα μονάχα ξέρω τι ζητούσα,

όταν στον άδειο μπρος μου τον ορίζοντα

στυλώνοντας τα μάτια, καρτερούσα.

Τώρα μονάχα ξέρω γιατί έλιωνε

σα μια λαμπάδα μάταιη η ψυχή μου,

κι όλη η ζωή μου ανούσια μου φαινότανε

και σάμπως να μην ήτανε δική μου.

Τώρα, που όλα γύρω μου και μέσα μου,

φως ιλαρό τα έχει ευαγγελίσει,

που ανέλπιστα, ως νερό σ'ένα ξερότοπο,

έχει η χαρά στη ζήση μου αναβρύσει

που μες τον χειμωνιάτικο τον κάμπο μου

σα μυγδαλιά λουλούδιασε η καρδιά μου

κι ορμή, κι από της νιότης δυνατότερη,

τα διπλωμένα ετάνυσε φτερά μου

που σα σημαία νίκης ανονείρευτης

υψώθηκε η ψυχή μου κι ανεμίζει,

κι ο στοχασμός μου σαν τ'αναβρυτήριο

τραγούδια προς το φως εξακοντίζει.

Τώρα, που ζω σα μέσα σ'όνειρο,

που'ναι ανθισμένη πάντοτε η ματιά μου,

που ο έρωτας με σκλάβωσε και χαίρομαι,

σα να'τανε μια νίκη, τη σκλαβιά μου,

τώρα μονάχα ξέρω πως αν άφηνα

τα χρόνια να περνάνε και δε ζούσα,

ήταν γιατί η αγάπη σου μου έλειπε,

ήταν γιατί εσένα καρτερούσα....

Αγία Νάπα, Πρωταράς, Παραλίμνι - Κύπρος: για ονειρεμένες διακοπές!

Να'μαι λοιπόν πίσω στην Αθήνα, στη δουλειά και στο σπίτι μου! Από όλα όσα ανέφερα, μόνο η κόρη μου μού έλειψε και η μπλογκοπαρέα μου φυσικά! Τα όσα έζησα στην Κύπρο ήταν πραγματικά μια όαση μέσα στη ζέστη του Ιουλίου, όχι από θερμοκρασία, αλλά σίγουρα από καλοπέραση! Σας ευχαριστώ όλους όσους επικοινωνήσατε μαζί μου αυτές τις μέρες της απουσίας μου, περάσατε από το έρημο μπλογκόσπιτό μου και το δροσίσατε με την γλυκιά αύρα σας. Ένα μεγάλο από καρδιάς ευχαριστώ και στις φίλες μου στα Άσπρα Κοχύλια, για την σπέσιαλ ανάρτηση για τα γενέθλιά μου! Να είστε όλοι καλά και να καλοπερνάτε!

Επειδή λένε ότι "μια φωτογραφία, χίλιες λέξεις", αντί να σας κουράσω με διηγήσεις, θα σας δείξω την ομορφιά αυτού του τόπου και θα σας προτείνω ανεπιφύλακτα να περάσετε τις επόμενες διακοπές σας εκεί! Αγία Νάπα, Πρωταράς και Παραλίμνι είναι για μένα ένας επίγειος παράδεισος! Εκτός από τη φυσική ομορφιά, τα πεντακάθαρα νερά και τα υπέροχα μαγαζιά, εντυπωσιάστηκα από την οργάνωση, την καθαριότητα και την ευγένεια των ανθρώπων εκεί. Βλέποντας κι εγώ η ίδια τώρα τις φωτογραφίες, συνειδητοποιώ ότι ούτε στο ελάχιστο δεν αντιπροσωπεύουν την πραγματικότητα - πάρτε όμως μια γεύση...

Μοναδική εμπειρία, η βόλτα με το yellow submarine, το σκάφος που βλέπετε εδώ και το οποίο στο κάτω μέρος του είναι ακριβώς σαν υποβρύχιο! Τα παραθυράκια σου επιτρέπουν να βλέπεις τον βυθό σε όλη τη διάρκεια της διαδρομής κι εκεί που ρίχνει άγκυρα κατεβαίνει ένας δύτης και ταϊζει τα ψάρια μπροστά στα μάτια σου! Τα δε ψάρια έχουν τόσο συνηθίσει τη διαδικασία αυτή, που αργότερα που βουτήξαμε κι εμείς με μάσκες, ερχόντουσαν κι έτρωγαν κι από τα δικά μας χέρια!

Κι όσο για τη νυχτερινή ζωή σε Αγία Νάπα και Πρωταρά... απίστευτη! Για όλα τα γούστα και όλες τις ηλικίες! Τα μαγαζιά το ένα δίπλα στο άλλο, βρίσκεις από εγγλέζικου τύπου παμπ, με ζωντανή μουσική, καραόκε, μπυραρίες, κλαμπ, ελληνάδικα, μέχρι και εστιατόρια με κουζίνες απ'όλο τον κόσμο! Άλλα ακριβά, άλλα πολύ φθηνά, όλα υπέροχα!

Ναι, πραγματικά πέρασα απίθανα και δεν βλέπω την ώρα να ξαναβρεθώ εκεί. Αυτό το καλοκαίρι θα μου μείνει σίγουρα αξέχαστο....

27ος Πανελλήνιος Λογοτεχνικός Διαγωνισμός

Αγαπημένοι μου φίλοι, επειδή ξέρω πως πολλοί από σας γράφετε - και γράφετε καλά, σας παραθέτω την επιστολή της προκήρυξης του 27ου Πανελλήνιου λογοτεχνικού διαγωνισμού, για όσους θέλουν να το τολμήσουν! Αύριο φεύγω για Κύπρο και θα επιστρέψω στις 21/7. Μέχρι τότε εύχομαι να είστε όλοι καλά, να περνάτε καλά κι όσο για τον διαγωνισμό.... καλή επιτυχία στους συμμετέχοντες! Σας φιλώ όλους με αγάπη - μη με ξεχάσετε!




ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΑ ΕΝΩΣΗ ΛΟΓΟΤΕΧΝΩΝ
Γερανίου 41 -Ομόνοια , Τ.Κ. 10431 Αθήνα
Τηλ. : 210 3302550
Αθήνα 30 Ιουνίου 2008


ΠΡΟΚΗΡΥΞΗ 27ου ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΟΥ ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΚΟΥ ΔΙΑΓΩΝΙΣΜΟΥ ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΑΣ ΕΝΩΣΗΣ ΛΟΓΟΤΕΧΝΩΝ (Π.Ε.Λ.)

Η Πανελλήνια Ένωση Λογοτεχνών (Π.Ε.Λ.) προκηρύσσει τον27ο Πανελλήνιο Λογοτεχνικό Διαγωνισμό για το 2008. Ο διαγωνισμός περιλαμβάνει τα κάτωθι είδη του έντεχνου λόγου : Ποίηση, Διήγημα, Μυθιστόρημα, Νουβέλα, Θεατρικό Έργο, Δοκίμιο, Παραμύθι.
Δικαίωμα συμμετοχής έχουν και οι εκτός Ελλάδος διαμένοντες Έλληνες, ανεξάρτητα από την ηλικία τους, εξαιρουμένων των βραβευθέντων τα τελευταία πέντε χρόνια με Α΄ βραβείο για την κατηγορία που βραβεύτηκαν.
Οι διαγωνιζόμενοι μπορούν να λάβουν μέρος σε ένα ή και περισσότερα είδη, αλλά με ένα μόνο έργο τους για το κάθε είδος και οπωσδήποτε αδημοσίευτο. Το ποίημα να μην υπερβαίνει τους 30 στίχους και το διήγημα τις 5σελίδες. Το έργο τους να σταλεί σε τρία δακτυλογραφημένα αντίτυπα με ψευδώνυμο επάνω δεξιά.Οι διαγωνιζόμενοι να εσωκλείσουν στο μεγάλο φάκελο, ένα μικρότερο κλειστό φάκελο με γραμμένο απ’ έξω το ψευδώνυμο τους και μέσα να υπάρχουν τα εξής προσωπικά στοιχεία τους: Ονοματεπώνυμο, διεύθυνση κατοικίας, ταχυδρομικό κώδικα, τηλέφωνο, τον τίτλο του έργου και το ψευδώνυμο.
Οι συμμετοχές πρέπει να σταλούν ταχυδρομικά, με απλή επιστολή και όχι συστημένη, στα γραφεία της Πανελλήνιας Ένωσης Λογοτεχνών, Γερανίου 41, 2ος όροφος, Τ.Κ. 10431 - Αθήνα, με την ένδειξη «για το Διαγωνισμό Ποίησης» ή «για το Διαγωνισμό Διηγήματος» κ.τ.λ. Στη θέση του αποστολέα να σημειωθεί μόνο το ψευδώνυμο. Τελευταία ημερομηνία αποστολής των έργων ορίζεται η15 Οκτωβρίου 2008 (ημερομηνία ταχυδρομικής σφραγίδας).
Οι διακριθέντες θα ειδοποιηθούν έγκαιρα για την τελετή βράβευσης, που θα γίνει το πρώτο δεκαπενθήμερο του Δεκεμβρίου 2008. Τα αποσταλμένα έργα δεν επιστρέφονται και μετά από ορισμένο χρόνο καταστρέφονται. Πληροφορίες για το διαγωνισμό στα τηλέφωνα 210 8234281 , 210 5987287 και 210 9825324.

Ο Πρόεδρος
Παναγιώτης Kυρούσης

Ο Γενικός Γραμματέας
Γεώργιος Μαρινάκης

Ο Χορός των Μυστικών / Ε. Τσαμαδού

Την κυρία Ελένη Τσαμαδού την γνώρισα καιρό πριν διαβάσω το βιβλίο της. Σαν άνθρωπο την αγάπησα πολύ, την ένιωσα πολύ κοντά μου, με την απλότητα και τη γενναιοδωρία των συναισθημάτων της. Είχα ακούσει βεβαίως τα καλύτερα λόγια για το καταπληκτικό έργο της, τα δυο προηγούμενα βιβλία της, Η ΕΤΑΙΡΑ ΤΟΥ ΜΕΓΑΛΟΥ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥ και ΟΙ ΘΕΟΙ ΠΕΘΑΝΑΝ ΣΤΗ ΡΩΜΗ αλλά δεν είχα την τύχη να τα έχω διαβάσει.

Έτσι, ξεκίνησα να την γνωρίσω ως συγγραφέα μέσα από τον Χορό των Μυστικών, το καινούργιο έργο της, το οποίο κυκλοφόρησε σχεδόν ταυτόχρονα με το δικό μου.

Τώρα πια, ζηλεύω όλους εκείνους που δεν το έχουν διαβάσει ακόμα... (δανείζομαι την δική σου έκφραση Κλημεντίνη!) Είναι από τις λίγες, ίσως κι η μόνη, φορές που είπα πως θέλω να το ξαναδιαβάσω όλο απ'την αρχή - μόλις το είχα ολοκληρώσει!

Πρόκειται για ένα εξαιρετικό βιβλίο, ένα αριστούργημα. Καθαρό δείγμα λογοτεχνίας, σπάνιο για τις μέρες μας. Η ίδια η συγγραφέας αναφέρει στον πρόλογό της πως δεν πρόκειται για ιστορικό μυθιστόρημα, αλλά δε θα συμφωνήσω. Έμαθα τόσα πολλά για την ιστορία της χώρας μας μέσα από αυτό το βιβλίο, όσα δεν είχα μάθει στα θρανία του σχολείου!

Πραγματικά νιώθει κανείς "φτωχός" να κάνει κριτική στο βιβλίο αυτό της Ελένης Τσαμαδού. Μόνο ως αναγνώστρια μπορώ να καταθέσω τη συγκίνηση και το δέος που μου προκάλεσε η ανάγνωσή του. Ένα έργο αληθινό έπος, πλούσιο σε ιστορικά στοιχεία, δεμένα με εξαιρετικό τρόπο μεταξύ τους και με τον μύθο ταυτόχρονα. Άριστη η πλοκή, άριστος κι ο τρόπος γραφής.

Διαβάζοντας κάθε σελίδα του, νιώθεις τον θαυμασμό για την δημιουργό του. Καταφέρνει να μεταφέρει τον αναγνώστη της στην εποχή που περιγράφει, να τον κάνει να νιώσει πως ζει εκεί, μαζί με τους ήρωές της. Πλούσιο σε λαογραφικά στοιχεία, εντυπωσιακό στη χρήση της γλώσσας, όπως αυτή εξελίσεται στην πορεία των χρόνων που ξετυλίγονται.

Το βιβλίο καλύπτει μια χρονική περίοδο από το 1880 ως το 2004 και πρωταγωνιστούν σε αυτό τέσσερις γενιές γυναικών. Η καθεμιά με την προσωπικότητά της, αφήνει το στίγμα της μέσα στην ψυχή μας. Η Ανέζω, η Σοφούλα η Τζούλη και τέλος η Αναστασία, που φτάνει ως την σύγχρονη εποχή να δώσει τις απαντήσεις και την κάθαρση που λαχταρούμε, έχοντας ζήσει κι εμείς μαζί με αυτές όλο το δράμα της ζωής τους.

Τα σκηνικά είναι πολλά κι αυτό δίνει στο βιβλίο ένα εξαιρετικό ενδιαφέρον. Μεγάλο μέρος του έργου είναι αφιερωμένο στους μετανάστες της Αμερικής, όπου η συγγραφέας μας μεταφέρει την αγωνία, τα όνειρα και τον τρόπο που έστησαν οι Έλληνες την ζωή τους εκεί, μέσα από την ιστορία του Γιώργη και της Σοφούλας. Οι περιγραφές του κάθε τόπου είναι εκπληκτικές, νιώθεις πραγματικά πως πέρασες από κει εσύ ο ίδιος!

Σκεφτείτε πόσο δύσκολο είναι να περιγράψεις με τέτοια ακρίβεια και ρεαλιστικότητα την κάθε εποχή, από το 1880 και κάθε δεκαετία από κει και πέρα μέχρι τον πόλεμο του 40, αλλά και μεταπολεμικά. Τα ρούχα τους, τις συνήθειες του κάθε τόπου, τον τρόπο που μιλούσαν οι άνθρωποι, τα ήθη και τα έθιμά τους - διαφορετικά στην Ελλάδα και διαφορετικά στην Αμερική. Είναι πραγματικός άθλος κι η Ελένη Τσαμαδού τον εκπλήρωσε με απόλυτη επιτυχία.

Όμως πέρα από τη λογοτεχνική γλώσσα και τον πλούτο των ιστορικών και λαογραφικών στοιχείων, που σίγουρα εντυπωσιάζουν, η πλοκή της ιστορίας είναι εξίσου συγκλονιστική. Η περιγραφή των χαρακτήρων είναι άριστη κι η εμβάθυνση στην ψυχοσύνθεσή τους εντυπωσιακή. Έχοντας διαβάσει το βιβλίο, νιώθω ότι τους γνώρισα αυτούς τους ανθρώπους, τους συνάντησα, τους αγάπησα ή και τους μίσησα (όπως την Πιπίτσα για παράδειγμα).

Το τέλος της ιστορίας είναι συγκλονιστικό. Δάκρυσα από συγκίνηση, ένιωσα ν'ανατριχιάζω ως τα βάθη της καρδιά μου.

Δε θέλω να πω περισσότερα λόγια. Ο Χορός των Μυστικών είναι από τα βιβλία που κλείνοντάς το, το κράτησα πάνω μου με τα μάτια κλειστά και ξαναέζησα όλη την ιστορία με το μυαλό μου. Μια ιστορία που εδώ και δέκα μέρες είναι αδύνατον να πάψω να σκέφτομαι...

Το να πω "συγχαρητήρια" στην κυρία Τσαμαδού, είναι πολύ λίγο. Θα πω μόνο πως υποκλίνομαι στο συγγραφικό της ταλέντο, το οποίο αποτελεί πρότυπο για μας τους νεότερους.

Σίγουρα μέσα στο καλοκαίρι θα διαβάσω και τα προηγούμενα βιβλία της, είμαι πλέον φανατική αναγνώστριά της!

Ο Χορός των Μυστικών αποτελεί σαφώς την αναγνωστική πρότασή μου για το καλοκαίρι. Μην το χάσετε αυτό το βιβλίο! Θα σας συναρπάσει!

http://www.psichogios.gr/book.asp?cid=22532

http://tsamadou.psichogios.gr

Ένα μάθημα ζωής...

Αγαπημένοι μου φίλοι, επέλεξα να σας ευχηθώ καλό σαββατοκύριακο, δημοσιεύοντας μια πραγματικά όμορφη και διδακτική ιστορία που μου έστειλε ένας φίλος μέσω e-mail. Να είστε όλοι καλά και να περνάτε όμορφα, ό,τι κι αν κάνετε...

Ένας ιδιοκτήτης pet-shop στην Αυστρία, είχε αναρτήσει μια πινακίδα έξω από τη κατάστημα του, που έγραφε: ΔΙΑΤΙΘΕΝΤΑΙ ΚΟΥΤΑΒΙΑ.

Ένα μικρό αγόρι είδε την πινακίδα και μπήκε στο κατάστημα ρωτώντας: 'Πόσα χρήματα θέλετε για να μου δώσετε ένα κουτάβι';

Ο ιδιοκτήτης απάντησε πως κόστιζαν από 30 έως 50 δολάρια.

Ο μικρός, βγάζοντας ελάχιστα χρήματα από την τσέπη του είπε: 'Δυστυχώς έχω μόνο 2 δολάρια, μπορώ τουλάχιστον να χαζέψω λίγο τα κουτάβια ';

Ο ιδιοκτήτης χαμογέλασε και σφύριξε δυνατά. Μια σκυλίτσα μπήκε στο δωμάτιο, ακολουθούμενη από 5 κουταβάκια. Το ένα από αυτά κούτσαινε, με αποτέλεσμα να μείνει λίγο πιο πίσω από τα άλλα κουταβάκια.

Τότε ο μικρός ρώτησε: 'Τι έχει αυτό το κουτάβι και κουτσαίνει';

Ο ιδιοκτήτης του εξήγησε πως το κουταβάκι είχε γεννηθεί με πρόβλημα στο γοφό και πως θα έμενε έτσι σε όλη του τη ζωή.

Ο μικρός ενθουσιασμένος είπε στον μαγαζάτορα: 'αυτό θέλω να αγοράσω'.

Ο άντρας γέλασε και του είπε: 'Όχι, δεν νομίζω να θέλεις ένα τέτοιο κουτσό κουτάβι. Αλλά αν επιμένεις μπορώ να σου το χαρίσω'...

Ο μικρός όμως ήταν περήφανος και του είπε ότι θα προτιμούσε να αγοράσει το κουτάβι έστω και με ευκολίες και θα έκανε τα αδύνατα δυνατά να ξεπληρώσει το χρέος του στον ιδιοκτήτη του pet shop, δίνοντας ένα ποσό κάθε μήνα.

Ο άντρας γέλασε ξανά και είπε: ' το κουτάβι αυτό είναι άχρηστο, πραγματικά δεν σου χρειάζεται, ποτέ δεν θα μπορέσει να τρέξει και να παίξει μαζί σου όπως τα άλλα σκυλιά...'.

Τότε ο μικρός σήκωσε το μπατζάκι από το παντελόνι του και άφησε να ξεπροβάλλει το αριστερό του πόδι, το οποίο υποστηριζόταν από ένα μεταλλικό σίδερο.

'Όπως βλέπετε, ούτε και εγώ θα μπορέσω να τρέξω και να παίξω μαζί του...επομένως το κουτάβι θα έχει κάποιον που το καταλαβαίνει...'.

Ο άντρας τότε δάγκωσε τα χείλη του μην ξέροντας τι να πει. Δακρυσμένος, προσπάθησε να χαμογελάσει και είπε:

'εύχομαι... όλα τα κουτάβια να βρουν κάποτε ένα ιδιοκτήτη σαν κι εσένα'...