Όταν ο φίλος μας χρειάζεται...

Πόσες φορές δεν έχουμε βρεθεί στη θέση να πρέπει να στηρίξουμε έναν φίλο ή μια φίλη που μας έχει ανάγκη;

Επειδή περνά μια μεγάλη απογοήτευση, μια στεναχώρια, που πιθανόν να προέρχεται από επαγγελματική αποτυχία ή συναισθηματική "κακοτοπιά", ή ακόμα εξ αιτίας ενός πρόσφατου πένθους του;

Σίγουρα πολλές φορές τις περισσότερες όμως δεν ξέρουμε πώς πρέπει να φερθούμε, ποιά είναι τα κατάλληλα λόγια να πούμε.

Ας δούμε λοιπόν πώς μπορούμε να ξεπεράσουμε αυτή την αμηχανία, που είναι απόλυτα φυσιολογική, και να βοηθήσουμε ουσιαστικά τον άνθρωπο που μας έχει ανάγκη.
Καταρχήν θα πρέπει να καταλάβουμε ότι ο φίλος μας ή η φίλη μας, (δεν έχει σημασία το γένος), έχει περισσότερη ανάγκη να τον ακούσουμε, παρά να του μιλήσουμε.

Γι αυτό θα πρέπει να είμαστε πολύ καλοί ακροατές και να μη βιαζόμαστε να βγάλουμε συμπεράσματα και ν' αρχίσουμε να μοιράζουμε συμβουλές.

Η ψυχολογία του ατόμου που περνά μια δυσκολία, μια απογοήτευση, είναι ευάλωτη και δε θα πρέπει σε καμιά περίπτωση να τον επηρεάσουμε, με βάση τα προσωπικά μας κριτήρια. Αν για παράδειγμα ο φίλος έχει τσακωθεί με το έτερον του ήμισυ και καταφέρεται εναντίον του, επηρεασμένος από τα πληγωμένα συναισθήματά του, ας μην προβούμε εμείς σε χαρακτηρισμούς εναντίον αυτού του προσώπου, παίρνοντας εμφανώς το μέρος του φίλου μας. Καλύτερα να παραμείνουμε σιωπηλοί και να τον ακούσουμε, να τον αφήσουμε να "εκτονωθεί" και στη συνέχεια να του δείξουμε και την άλλη πλευρά του νομίσματος, προσπαθώντας να είμαστε όσο πιο αντικειμενικοί μπορούμε.

Το ίδιο αν πρόκειται και για επαγγελματικό πρόβλημα με το αφεντικό του ή με συναδέλφους. Σκεφτείτε ότι μπορεί μεθαύριο η σχέση αυτή ν' αποκατασταθεί και μετά να γίνετε εσείς ο "κακός" της ιστορίας.
Σε πιο σοβαρές περιπτώσεις, όπως μια εγκατάλειψη από σύζυγο ή απώλεια συγγενικού ή αγαπημένου του προσώπου, αυτό που χρειάζεται είναι απλά να είμαστε εκεί. Δεν υπάρχουν χρήσιμες συμβουλές σε αυτές τις περιπτώσεις ή κάτι που να πρέπει να πούμε για να νιώσει ο φίλος μας καλύτερα.

Χρειάζεται απλά να του δώσουμε να καταλάβει πως θα είμαστε δίπλα του όποια στιγμή μας χρειαστεί, για να τον ακούσουμε, να κλάψει στον ώμο μας και να μοιραστεί τον πόνο του. Το "μοίρασμα" είναι η λέξη κλειδί σε τέτοιες περιπτώσεις.

Ξεχάστε φράσεις του τύπου "μην κλαις, μην κάνεις έτσι, θα περάσει" κ.λ.π. Ο άνθρωπος είναι υγιές να εκτονώνει τον πόνο του ή την οργή του με το κλάμα ή όπως αλλιώς το νιώθει.

Αν δε θέλει να βγει έξω να "ξεχαστεί", μην τον πιέζετε.

Γενικά μην προσπαθείτε να τον οδηγήσετε σε αυτό που εσείς πιστεύετε σωστό. Απλά μείνετε δίπλα του κι αφήστε τον να σας οδηγήσει εκείνος σε αυτό που θα τον κάνει να νιώσει καλύτερα.

Ακριβώς όπως στους τυφλούς ανθρώπους δίνουμε το μπράτσο μας κι αφήνουμε εκείνοι να μας κρατήσουν, προκειμένου να τους οδηγήσουμε στο δρόμο τους, έτσι και με τους φίλους που έχουν κάποιο πρόβλημα, αφήνουμε να νιώσουν πως είμαστε εκεί για να μας "πιάσουν" οι ίδιοι αν κι εφόσον το θελήσουν.
Ειδικά σε περιπτώσεις πένθους ακούμε ανθρώπους να λένε "δε θέλω να του τηλεφωνήσω, μήπως τον ενοχλήσω".

Η αλήθεια είναι πως είναι δύσκολες καταστάσεις αυτές, όμως είναι και καταστάσεις που ο άλλος μας έχει περισσότερη ανάγκη από ποτέ. Μιλήστε μαζί του, μη διστάζετε και ζητήστε του να σας πει ο ίδιος πώς νιώθει και τι θέλει. Αν θέλει να μείνει μόνος, αφήστε τον.

Αν θέλει να σας μιλήσει, ακούστε τον. Αν θέλει να κλάψει, χαϊδέψτε τον, χωρίς να τον κάνετε να νιώθει άσχημα γι αυτό. Μη σας ανησυχεί ποτέ να βλέπετε τον φίλο σας να εκφράζει τον πόνο του, το αντίθετο να σας ανησυχεί.

Είναι γεγονός πως ο χρόνος είναι το καλύτερο φάρμακο και τελικά όλα περνάνε. Όμως τη στιγμή που ο άλλος πονάει και υποφέρει είναι αδύνατον να το συνειδητοποιήσει αυτό και αν του το πείτε, το μόνο που θα καταφέρετε είναι να νιώσει πως δεν τον καταλαβαίνετε και να απομακρυνθεί.

Ποτέ μην υποβιβάζετε το πρόβλημα του φίλου σας, πιστεύοντας πως έτσι θα τον κάνετε να νιώσει καλύτερα. Για εκείνον το πρόβλημά του είναι τεράστιο και ως τέτοιο πρέπει να το αντμετωπίζετε κι εσείς.

Αντί λοιπόν να του πείτε "μα είσαι χαζός, γι αυτό το πράγμα κάνεις έτσι;", πείτε του "καταλαβαίνω πως νιώθεις, θα πρέπει να περάσει καιρός για να δεις ότι δεν είναι τόσο σημαντικό όσο νομίζεις αυτή τη στιγμή, κάποτε θα το νιώσεις, αλλά τώρα καταλαβαίνω πόσο πολύ υποφέρεις γι αυτό".

Αντί να πείτε "μα καλά, γι αυτόν τον βλάκα κλαις; Καλύτερα που έφυγε, δε σου άξιζε, θα βρεις καλύτερον!", πείτε "καταλαβαίνω πως τον αγαπούσες και πληγώθηκες πολύ μακάρι να τα ξαναβρείτε, αν αυτό σε κάνει να νιώσεις καλύτερα, κάτσε όμως και σκέψου πραγματικά τι θα σε έκανε να νιώσεις καλύτερα μακροπρόθεσμα. Δώσε χρόνο στον εαυτό σου να ξεκαθαρίσεις τα συναισθήματά σου, χωρίς να βιάζεσαι".

Υπάρχουν πολλά πράγματα που μπορούμε να πούμε, διατηρώντας την ουδετερότητά μας και να κάνουμε τον φίλο ή τη φίλη μας να νιώσουν ότι και τους καταλαβαίνουμε και θα είμαστε δίπλα τους, προσφέροντας την στήριξή μας και όχι την κριτική μας. Ίσως απλά αρκεί να σκεφτούμε πώς ακριβώς θα θέλαμε εμείς να μας φερθούν αν είμασταν στη θέση τους...

Μια ευχάριστη έκπληξη! Ή μάλλον περισσότερες!

Είχα πει δε θα κάνω άλλη ανάρτηση για το Φεστιβάλ βιβλίου, για να μη σας τσακίσω και τα νεύρα και πείτε "εντάξει κυρία μου κι άλλοι πήγαν σε έκθεση βιβλίου, δεν κάναν έτσι!", αλλά... αυτό δε μπορώ να μην το γράψω! Ήταν μεγάλη κι απροσδόκητη η έκπληξη και το λιγότερο που μπορώ να κάνω για τη Δήμητρα είναι αυτή η ανάρτηση, που της την αφιερώνω...
Την Κυριακή που πέρασε λοιπόν, όπου συμμετείχα και πάλι στην έκθεση βιβλιου στο Ζάππειο κι ευτυχώς είχε καλό καιρό και πολύ κόσμο, ήρθε ένας νεαρός, ψηλός, μελαχροινός με κάπως μακριά μαλλιά, μου χαμογέλασε και με ρώτησε αν είμαι η Μαρία Τζιρίτα. Ναι, κορίτσια και πολύ όμορφος (όχι που δεν αναρωτιόσασταν!). Αφού του το επιβεβαίωσα, με πλατύ χαμόγελο μου συστήθηκε "Είμαι ο Γιώργος, ο γιος της Δήμητρας Βέργου. Η μητέρα μου δε μπορούσε να έρθει στην Αθήνα να σας συναντήσει κι έτσι ήρθα εγώ και σας φέρνω εκ μέρους της κι ένα βιβλίο, με την αγάπη της..."
Άφωνη εγώ, πώς δεν έβαλα και τα κλάμματα μπροστά στο παιδί (κι άλλους καμιά 20αριά ανθρώπους που ήταν γύρω μας), συγκινούμαι κι εύκολα βλέπετε... Το μαγικό βιβλίο της Δήμητρας με τις μοναδικές συνταγές για μανιτάρια ήταν στα χέρια μου. Φυσικά είχα διαβάσει πολλές συνταγές της Δήμητρας από το μπλογκ της κι είχα δημοσιεύσει και μια από αυτές στο istories.gr. Αλλά πραγματικά, το να βλέπεις το βιβλίο με αυτές τις υπέροχες, ολοζώντανες φωτογραφίες, είναι το κάτι άλλο! Το ξεφυλλίσαμε εκεί στο περίπτερο με τα κορίτσια και μας έτρεξαν τα σάλια!
Δήμητρά μου, σ'ευχαριστώ, η σκέψη και μόνο που έκανες ήταν φοβερή και δε θα το ξεχάσω ποτέ! Θερμά συγχαρητήρια γι άλλη μια φορά για την εκπληκτική και μοναδική δουλειά που έχεις κάνει σ'αυτό το βιβλίο. Ευχαριστώ και τον Γιώργο που έκανε τον κόπο να μου το φέρει και σου υπόσχομαι πως θα σου στείλω φωτογραφίες απ'όλες τις συνταγές που θα εκτελέσω από το βιβλίο σου! Ελπίζω μόνο να μην τις εκτελέσω κυριολεκτικά...!!!


Χαίρομαι ιδιαίτερα που προχθές είχα τη χαρά και την τιμή να γνωρίσω επίσης από κοντά για πρώτη φορά, τον εξαιρετικό συγγραφέα Δημήτρη Καραβασίλη. Εκείνος ήταν στο περίπτερο του Αρμού κι ήρθε να γνωριστούμε. Το βιβλίο του το δεύτερο "Η ζωή δεν τελειώνει με ήττα" (εκπληκτικός τίτλος;) το έχω ήδη ξεκινήσει κι όπως είπα και στον ίδιο, θαυμάζω τον τρόπο που χειρίζεται την ελληνική γλώσσα.... Δημήτρη, σ'ευχαριστώ και σου εύχομαι καλή επιτυχία σε ό,τι κάνεις!
Θέλετε να ακούσετε και το άλλο που συνέβη στην έκθεση; Θα μπορούσε να είναι κι ανέκδοτο!
Εκτός από τον αγαπημένο φίλο μου τον Κηπουρό που ήρθε να με δει με την κόρη του (κούκλα!)

και τον επίσης καλό μου φίλο Αριστόδημο, που μου έφερε να γνωρίσω και την μπλόγκερ Εύα Φ. , καθώς και την γλυκιά μου φιλενάδα, το Μαράκι μου από τη Θεσσαλονίκη (που πλέον όμως βρίσκεται Αθήνα) και τους ευχαριστώ όλους θερμά, ήρθε και κάποιος άλλος φίλος να με γνωρίσει από κοντά...
Φίλος δικός μου από το μπλογκ, αλλά και δικός σας και πολύ αγαπημένος μάλιστα! Ένας κύριος γοητευτικότατος, με υπέροχα γαλανά μάτια, που δεν είναι άλλος από τον Radio Marconi! Έφερε μαζί του και τα δυό παιδάκια του, επίσης κουκλάκια. Κι αφού με πλησιάζει λοιπόν χαμογελώντας, καθότι εκείνος ήξερε ποιά είμαι ενώ εγώ όχι, εξελίσσεται ο παρακάτω διάλογος:
- Γειά σου Μαρία! Δε με γνωρίζεις,ε;
- Για να είμαι ειλικρινής, όχι. Ποιός είστε;
- Ο Ράδιο Μαρκόνι, ο Πειρατής!
- Α, δεν το πιστεύω! Ο Στάθης,ε;
- Όχι, Θύμιος
- Α, ναι, Θύμιος.... Συγνώμη, αλλά ενάμιση χρόνο που μιλάμε βλέπω δίπλα στ'όνομά σου τη φωτογραφία του Στάθη Ψάλτη και σε είχα κάπως έτσι στο μυαλό μου....
Καταλαβαίνετε τι γέλιο ρίξαμε...
Παιδιά, χίλια ευχαριστώ σε όλους σας που με κάνατε τόσο χαρούμενη με τις επισκέψεις σας! Εννοείται πως δεν παρεξηγώ κανέναν αν δεν έρθει σε κάποια έκθεση ή παρουσίαση, δε μπορώ όμως να μη σας πω πόσο πολύ χαίρομαι όταν κάποιος τελικά έρχεται και τον γνωρίζω από κοντά ή τον ξαναβλέπω! Φιλιά σε όλους σας, σας αγαπώ πολύ!

Την παραπάνω φωτογραφία μου την έστειλε δώρο η Δήμητρα κι είναι όλα από τον κήπο της! Χίλια ευχαριστώ!

Σας βρήκα τη λύση!

Παιδεύεστε με διάφορα καθαριστικά να καθαρίσετε την οθόνη του υπολογιστή σας κι εκείνη πάλι μένει θαμπή;

Βαρεθήκατε να βλέπετε σημάδια στην οθόνη σας που δε λένε να καθαρίσουν με τίποτα;

Μην κουράζεστε άδικα! Βρήκα το νέο σύστημα που καθαρίζει την οθόνη του υπολογιστή από μέσα! Είναι ασφαλές, αποτελεσματικό 100% και δεν κοστίζει τίποτα!

Κι επειδή είμαι και καλό παιδί, το μοιράζομαι μαζί σας. Το μόνο που χρειάζεται να κάνετε είναι κλικ ΕΔΩ.

Ξαπλώστε πίσω στην καρέκλα σας και απολαύστε την καθαρότερη οθόνη που είχατε ποτέ!...

Αγάπησέ τον....

Αγάπησέ τον, μην τον φοβάσαι, μη του θυμώνεις, μην τον λυπάσαι
Ποτέ του μόνο δε θα σ'αφήσει, μίλα μαζί του, θα σε φροντίσει....
Μείνε μαζί του, δώσε του χρόνο, μοιράσου μαζί του το γέλιο, τον πόνο....
Συγχώρεσέ τον, μην τον μαλώνεις, αυτός σε είδε να μεγαλώνεις....
Και μη μου πεις δεν έχεις χρόνο...και μη μου πεις δεν ξέρεις τον τρόπο...
Αρκεί μια στιγμή τα μάτια να κλείσεις και επιτέλους να τον γνωρίσεις...
Δες στον καθρέφτη και γέλασέ του, αγάπησέ τον και μίλησέ του...
Πολλά θα κερδίσεις και θα ευτυχήσεις
αν καταφέρεις...
αυτόν ν'αγαπήσεις....

Φεστιβάλ βιβλίου - update!

Με την αγαπημένη μου Γιώτα Φώτου, πολυβραβευμένη συγγραφέα!

Με τον Σωτήρη, από το βιβλιοπωλείο Ψυχογιού και την Ελένη από τις δημόσιες σχέσεις

Ο Τέλης κι η πανέμορφη μηχανή του!

Με την Αφροδίτη μου που ήρθε από τη Μυτιλήνη!

Με την τρελο-Σμαραγδή που μου γράφει τις μαντινάδες στα σχόλια των αναρτήσεων!

Περιπετειώδης η χθεσινή μέρα, καθώς απ'το πρωί - ή μάλλον το προηγούμενο βράδυ - έβρεχε συνεχώς! Μέχρι το μεσημέρι που ο καιρός άρχισε να δείχνει εμφανή σημάδια βελτίωσης, δεν ήξερα αν θα γίνει η έκθεση ή όχι. Τελικά όμως η βροχή σταμάτησε κι η έκθεση έγινε κανονικά, με λιγοστό όμως κόσμο. Πολλοί από σας που περίμενα δεν ήρθατε κι υποθέτω ότι ήταν λόγω καιρού...
Όπως και να'χει, ήταν μια όμορφη βραδιά, είδα αρκετούς φίλους και απέκτησα μερικούς ακόμα - Νικήτα, για σένα το λέω! Χάρηκα πολύ που ξαναείδα τα παιδιά από τον Ψυχογιό, κάθε φορά στις εκθέσεις το διακεδάζουμε με την καρδιά μας, ειδικά όταν έχουμε τον Τέλη με τα αστεία του και τα πειράγματά του! Μέχρι και στην μηχανή του με ανέβασε και με φωτογράφιζαν κι ο κόσμος που περνούσε σταματούσε και κοιτούσε παραξενεμένος, προσπαθώντας να καταλάβει αν γυρίζουμε καμιά διαφήμιση!
Το Ζάππειο ολοφώτιστο, επιβλητικό και πανέμορφο. Μου άρεσε ιδιαίτερα αυτός ο χώρος, νομίζω πως είναι η ομορφότερη έκθεση βιβλίου που έχει γίνει ποτέ. Μην χάσετε την ευκαιρία να την επισκεφτείτε, είναι μια υπέροχη βόλτα μέσα σε μια όαση πρασίνου στο κέντρο της Αθήνας μας. Συνδυάζεται δε άριστα με καφεδάκι στην Αίγλη!
Μην παραλείψετε να περάσετε από το περίπτερο των εκδόσεων "Παρά Πέντε" και να χαζέψετε, πέρα από τα κόμικς, τα εκπληκτικά μπλουζάκια με τα πρωτότυπα και πολυ έξυπνα λογότυπα! Προσωπικά αγόρασα ένα που γράφει "When I'm good, I'm very good, but when I'm bad, I'm better!"....!!!
Εγώ θα είμαι και πάλι εκεί την επόμενη Κυριακή, 20/9, το απόγευμα κι ελπίζω όσοι δεν τα καταφέρατε χθες, να έρθετε τότε. Till then, να μου είστε καλά και καλή σας βδομάδα!

Στο Ζάππειο μια μέρα....

ΓΙΑ ΕΝΑ ΠΡΑΣΙΝΟ ΜΕΛΛΟΝ
GREENING THE FUTURE

Το 38ο Φεστιβάλ Βιβλίου, οργανώνεται από τον Σύνδεσμο Εκδοτών Βιβλίου (Σ.ΕΚ.Β.) και με συνδιοργανωτές τον Πολιτισμικό Οργανισμό του Δήμου Αθηναίων και τον Σύλλογο Εκδοτών Βιβλίου Αθηνών (Σ.Ε.Β.Α.). Mε το αφιέρωμά του, ανταποκρίνεται στην παγκόσμια ανησυχία των κλιματικών αλλαγών και λόγω της επικείμενης συνόδου κορυφής για το κλίμα στην Κοπεγχάγη, συμπράττει για την υλοποίηση του σχετικού προγράμματος με την Πρεσβεία της Δανίας.

Το αφιέρωμα εκφράζει την ευχή για ένα πράσινο μέλλον και ταυτόχρονα υπογραμμίζει την καταλυτική δύναμη του βιβλίου να αγγίζει και να ευαισθητοποιεί.

Το πρόγραμμα περιλαμβάνει παιδική βιβλιοθήκη και διαδραστικά δρώμενα, συναυλία, ντοκιμαντέρ, ξένη και ελληνική λογοτεχνία, που προβάλλουν τον προβληματισμό υπογραμμίζοντας την ωραιότητα και τα θαύματα του κόσμου που θέλουμε να κληροδοτήσουμε.

Ημέρες & Ώρες Λειτουργίας του Φεστιβάλ Βιβλίου

Δευτέρα – Πέμπτη : 6:00 μ.μ. – 10:30 μ.μ.
Παρασκευή & Σάββατο: 6:00 μ.μ. – 11:00 μ.μ.
Κυριακή: 11:00 π.μ. – 10:30 μ.μ.

Θα είμαι κι εγώ εκεί, το Σάββατο 12/9 από τις 7 το απόγευμα και μετά, καθώς και την Κυριακή 20/9, επίσης από τις 7 το απόγευμα! Περίπτερο 80-81 εκδόσεων Ψυχογιού. Σας περιμένουμε!

Συνέντευξη στην Κατερίνα Μαγουνάκη

Έτσι απλά και καθημερινά, μια ηλιόλουστη μέρα, βρεθήκαμε σ ένα café με τη συγγραφέα Μαρία Τζιρίτα. Έντονη παρουσία, χαμόγελο, καταδεκτικότητα και καλή διάθεση ήταν ότι εισέπραξα από την πρώτη στιγμή.
Στο χώρο του βιβλίου μπήκε τυχαία από ότι μου είπε αρχικά και εγώ αμέσως σκέφτηκα ότι… τίποτε δεν είναι τυχαίο! Μετά τις πρώτες συστάσεις κύλισε γρήγορα ο χρόνος κι η κουβέντα έγινε ιστορία και η ιστορία η παρακάτω συνέντευξη που σας παραθέτω, απλά και σύντομα. Από μικρή έγραφε καλές εκθέσεις και απέσπασε πολλά βραβεία σε Πανελλήνιους διαγωνισμούς.

- Πως έφτασες στα σκαλιά του εκδοτικού οίκου?

- Άλλα ταλέντα εκτός από το να γράφω καλές εκθέσεις, δεν είχα, αλλά θα σου πω μια ιστορία που έχει μεγάλη σημασία στη ροή των πραγμάτων. Στην κρίση της εφηβείας περίπου στα 15,πέρασα μια περίοδο απογοήτευσης. Η αδελφή μου, ταλαντούχα σε πολλούς τομείς. Με ότι καταπιάνονταν το έκανε καλά. Μουσική, τραγούδι, αθλητισμό κλπ. Εγώ …άχαρο παιδί! Θεωρούσα αδικία λοιπόν που ο Θεός έδωσε όλα τα ταλέντα σε κείνη και σε μένα τίποτε. Παράπονο, όχι ζήλεια! Γιατί εγώ όχι; Και μου λέει η 18χρονη τότε αδελφή μου. Μην υποτιμάς τον εαυτό σου έχεις κι εσύ κάτι καλό. Γράφεις ωραίες εκθέσεις και δεν ξέρεις ποτέ την εξέλιξη.

Ο χρόνος κύλισε, παντρεύτηκα έκανα κι ένα παιδάκι και εργαζόμουν. Μπορεί να μην προλάβαινα να γράψω, όμως η κόρη μου δεν άκουσε ποτέ κλασσικά παραμύθια από το στόμα μου. Άκουγε μόνο παραμύθια, ποιήματα της φαντασίας μου. Δηλαδή είχα την τάση αλλά όχι την ευκαιρία. Χρησιμοποιούσα την πένα μου όμως, σε όλες τις προσωπικές μου σχέσεις ως δίαυλο επικοινωνίας και εκφραζόμουν καλύτερα μέσα από αυτήν με όλους και με πολύ συναίσθημα. Και κάπου εκεί παίρνει το δρόμο της η εξέλιξη της πένας.

- Kαι πως προέκυψε το best seller, «Το παιδί της αγάπης»?

- Το 2005, λοιπόν η μητέρα του συζύγου μου, η οποία ήταν κοινωνική λειτουργός στο ΜΗΤΕΡΑ, έκανε διαρκώς αναφορές σε ένα παιδί που το έλεγαν Στέλιο. Τον οποίο δεν γνώρισα. Και ήταν παιδί που δεν υιοθετήθηκε ποτέ. Ήθελα να τον γνωρίσω. Δεν τύχαινε όμως ποτέ διότι ο σύζυγος μου τον έβλεπε ανταγωνιστικά. Η πεθερά μου όμως μίλαγε συνεχώς για κείνον. Τις ώρες που έμενα μόνη μαζί της, μου μιλούσε γι αυτόν μου έδειχνε δημιουργήματά του από πηλό που έφτιαχνε στο ίδρυμα κλπ. Οκτώβρη του 2005 τρώγαμε όλοι μαζί κι εκείνη δεν έδειχνε στα καλά της. Ήταν αγχωμένη και απόμακρη. Ο Θοδωρής (ο σύζυγός μου τότε), τη ρώτησε:

- Tι έχεις μάνα;

- Δεν αισθάνομαι καλά έχασα το Στέλιο μέρες τώρα και νομίζω πως κάτι συμβαίνει. Την τελευταία φορά που τον είδα, δεν ήταν καλά

- Έλα μητέρα τώρα, όλο τα ίδια…

Την Τετάρτη ήμουν στη δουλειά όταν με ειδοποίησαν ότι ο Στέλιος αυτοκτόνησε. Συγκλονίστηκα τόσο έστω κι αν δεν τον ήξερα παρά μόνο από την επιμονή της πεθεράς μου να μας εξιστορεί την καθημερινότητά του, που ξέσπασα σε κλάματα με το μαντάτο. Αρκετό καιρό μετά παιδεύτηκε εκείνη για να το ξεπεράσει, ο δε σύζυγός μου κουβαλούσε ενοχές για την αντίδρασή του στο άκουσμα του Στέλιου. Τελείωσε λοιπόν η εξιστόρηση, που σκοπό είχα να τη δωρίσω στην πεθερά μου. Όταν της το είπα άρχισε να κλαίει και έδειχνε σοκαρισμένη. Και μου είπε το εξής τρομερό.

-Δεν θα το πιστέψεις. Την τελευταία φορά που συνάντησα το Στέλιο μου είπε: θέλω να γράψεις την ιστορία μου να τη μάθει ο κόσμος. Βρες τον τρόπο!

Οπότε κατάλαβα το σοκ της. Ήταν τόσο τρομερές οι συμπτώσεις! Έτσι ο Στέλιος έγινε «το παιδί της αγάπης», με πολλές ψυχολογικές προεκτάσεις, το οποίο να σημειώσω ότι επειδή δεν είχα υπολογιστή στο σπίτι, το έγραφα στο γραφείο όπου εργαζόμουν, φυσικά με την άδεια των αφεντικών μου και μετά τη δουλειά ή στα διαλλείματα. Και μετά την παρότρυνση φίλων και συγγενών πήρε το δρόμο του τυπογραφείου. Με courier το έστειλα στον Ψυχογιό! Χωρίς γνωριμίες και δίχως το …Τζιρίτα να λέει τίποτε και σε κανέναν. Και το βιβλίο είναι αφιερωμένο στη μνήμη του Στέλιου που δεν γνώρισα ποτέ! Για πρωτοεμφανιζόμενο συγγραφέα 20.000 πωλήσεις αρχικά, τον δικαίωσαν μετά θάνατον, αγαπήθηκε από πάρα πολύ κόσμο και πέρασε στον κόσμο των αθανάτων. Έτσι κι εγώ μπήκα στον χώρο των συγγραφέων και έφτασα στο … «Μάτια μου».

- Κι αυτό αληθινή ιστορία?

- Το …στόρυ προέκυψε μιλώντας με έναν παιδικό μου φίλο στο Τολό που η μητέρα του ήταν τυφλή, και δεν την ήξερα, την κα Ντίνα. Βασισμένη λοιπόν στην ιστορία της και κρατώντας πολλά στοιχεία από την πραγματικότητα έφτιαξα το μυθιστόρημα.

Ήταν δυσκολότερο, γιατί δεν ήταν ολόκληρη η ιστορία. Τα υπόλοιπα προέκυψαν στη ροή της πένας. Άντε γεια σου μάτια μου, έτσι μου έλεγε συνέχεια ο Τάκης όταν έκλεινε το τηλέφωνο. Όπως τον έλεγε η μητέρα του. Επειδή όπως μου εξιστόρησε, εκείνος ήταν τα …μάτια της.

Η ζωή της λοιπόν και ότι μου προκύψει μέσα από αυτό.

Στη ροή …κι επειδή ενστερνίζομαι τους ρόλους έπρεπε να μάθω και πολλά πράγματα για τους τυφλούς.

- Σε όλη την πορεία πιστεύω ότι σε βοήθησαν και οι σπουδές σου στην ψυχολογία!

- Είναι γεγονός! Ουσιαστικά πώς είναι η ζωή για έναν άνθρωπο, να μεγαλώσει να πληγωθεί, να ζηλέψει, να κάνει έρωτα, χωρίς την πολυτέλεια της εικόνας; Φανταστείτε πόσα πράγματα βασίζουμε στην εικόνα, ακόμα και την άποψη για τον εαυτό μας! Αν δεν υπάρχει αυτή η εικόνα κάτι άλλο θα υπάρχει στο μυαλό. Πολλά στοιχεία όπως και το θρησκευτικό περιέχονται στο βιβλίο και είναι στοιχείο της ζωής της πρωταγωνίστριας. Και πολύ δυνατό μάλιστα.

- Οι κριτικές που δέχθηκες, πως ήταν?

- Σαν αναγνώστρια μιλώντας, για μένα τα βιβλία πρέπει να είναι απλά γραμμένα.

Έχω δεχθεί περίεργες κριτικές επειδή γράφω απλά, ότι δεν κατατάσσομαι λέει στους σοβαρούς λογοτέχνες! Δεν διεκδικώ λογοτεχνικές δάφνες!

Τι σημαίνει σοβαροί και μη; Υπάρχουν άνθρωποι που νοιώθουν, κλαίνε, βρίσκουν ομοιότητες με τη ζωή τους ή λύσεις; Αυτό έχει σημασία για μένα. Γράφω όπως μου αρέσει να διαβάζω. Σημασία έχει η ταύτιση των αναγνωστών με τους πρωταγωνιστές. Εκτίθεται ο συγγραφέας! Στην επικοινωνία μου με πολλούς αναγνώστες αντιλαμβάνομαι πράγματα. Χαίρονται από τις περιγραφές μου και μου λένε, έτσι ένοιωθα κι εγώ σε παρόμοια περίπτωση και χαίρονται που κάποιος νοιώθει το ίδιο. Έχουμε τα ίδια προβλήματα τα ίδια βιώματα.

Με αγαπούν και εισπράττω και δίνω χαρά! Αυτό έχει σημασία για μένα.

Και για μας το ίδιο Μαρία μου, νάσαι σίγουρη!

Κατερίνα Μαγουνάκη

Πλους της Χαλκιδικής, τεύχος Ιουλίου-Αυγούστου 2009

Άντε και πάμε για εκλογές....

Άντε και πάμε για εκλογές τι θα γίνει; Μιλάω για όλους εσάς (και εμάς δεν βάζω κανέναν στην απ’ έξω) που λέμε εκλογές γιατί δεν πάει άλλο και γιατί η κατάσταση έχει γίνει αφόρητη κλπ κλπ. Τα ξέρετε δεν χρειάζεται να τα ξαναγράψω…

Τι θα γίνει λοιπόν με τις εκλογές και την αλλαγή κυβέρνησης; Θα βρει ο Γιωργάκης ο Παπανδρέου το μαγικό ραβδάκι που δεν βρήκε ο Κωστάκης ο Καραμανλής και θα σώσει την Ελλάδα από την καταστροφή ; ή θα γίνει το θαύμα; Αμφιβάλω αν μπορεί να γίνει είτε το ένα είτε το άλλο… δηλαδή δεν θα γίνει τίποτα και θα είμαστε στον ίδιο παρονομαστή.
Μια εκτίμηση πάντως είναι η εξής και πιστεύω ότι έχει περάσει από διάφορα μυαλά και ίσως σε πάρα πολλά πηγαδάκια και όχι μόνο να έχει συζητηθεί.

Θα το κάνει το κόλπο γκρόσο ο Κωστάκης και θα ζητήσει εκλογές (αν είναι έξυπνος) και θα ανέβει ο Γιωργάκης στα ηνία του κράτους… θα ακούσουμε φυσικά το κλασσικό πλέον Παραλάβαμε Καμμένη Γή το οποίο και σε συνδυασμό με τις καταστροφικές πυρκαγιές θα έχει και άλλη μια κυριολεκτική έννοια ..!!

Μετά θα γίνουν τα πράγματα όπως ούτως η αλλιώς θα γίνουν…δηλαδή ακόμη πιο άσχημα από ότι είναι τώρα, κάτι που είναι αναμενόμενο… (δεν πιστεύω να τρέφει κανείς ελπίδες ότι δεν θα πάμε χειρότερα από ότι τώρα!!) και μετά θα έρθουν ίσως στις εκλογές του προέδρου της Δημοκρατίας ….να τις προκαλέσουν οι της Νέας Δημοκρατίας προφανώς προτείνοντας και τον κ. Σουφλιά που όπως κυκλοφορεί είναι και ο ευσεβής πόθος του… και;

Εμείς θα πληρώσουμε όπως είναι φυσικό και πάλι το μάρμαρο…

Καλές εκλογές λοιπόν…όσο για το αν αυτές είναι αποφάσεις του Κουστάκη και του Γιουργάκη.. εμένα να με συμπαθάτε δεν τα τρώω πλέον κουράστηκα παρά τα 36 μου χρόνια να ακούω τα ίδια και τα ίδια να κάνω review στα video με τους πολιτικούς που άλλα λένε την Κυριακή και άλλα την Δευτέρα… και μετά Καλημέρα!

Την καλημέρα σας κύριοι.. εγώ θα πρότεινα να πάνε και οι 300 για ψάρεμα και αν πιάσουν ψάρια να έρθουν να μας ταΐσουν.

Του Μάνου Πασχαλάκη, istories.gr forum